ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ

ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ

Ἀδελφοί μου Ἀγαπητοί,

Κάθε χρόνο τίς ἡμέρες αὐτές ὅσα παιδιά θά διαγωνισθοῦν στίς Πανελληνίες Ἐξετάσεις γιά νά εἰσαχθοῦν στά Ἀνώτατα Πανεπιστημιακά Ἱδρύματα, ὅπως καί οἱ οικογένειές τους, ἔχουν μεγάλη ἀγωνία, ἄγχος καί ἀβεβαιότητα.

Ὑπό τήν ἐπίδραση αὐτῶν τῶν καταστάσεων ἐπληροφορηθήκαμε, ὅτι εὑρίσκοντο καί τά δύο 17χρονα κορίτσια, πού πρίν λίγες ἡμέρες ἔθεσαν, δυστυχῶς, τέρμα στήν ζωή τους, ὑπό τόν φόβο μήπως δέν γράψουν καλά, ὥστε νά εἰσαχθοῦν στίς Σχολές πού ἐπιθυμοῦσαν. Κατ᾽ ἀρχάς εὐχόμεθα νά τίς ἐλεήση ὁ Θεός μέ τήν ἄπειρη εὐσπλαχνία Του. Ὅμως, θά θέλαμε νά κάνουμε ὡρισμένες παρατηρήσεις γιά τούς λόγους, πού, κατά τήν ἄποψη μας, ὡδήγησαν τά κορίτσια αὐτά μέχρι τήν αὐτοκτονία.

Πρῶτον. Εἶχαν ἀπολυτοποιήσει τό σχετικό καί εἶχαν σχετικοποιήσει, ἤ μᾶλλον εἶχαν ἀπορρίψει, τό ἀπόλυτο. Εἶχαν, δηλαδή, θεωρήσει, ὅτι ἡ εἰσαγωγή σέ μία καλή Σχολή τοῦ Πανεπιστημίου θά τούς ἔκανε εὐτυχεῖς, ἐνῷ ἡ ἀποτυχία θά ἦταν ἡ ἀπόλυτη δυστυχία. Ἡ ἀντίληψις αὐτή, ἡ ὁποία καλλιεργεῖται ἀπό γονεῖς, συγγενεῖς, φίλους καί συμμαθητές εἶναι παντελῶς τραγική  ἀφ᾽ ἑνός μέν διότι πολλές φορές εἰσάγονται παιδιά σέ Σχολές, πού δέν ταιριάζουν μέ τίς πραγματικές τους ἐπιθυμίες, καί γι᾽ αὐτό ἀποτυγχάνουν ἐπαγγελματικά, εἶναι δυστυχισμένα καί ἀναζητοῦν κάτι ἄλλο νά  κάμουν, ἀφ᾽ ἑτέρου δέ διότι λησμονοῦν, ὅτι κάθε ἐπιτυχία πού ἔχουμε στήν παροῦσα ζωή, ὅσο μεγάλη καί νά εἶναι, εἶναι παροδική. Διαρκεῖ μερικές ἔστω δεκαετίες. Καί μετά παύει, σβύνει, λησμονιέται. Διότι ὅλα τά γεγονότα τῆς παρούσης ζωῆς εἶναι σχετικά, καί τελειώνουν μαζί μέ τήν ζωή αὐτή.

Ὅταν συνειδητοποιήσῃ κάποιος αὐτήν τήν σχετικότητα, εἴτε ὁδηγεῖται στόν μαρασμό καί τήν κατάθλιψη, εἴτε ἀρχίζει νά κατανοῇ, ὅτι ἀλλοῦ εἶναι τό ἀπόλυτο. Ἀλλοῦ εἶναι ἡ πραγματική χαρά. Πέρα ἀπό τά περιθωριοποιημένα χαρακώματα τοῦ παρόντος κόσμου. Σέ ἕνα ἄλλο κόσμο. Σέ μία ἄλλη ζωή, ὅπου δέν ὑπάρχει ἡ σχετικότητα τοῦ παρόντος, ἀλλά ἡ ἀπολυτότητα τοῦ αἰωνίου Θεοῦ.

Τό δεύτερο πού θά θέλαμε νά παρατηρήσουμε εἶναι, ὅτι πίσω ἀπό τήν ἐμμονή τῆς ἐπιτυχίας σέ μία συγκεκριμένη καλή Σχολή, ἐκτός ἀπό τήν ἀγάπη γιά τό ἀντικείμενο μαθήσεως πού διδάσκεται σέ αὐτήν, ὑποκρύπτεται πολλές φορές καί ὁ ἐγωϊσμός τῆς προβολῆς. Καί ὅπως πάντοτε ὁ ἐγωϊσμός εἶναι καταστροφικός. Διότι, ἄν ἐπιτευχθῇ ὁ σκοπός τοῦ παιδιοῦ, ἀποκτᾶ μερικές φορές μία ἀνόητη αὐτοπεποίθηση ὑπεροχῆς ἔναντι τῶν ἄλλων, παραβλέποντας, ὅτι καί ἐκεῖνοι εἶναι εὐτυχεῖς μέ τίς δικές τους ἐπιλογές. Ἄν πάλι δέν ἐπιτευχθῇ ὁ σκοπός του, τότε ἡ ψυχή του μαυρίζει ἀπό κατάθλιψη. Καί τότε τό παιδί μπορεῖ νά ὁδηγηθῇ σέ ἀπελπισία, ἰδίως ἄν δέν ἔχῃ στήριξη ἀπό τήν οἰκογένεια του. Καί ἡ ἀπελπισία μπορεῖ νά ὁδηγήσῃ στόν γρήγορο θάνατο τῆς αὐτοκτονίας, ὅπως συνέβη μέ τά κορίτσια αὐτά, καί μάλιστα πρίν ἀκόμη δώσουν ἐξετάσεις,  ἤ στον ἀργό θάνατο τῶν ναρκωτικῶν, τόν ὁποῖο δυστυχῶς βιώνουν πολλά παιδιά σήμερα, διότι δέν βρίσκουν νοήμα καί σκοπό στήν ζωή τους.

Καί γεννᾶται τό ἐρώτημα: Πῶς εἶναι δυνατόν νά ὑπερβῇ ἕνα παιδί, ἤ γενικά ἕνας ἄνθρωπος, τίς ἀποτυχίες ἤ τίς δυσκολίες ἤ τά ἐμπόδια τῆς ζωῆς, πού πολλές φορές φαίνονται ἀνυπέρβλητα ἤ καταστροφικά καί ὁδηγοῦν στην ἀπόγνωση; Ἡ ἀπάντηση εἶναι ἁπλῆ. Ἀλλά χρειάζεται γενναιότητα καί εἰλικρίνεια γιά νά τήν ἀποδεχθῇ κάποιος. Εἰλικρίνεια μέ τόν ἑαυτό μας, γιά νά ταπεινωθοῦμε καί νά καταλάβουμε τήν ἀλήθεια. Καί γενναιότητα ἔναντι τῶν ἄλλων, γιά νά πᾶμε κόντρα στό ρεῦμα τῶν πολλῶν καί νά ζήσουμε μέ τήν ἀλήθεια, πού ἡ ἴδια μας ἡ ὕπαρξη φωνάζει, ἀλλά δέν μᾶς ἀφήνουν οἱ πολλοί νά τήν ἀποδεχθοῦμε.

Καί ἡ ἀλήθεια πού ἀναπαύει τήν ἀνθρώπινη ψυχή καί τῆς δίνει νόημα καί σκοπό εἶναι ὁ ΘΕΟΣ.

Ὅποιος πιστεύει στόν Θεό ἐγκαταλείπεται μέ ἐμπιστοσύνη στήν πατρική ἀγκαλιά τῆς ἀγάπης Του. Ὅποιος πιστεύει στόν Θεό βιώνει τό γεγονός, ὅτι Ἐκεῖνος εἶναι Πατέρας. Πατέρας στοργικός. Πατέρας πού φροντίζει γιά τό καλό τοῦ παιδιοῦ του, ἔστω καί ἄν ἐκεῖνο δέν τό καταλαβαίνει. Διότι πολλές φορές ἐμεῖς ἔχουμε ἄλλους σκοπούς, ἄλλες φιλοδοξίες ἀπό αὐτές, πού εἶναι οἱ σωστές γιά ἐμᾶς. Καί τότε ὁ Θεός Πατέρας, χωρίς νά καταργῇ τήν θέληση μας, φροντίζει νά φέρνῃ ἔτσι τά πράγματα, ὥστε νά φθάσουμε ἐκεῖ πού πράγματι μᾶς ταιριάζει. Καί τότε εἰρηνεύουμε καί κατανοοῦμε τήν στοργική Του ἀγάπη.

Βεβαίως, γιά νά ἐνεργήσῃ ὁ Θεός τό συμφέρον μας χρειάζεται νά Τοῦ τό ἐπιτρέψουμε. Ἐκεῖνος, χωρίς τήν δική μας συγκατάθεση, δέν ἐπεμβαίνει. Χρειάζεται νά ἀφήσουμε τόν ἑυατό μας χωρίς ὅρους καί προϋποθέσεις στήν ἀγάπη Του. Χρειάζεται νά ᾽ποῦμε καί ἐμεῖς, αὐτό πού εἶπε ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός στόν κῆπο τῆς Γεσθημανῆ, λίγο πρίν τήν σύλληψη Του˙ Πάτερ ἐγώ αὐτό θα ἤθελα, ἀλλά, ἄν δέν εἶναι πρός τό συμφέρον μου, " γενηθήτω το θέλημά Σου ". Δύσκολο νά τό ᾽πῆ κάποιος αὐτό. Διότι νομίζουμε, ὅτι αὐτό πού θέλουμε ἐμεῖς εἶναι πιό ὀρθό ἀπό αὐτό πού θέλει ὁ Θεός γιά ἐμᾶς. Ὅταν ὅμως, κατανοήσουμε πόσο λανθασμένη εἶναι αὐτή ἡ νοοτροπία μας, καί ἀφεθοῦμε νά μᾶς χειραγωγήσῃ Ἐκεῖνος, ὅπως ὁ Πατέρας τό παιδάκι του, τότε ἀποκτοῦμε ἐλπίδα, ἐμπιστοσύνη, εἰρήνη καί χαρά ἀληθινή καί διαρκῆ.

Γι᾽ αὐτό, ὅπως ἔχουμε ἀνάγκη τό ὀξυγόνο γιά νά ζοῦμε σωματικά, ἔτσι ἔχουμε ἀνάγκη καί, διά τῆς προσευχῆς, τό πνευματικό ὀξυγόνο γιά νά ζοῦμε πνευματικά. Ἡ προσευχή εἶναι ἡ συνομιλία μας μέ τόν Θεό. Μέ τήν προσευχή Τοῦ ἐκφράζουμε τίς ἀγωνίες μας, τούς πόνους μας, τίς θλίψεις μας, τίς προσδοκίες μας καί τήν ἐμπιστοσύνη μας στήν ἀγάπη Του.

Γι᾽ αὐτό καί τώρα θά Τόν παρακαλέσουμε γιά ὅλα τά παιδιά μας πού διαγωνίζονται, ὥστε νά ἔχουν φωτισμό καί καλά ἀποτελέσματα στίς ἐξετάσεις τους. Ἀλλά συγχρόνως νά ἔχουν εἰρήνη καί ἐμπιστοσύνη σε Ἐκεῖνον, ὁποιοδήποτε καί ἄν εἶναι τό ἀποτέλεσμα τῶν ἐξετάσεων.

Ἐπίσης, μετά τόν Ἑσπερινό, κάθε ἀπόγευμα στίς 7:00 μ.μ., ἀπό τήν Πέμπτη 28 Μαΐου ἕως καί τίς 7 Ἰουνίου, θά τελῆται γιά τόν ἴδιο λόγο Ἱερὰ Παράκληση πρός τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, μετά ἀπό τήν ὁποία καὶ πάλι θά ἀναπέμπουμε τήν ἴδια Δέηση.

Μέ πολλές πατρικές εὐχές

γιά ἐπιτυχία στίς έξετάσεις καί στήν ζωή τῶν παιδῶν μας

Ὁ Ποιμενάρχης σας

†  Ὁ Γλυφάδας,

Ἑλληνικοῦ, Βούλας, Βουλιαγμένης καί Βάρης

Α Ν Τ Ω Ν Ι Ο Σ