Τι καινούργιο προστέθηκε στην ιστοσελίδα... | Χάρτης Ιστότοπου
Εκτύπωση Σελίδας Μείωση Γραμματοσειράς Αύξηση Γραμματοσειράς

ΟΜΙΛΙΑ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΛΥΦΑΔΑΣ, ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ, ΒΟΥΛΑΣ, ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗΣ ΚΑΙ ΒΑΡΗΣ κ. ΠΑΥΛΟΥ, ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΜΕΛΙΩΣΙΝ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗΣ ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗΣ ΣΤΙΣ 14 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2008

 

Ἐν Βούλᾳ τῇ 14ῃ Σεπτεμβρίου 2008

 

************************************************

 

«Σταυρός ὑψοῦται σήμερον καί κόσμος ἁγιάζεται».

Αὐτήν τήν μεγάλη ἀλήθεια, τήν ὁποία διαλαλεῖ ἑορταστικά σήμερα ἡ Εκκλησία μας, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, βιώνουμε ὅλοι οἱ πιστοί, κάθε φορά πού στά ἔργα τῆς ζωῆς μας, μικρά ἤ μεγάλα, θέτουμε ὡς ἐναρκτήριο σημεῖο καί σημάδι τόν Τίμιο Σταυρό. Δεχόμαστε τή χάρη τοῦ Ζωοποιοῦ Ξύλου καί αἰσθανόμαστε τή δύναμή Του νά διαπερνᾶ τήν ὑπαρξή μας, νά σκεπάζει τή ζωή μας καί νά προστατεύει τίς δραστηριότητές μας. Νά θωρακίζει τά ἔργα τοῦ φωτός καί νά διαλύει τά σκοτάδια τοῦ πονηροῦ καί τῶν φαύλων παγίδων τοῦ διαβόλου.

Ἀπό τήν ἐποχή πού ἡ Ἁγία Ἑλένη, σκάβοντας στόν φρικτό τόπο τῆς Σταυρώσεως τοῦ Κυρίου μας, βρῆκε τόν Τίμιο Σταυρό στόν ἱερό Γολγοθᾶ, ἡ πανηγυρική Ὕψωσίς Του στά Ἱεροσόλυμα ἔγινε ἀπαρχή μιᾶς νέας, παγκόσμιας εὐλογίας. Μιᾶς εὐλογίας διαχρονικῆς καί ἀκατάπαυστης. Ἑνός Μυστηρίου ἀτελεύτητου. Ἀπό τότε μέχρι σήμερα, καί μέχρι τό τέλος τοῦ κόσμου, ὁ Πανθαύμαστος Σταυρός εἶναι γιά κάθε χριστιανό, γιά κάθε κοινότητα χριστιανική, γιά κάθε Τοπική Ἐκκλησία, γιά τόν Χριστιανισμό ὁλόκληρον, σημεῖο ἀναφορᾶς, σημεῖο χαρᾶς, σημεῖο ἀγάπης, σημεῖο ζωῆς, σημεῖο δύναμης, σημεῖο πίστης καί σημεῖο θεώσεως. Γέφυρα μεταξύ τῆς γῆς καί τοῦ οὐρανοῦ.

Καί καθώς ἡ ζωή τοῦ κάθε χριστιανοῦ εἶναι σταυροειδής (ἕνα ἄνοιγμα πρός τόν κόσμο καί μιά ὕψωση πρός τόν οὐρανό), στό πέρασμα τῶν αἰώνων ἐπεκράτησε καί τό σχέδιο τοῦ Οἴκου τοῦ Θεοῦ, ὁ τόπος λατρείας τῆς Ἁγίας Τριάδος καί τῆς τιμῆς τῆς Θεοτόκου ἀλλά καί τῶν μυριάδων Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας, νά θυμίζει τόν Σταυρό τοῦ Κυρίου μας.

Ἀπό τά ἀρχαῖα χρόνια δημιουργήθηκε ὁ τῦπος τοῦ σταυροειδοῦς Ναοῦ μέ τροῦλλο, ἑνός οἰκοδομήματος, ὅπως δηλαδή καί τοῦ Ναοῦ τῆς Παναγίας μας, γιά τόν ὁποῖο σήμερα συγκεντρωθήκαμε ἐδῶ, τελῶντας τόν Ἁγιασμό καί καταθέτοντας τόν Θεμέλιο Λίθο. Ὁ μικρός χαραγμένος Σταυρός πάνω στόν θεμέλιο λίθο νοηματοδοτεῖ τό μεγάλο γεγονός. Θέτουμε τόν Τίμιο Σταυρό στή βάση τοῦ οἰκοδομήματος τοῦ Οἴκου τοῦ Θεοῦ, γιά νά φθάσουμε ἀργότερα στήν τοποθέτηση ἑνός ἄλλου Σταυροῦ στήν κορυφή τοῦ τρούλλου, δηλώνοντας ὅτι ὁλόκληρος ὁ Ναός δέν εἶναι μόνο σταυροειδής, ἀλλά κυρίως Σταυρικός.

Μέσα στόν Ἱερό Ναό ὁ χριστιανός, ζῶντας τό πολίτευμα τοῦ Σταυροῦ, νεκρώνει τόν παλαιό ἑαυτό του, συσταυρώνει μέ τόν Ἑσταυρωμένο Θεό τίς ἀμαρτίες του, καί ἁγιασμένος ἀπό τή χάρη τοῦ Σταυροῦ, ἀνασταίνεται καί ντύνεται τήν ἀθανασία καί τήν αἰώνια χαρά τοῦ Παραδείσου.

 

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Ὡς Ἐπίσκοπος αὐτοῦ τοῦ τόπου, φρονῶ πώς εἶναι ὠφέλιμο νά παρουσιάσω στήν ἀγάπη σας, ἐν συντομία, τή σχετική διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας γι᾿ αὐτά πού σήμερα τελοῦμε.

Καί πρῶτα-πρῶτα θά ἤθελα νά ἀναφερθῶ στό γιατί νά τελεῖται αὐτός ὁ Ἁγιασμός, στή θεμελίωση ἑνός Ἱεροῦ Ναοῦ. Ἡ ἀπάντηση πού ἀνέκαθεν δίδει ἡ Ἐκκλησία, διά στόματος τῶν Ἁγίων Πατέρων της, εἶναι ὅτι ὑπῆρχαν ἀπ᾿ ἀρχῆς καί ὑπάρχουν καθιερωμένες ἐξαγιαστικές πράξεις καί Ἀκολουθίες.

Ἐδῶ, στόν τόπον αὐτόν πρόκειται νά ἀνεγερθεῖ Ἅγιος Οἶκος τοῦ Θεοῦ, Ἱερός Ναός, ὁ ὁποῖος θά εἶναι ὄχι ἕνας ἁπλός Eὐκτήριος Οἶκος, ἀλλά τόπος ἁγιασμοῦ τῶν πιστῶν. Ἐδῶ θά τελοῦνται τά ἅγια Μυστήρια, τά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, καί γενικῶς τό κάθε τί πού θά ὑπάρχει καί θά τελεῖται ἐδῶ θά εἶναι ἅγιο καί ἱερό καί θεῖο καί ξεχωρισμένο ἀπό τόν κόσμο.

Ὅμως, στήν πραγματικότητα καί σύμφωνα μέ τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας, κυριολεκτικά «μόνος ὁ Θεός εἶναι, σέ ὅλη Του τήν ὕπαρξη, ὁ μόνος Ἅγιος» (π. Εὐδοκίμωφ, Ὀρθοδοξία, 271). Εἶναι ἀπό τή φύση Του Ἅγιος, ὡς ἄκτιστος. Τά κτίσματα δέν μπορεῖ νά εἶναι ἀπό τή φύση τους καί τήν οὐσία τους ἅγια. Γίνονται ὅμως ἅγια «πάντα κατά συμμετοχήν» (ὅ.π.) στήν ἁγιότητα τοῦ Θεοῦ.

Γιά τά κτίσματα «ὁ ὅρος ἅγιος συνεπάγεται μιά σχέση ὁλοκληρωτικῆς ἐξαρτήσεως ἀπό τόν Θεό καί προϋποθέτει ὑποχρεωτικά κάποιο ξεχώρισμα» (ὅ.π.) ἀπό τή δική τους πραγματικότητα. Ἡ πράξη τοῦ Ἁγιασμοῦ κάνει ἅγιον ἕνα χῶρον, «τόν βγάζει ἔξω ἀπό τίς ἐμπειρικές συνθῆκες του καί τόν θέτει σέ κοινωνία μέ τό θεῖο. Ἔτσι μεταβάλλεται ἡ φύση του καί δημιουργεῖται ἀμέσως γύρω του τό «φρικτόν μυστήριον» (ὅ.π.). Δέν εἶναι μυστήριο γιά τόν φόβο μπροστά στό ἄγνωστο, ἀλλά μυστήριο γιά ἕναν μυστικό φόβο ἤ καί τρόμο, πολύ χαρακτηριστικόν, ὁ ὁποῖος συνοδεύει τή φανέρωση τῆς ὑπερβατικῆς Χάριτος καί τήν εὐεργετική ἀκτινοβολία τῆς κάθε πραγματικότητος τοῦ κόσμου τούτου.

Ὡς παράδειγμα αὐτῆς τῆς ἐνεργείας μπορεῖ νά ἀναφερθεῖ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ πρός τόν Μωϋσῆ. Τοῦ εἶπε, στό ὄρος Σινᾶ, μπροστά στήν ἄφλεκτη Βάτο: «ὁ τόπος ἐν ᾧ ἔστηκας γῆ ἁγία ἐστί» (Ἔξ., γ΄, 5) καί ὁ τόπος ἧταν ἅγιος ἀπό τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ. Ἅγιο ἐπίσης ἦταν τό μέρος τοῦ Ναοῦ πού περιεῖχε τήν Κιβωτό τῆς Διαθήκης, ὅπως εἶναι Ἅγιες οἱ Γραφές, γιατί περικλείουν τήν παρουσία τοῦ Χριστοῦ μέσα στόν λόγο Του, ὅπως ἐπίσης εἶναι Ἁγία ὁλόκληρη ἡ Ἐκκλησία, γιατί ὁ Θεός μένει σ᾿ Αὐτήν, κάνοντάς Την «Οἶκο» Του, καί ὁ Ἴδιος, δηλ. ὁ Θεός, δίδεται ἐκεῖ ὡς τροφή.

Μόνον ὁ Θεός, ὁ Ὁποῖος εἶναι ἡ πηγή τῆς ἁγιότητος μπορεῖ νά πεῖ «ἅγιοι γίνεσθε, ὅτι ἐγώ ἅγιος εἰμί» (Λευϊτ. ια΄, 44, Α΄ Πέτρ. α΄, 16), καί ἀπό αὐτή τήν ἐντολή ἀπορρέει μιά ὁλόκληρη διαβάθμιση καθαγιαστικῶν καί ἱερῶν πράξεων κατά συμμετοχήν. Ὁ θεῖος Παῦλος λέγει πώς «ὁ Χριστός ἠγάπησε τήν Ἐκκλησίαν, ἵνα αὐτήν ἁγιάσῃ» (Ἐφεσ. ε΄, 25-27) καί ἐξηγεῖ ὁ Ἱερός Νικόλαος Καβάσιλας «ἅγιοι γάρ καλοῦνται, διά τόν ἅγιον οὗ μετέχουσι» (Ἑρμην. Θ. Λειτουργ. κεφ. λα΄).

Ὁ χῶρος στόν ὁποῖον χτίζεται ἕνας Ναός δέν εἶναι ἀπό τή φύση του ἅγιος. Καί ὅπως σημειώνει καί πάλι ὁ Ἱερός Καβάσιλας, «ἐπειδή ὁ κοινός μας τύραννος - ὁ διάβολος - ὑποδούλωσε τόν ἄρχοντα καί κύριο τῶν ὁρατῶν πραγμάτων, δηλαδή τόν ἄνθρωπο, στράφηκε μετά, ἐναντίον ὅλων τῶν αἰσθητῶν κτισμάτων. Ὅπως συμβαίνει μέ τά ἀνάκτορα, νά λεηλατοῦνται ὅταν πέσει ὁ βασιλιάς. Γι᾿ αὐτό ὑπάρχει ἀνάγκη νά χρησιμοποιηθεῖ κάποιο καθαρτικό μέσον, τό ὁποῖον ἔχει ἰσχύν ἐναντίον τοῦ πονηροῦ» (ΒΕΠΕ, 22, 499-451).

Ὅπως σημειώνει ὁ Ἅγιος Συμεών Θεσσαλονίκης, ἡ Ἐκκλησία, διά τοῦ Ἐπισκόπου, δέεται «νά ἐγείρεται ὁ Ναός μέ τήν πρόνοια καί σκέπη τοῦ Θεοῦ καί νά τελειωθεῖ καλῶς καί νά μένουν γιά πάντα τά θεμέλιά του καί ὁ ἴδιος ὁ Ναός ἀσάλευτος, καί οἱ Κτίτορες καί οἱ Ἱδρυτές καί οἱ Δωρητές ἀνεπηρέαστοι πάντοτε καί ἀβλαβεῖς. Καί τέλος, γιά νά ἀπολαύσουν πλούσιο μισθό ἀπό τόν Θεό ἐκεῖνοι πού πρόσφεραν καί ἀνέθεσαν τόν Ναό σ᾿ Αὐτόν» (PG. 155, 308).

Ὁ χῶρος, λοιπόν, αὐτός, μετά τήν Ἀκολουθία τοῦ Ἁγιασμοῦ καί τῶν Εὐχῶν, εἶναι ἕνας ἁγιασμένος χῶρος, προορισμένος νά γίνει ἐπισήμως, διά τῶν Ἐγκαινίων τοῦ κτίσματος πού θά ἀνεγερθεῖ, Ἱερός Ναός καί Οἶκος Κυρίου. Εἶναι πλέον ξεχωρισμένος ἀπό τόν κοσμικό χῶρο πού τόν περιβάλλει. Θά κατοικήσει τόν Ναό ὁ Τριαδικός Θεός, οἱ Ἄγγελοι, ἡ Θεοτόκος, οἱ Ἅγιοι καί οἱ «κατά μετοχήν» ἅγιοι ἄνθρωποι πού θά λατρεύουν ἐδῶ τόν Θεό.

Γι᾿ αὐτούς τούς ἀνωτέρω λόγους, λοιπόν, ἡ Ἐκκλησία σήμερα ἐπικαλέσθηκε τή θεία Χάρη καί διά τοῦ Ἁγιασμοῦ ἐξαγίασε τόν χῶρο.

 

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Στή σημερινή ἡμέρα τῆς Θεμελιώσεως, φθάσαμε μέ ἰδιαίτερο κόπο, ἐπίπονους ἀγῶνες καί πολυετεῖς προσπάθειες. Φτάσαμε μέ πολλές δυσκολίες καί ταλαιπωρίες, περιλαμβάνοντας μέσα στίς λέξεις «δυσκολίες καί ταλαιπωρίες», τίς κοροϊδίες, τίς εἰρωνίες, τά ψέμματα, τίς ἀναπάντητες ἱκεσίες καί παρακλήσεις, τίς ταπεινώσεις πού μᾶς ἔκαναν οἱ διάφοροι. Δέν εἶναι τοῦ παρόντος νά τίς ἀναλύσουμε. Σέ μιά τέτοια γιορτινή ἡμέρα θά ἦταν μεμψιμοιρία ἡ παράθεσή τους.

Ἡ τόσο ἀρνητική αὐτή ἀντιμετώπιση τῶν διαφόρων, γιά τήν ἀνέγερση τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ, μᾶς ἐδραίωνε τήν πεποίθηση ὅτι βαδίζουμε τόν δρόμο πού ὥρισε καί χάραξε ὁ Κύριός μας, τοῦ Ὁποίου τά λόγια ἀναγνωρίζουν οἱ πιστοί καί δέν μποροῦν, ὑπό τήν σημερινή πραγματικότητα, νά τά ἀρνηθοῦν οἱ ἄπιστοι τῆς ἐποχῆς μας. Εἶπε ὁ Κύριος πρός τούς πιστούς: «Ἄν σᾶς μισεῖ ὁ κόσμος, νά ξέρετε πώς πρίν ἀπό ἐσᾶς Ἐμένα ἔχει μισήσει. Ἄν ἀνήκατε στόν κόσμο, τότε ὁ κόσμος θά σᾶς ἀγαποῦσε σάν κάτι δικό του. Ἐπειδή ὅμως δέν ἀνήκετε στόν κόσμο, ἀφοῦ Ἐγώ σᾶς διάλεξα καί σᾶς ξεχώρισα ἀπό τόν κόσμο, γι᾿ αὐτό σᾶς μισεῖ ὁ κόσμος» (Ἰω. ιε΄, 18-19).

Εἶναι, λοιπόν, ῥητή ἡ διαβεβαίωση τοῦ Κυρίου μας γιά τίς τόσες ταλαιπωρίες, γιά ἕνα ἱερό ἔργο, ἀπό τούς ἐχθρούς τῶν ἔργων πού ἔχουν σχέση μέ τόν Κύριο. Ρητή εἶναι ἐπίσης ἡ διαβεβαίωση Του, γιά τήν ἔκβαση τῶν ὅποιων θλίψεων ἀπό τόν κόσμο τόν μακρυά ἀπό τόν Θεό. Εἶπε: «Ὁ κόσμος θά σᾶς κάνει νά ὑποφέρετε, ἀλλά ἐσεῖς νά ἔχετε θάρρος, γιατί Ἐγώ τόν ἔχω νικήσει τόν κόσμο» (Ἰω. στ΄, 33).

Ἐμεῖς, ἄνθρωποι ἀδύναμοι, στηρίζουμε τήν ἐλπίδα μας στόν Ἀρχηγό τῆς πίστεώς μας καί ἀφήνουμε τήν ἔκβαση τῶν ὑποθέσεών μας στά χέρια Του, γιατί Αὐτός ἤλθε φῶς στόν κόσμο.

Θέλοντας νά στηρίξουμε τό προκείμενο ἔργο στην Ἀγάπη, δηλαδή στόν Θεό, γιατί «ὁ Θεός ἀγάπη ἐστι» (Α΄ Ἰω. δ΄, 16) καί βλέποντας πώς ὁ Κύριος τελικά, μέ τίς πρεσβεῖες τῆς Παναγίας μας, ἔφερε τήν ποθητή ἔκβαση, ἀκοῦμε μέ ἀνεκλάλητη χαρά τήν προτροπή τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου, προσαρμόζοντάς την στήν σημερινή πραγματικότητα: «Ἀφῆστε ὅλες σας τίς φροντίδες στόν Χριστό, γιατί Αὐτός φροντίζει γιά σᾶς. Νά εἴσαστε νηφάλιοι καί ἄγρυπνοι καί ἀκλόνητοι στήν πίστη σας. Νά ξέρετε πώς τίς ἴδιες δοκιμασίες ὑπομένουν καί οἱ ἀδελφοί σας Χριστιανοί σέ ὅλον τόν κόσμο» (Α΄ Πέτρου, ε΄, 7-9).

Ἔτσι φτάσαμε ἐδῶ καί ἔτσι θά βαδίσουμε μέχρις ὁλοκληρώσεως τοῦ ἔργου. Δικαιολογημένα λοιπόν, ὡς Ἐπίσκοπος τῆς Τοπικῆς μας Ἐκκλησίας, ἀναπέμπω δοξολογία καί ἐκφράζω τίς θερμότατες εὐχαριστίες καί τήν υἱικήν εὐγνωμοσύνην, τόσον ἐμοῦ προσωπικῶς, ὅσον καί ὅλων τῶν πιστῶν τῆς περιοχῆς, πρός τόν Πανάγαθον Θεόν καί τήν Μητέρα μας Παναγίαν, γιά ὅσες εὐλογίες προσέφεραν, προσφέρουν καί θά προσφέρουν, μέχρι τῆς πραγματοποιήσεως καί περατώσεως τοῦ ἔργου, μέχρι τῆς ὑλοποιήσεως, τοῦ ἀπό πολλῶν ἐτῶν ὁράματος. Πιστεύω μέ ἀπόλυτη βεβαιότητα, ὅτι βλέπουμε ἐνώπιον μας τό Θαῦμα τοῦ Θεοῦ. Ἄς ἔχῃ δόξαν ὁ Θεός.

Καί πάλι, ἄς ἔχει δόξαν ὁ Θεός, ἀφοῦ σήμερα μᾶς ἀξιώνει νά θεμελιώσουμε ἕναν Ναό ἀφιερωμένον στην Παναγία μητέρα Του, ἔπειτα ἀπό δεκαετίες ἀναμονῆς καί ἀνεκπλήρωτων ὑποσχέσεων. Πέρασαν τριάντα ολόκληρα χρόνια, ἦταν Μάϊος τοῦ 1978, ἀπό τότε πού γιά πρώτη φορά ἔγινε ἡ ἔναρξη τῶν ἐργασιῶν γιά τήν ἀνέγερση τοῦ Ναοῦ τῆς Παναγίας σ᾿ αὐτόν ἐδῶ τόν χῶρο. Χάθηκαν τρεῖς δεκαετίες στήν ἀναζήτηση καταλλήλων συνθηκῶν γιά τήν ἀνοικοδόμηση τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τῆς Φανερωμένης. Χρειάστηκε στίς μέρες μας νά κατεδαφιστοῦν οἱ σαθρές πλέον βάσεις, γιά νά ἐλευθερωθεῖ καί πάλι τό οἰκόπεδο, ὥστε νά χαραχθοῦν ἐξ ἀρχῆς τά νέα θεμέλια τοῦ Ναοῦ.

Ἡ ἀγωνία τῶν κατοίκων τῆς Βουλιαγμένης, ἐκφραζόταν συχνά πρός τό πρόσωπό μου, ἀπό τήν ἡμέρα πού ἦλθα ὡς Μητροπολίτης στήν περιοχή, εἴτε ἀπό τόν κύριο Δήμαρχο, εἴτε ἀπό τούς ἁπλούς χριστιανούς τῆς πόλεως. Μέ ρωτοῦσαν: «Τί θά γίνει μέ τήν Ἐκκλησία μας; Πῶς θά χτίσουμε τό Ναό μας; Πότε θά ξεκινήσουμε τά ἔργα;»

Καί ὁ Θεός, ἀκούγοντας τίς προσευχές μας, ἔδωσε τήν ἀπάντησή Του, μέσω συγκεκριμένων προσώπων.

Στήν ἐπίσημη αὐτή ἡμέρα γιά τήν Ἱερά Μητρόπολή μας γενικά, ἀλλά καί γιά τήν Ἐνορία τῆς Βουλιαγμένης εἰδικώτερα, ἐπιθυμῶ νά ἐκφράσω μέσα ἀπό τήν καρδιά μου τά εὐγνώμονα συναισθήματά μου, τήν ἰσόβιον ὑποχρέωσιν καί ἄπειρον ἐκτίμησιν, πρός τόν ἀξιότιμον κ. Ἀθανάσιον Μαρτῖνον καί τήν ἐρίτιμον σύζυγόν του κ. Μαρίναν, γιά τήν ἀπόφασή τους καί τήν γενναιόδωρη χειρονομία τους, τῆς ἀνεγέρσεως ἀπό τά θεμέλια, τῆς ἀποπερατώσεως, τοῦ ἐξοπλισμοῦ καί τῆς ἁγιογραφήσεως τοῦ Ναοῦ τῆς Παναγίας Φανερωμένης Βουλιαγμένης, καθώς καί τοῦ ὑπογείου Πνευματικοῦ του Κέντρου, ἀναγκαίου χώρου γιά τίς σύγχρονες συνθῆκες ποιμαντικῆς δραστηριότητος μιᾶς Ἐνορίας.

Οἱ ἐν λόγῳ μεγάλοι εὐεργέτες, δέν εἶναι ἄγνωστοι στή Μητρόπολή μας. Καί ἄλλες Ἐνορίες ἔχουν δεχθῆ πλουσιοπάροχες τίς δωρεές τους γιά τήν ἀνακαίνισιν, τόν ἐξωραϊσμόν, τόν ἐξοπλισμόν καί τήν συντήρησίν τους:

Ὁ Ἱερός Μητροπολιτικός - Καθεδρικός Ναός τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης, κόσμημα καί ὁρόσημον τῆς πόλεως Γλυφάδας καί ὁλοκλήρου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως, ὁ Ἱερός Ναός τῆς Ἁγίας Τριάδος Ἄνω Γλυφάδας στό Πυρνάρι, ὁ Ἱερός Ναός τῆς Μεταμορφώσεως Σωτῆρος Σουρμένων στό Ἑλληνικό, ὁ Ἱερός Ναός Εἰσοδίων Θεοτόκου Τερψιθέας στήν Ἄνω Γλυφάδα καί ὁ Ἱερός Ναός τοῦ Ἁγίου Γεωργίου Καβουρίου ἐδῶ στή Βουλιαγμένη, εὐγνωμόνως ὁμιλοῦν περί τῶν εὐεργετῶν τους. Νά ἀναφερθεῖ ἐπίσης ἡ συνδρομή τους στίς ἀνάγκες τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Τριάδος - Ἁγίου Νεκταρίου Τερψιθέας Γλυφάδας, καθώς καί ἡ ὁλοπρόθυμη συμβολή τους στήν ἀνέγερση τοῦ Κειμηλιαρχείου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας, γιά τό ὁποῖο οἱ ἐργασίες θά ξεκινήσουν ἐντός ὁλίγων ἡμερῶν.

Ἀγαπητοί μου, κ. Ἀθανάσιε Μαρτῖνε καί κ. Μαρίνα Μαρτίνου, μετά τῶν θυγατέρων Σας, εἶσθε ἐσαεί οἱ Κτίτορες καί Ἱδρυτές τοῦ Νέου Ναοῦ τῆς Παναγίας Φανερωμένης, ὁ ὁποῖος θά εἶναι ἡ ἀναφορά, τό στολίδι τῆς Βουλιαγμένης μας. Εἶσθε ἐσαεί οἱ πρῶτοι μέγιστοι Εὐεργέτες καί Δωρητές τῆς Ἱερᾶς μας Μητροπόλεως.

Ἐλπίζουμε, πιστεύουμε ἀπόλυτα καί εὐχόμεθα, ὁ Κύριος καί Κυβερνήτης τοῦ κόσμου Ἰησοῦς Χριστός, τά καλά καί Θεάρεστα ἔργα Σας νά Σᾶς τά ἀνταποδώσῃ, εἰς ὑγείαν, μακροημέρευσιν καί κατά Θεόν εὐτυχίαν, μέ στόχον τήν σωτηρίαν τῶν ψυχῶν Σας, τήν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, τήν Αἰωνιότητα. Ἡ ψυχή τῆς πολυαγαπημένης κόρης Σας, τῆς Ἀθηνούλας μας, τήν στιγμήν αὐτήν, ἀπό κεῖ πού βρίσκεται, μᾶς βλέπει, παρακολουθεῖ τά τελούμενα καί ἀγάλλεται, εὐφραίνεται, ἀπολαμβάνει τήν μακαριότητα. Θά ἔχετε τό προνόμιον νά μνημονεύεσθε οἰκογενειακῶς ἐσαεί, ὡς Ἱδρυτές καί Κτίτορες τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ στό Ἱερόν Θυσιαστήριον: «Ἁγίασον Κύριε τούς ἀγαπῶντας τήν εὐπρέπειαν τοῦ Οἴκου Σου».

Ἐπιθυμῶ ἐπίσης, καθηκόντως, νά ἀπευθύνω τίς ἐγκάρδιες εὐχαριστίες μου πρός τήν Κεντρικήν Ὑπηρεσίαν τῶν Οἰκονομικῶν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, καί πρός τόν χρηματίσαντα Πρόεδρον αὐτῆς Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Μονεμβασίας καί Σπάρτης κ. Εὐστάθιον, γιά τίς ἐνέργειές του ὥστε νά παραχωρηθεῖ τό παρόν οἰκόπεδον πρός τόν Δῆμον τῆς Βουλιαγμένης, μέ μοναδικόν ὅρον καί σκοπόν τήν ἀνοικοδόμησιν Ἱεροῦ Ναοῦ, πρός Πνευματικήν - λατρευτικήν ἐξυπηρέτησιν τῶν κατοίκων τῆς Βουλιαγμένης.

Ἀγαπητέ μου κ. Δήμαρχε τῆς πόλεως Βουλιαγμένης καί πρῶτε πολίτα αὐτῆς, κ. Γρηγόριε Κασιδόκωστα, Σᾶς ἄφησα τελευταῖον, γιά νά Σᾶς ἀποδώσω τόν ἄξιον καί πρέποντα λόγον. Παρακαλῶ δεχθῆτε τήν εὐγνωμοσύνην τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας καί ἐμοῦ προσωπικῶς, γιά τήν ἄψογον συνεργασίαν Μητροπόλεως καί Δήμου Σας, γιά τά ἕξι χρόνια πού προΐσταμαι, ὡς Πνευματικός ἡγέτης καί Ποιμενάρχης τῆς Ἱερᾶς αὐτῆς Μητροπόλεως Γλυφάδας, Ἑλληνικοῦ, Βούλας, Βουλιαγμένης καί Βάρης.

Εὐχαριστίες ἄπειρες, γιά ὅλες τίς διευκολύνσεις πού παρείχατε, διότι χωρίς τήν δική Σας παρέμβασι, δέν θά φθάναμε ἐδῶ πού φθάσαμε σήμερα, στήν θεμελίωσιν τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ, ὑπερβάντες δισεπίλυτα προβλήματα, γιά νά γίνῃ τό ἀπό πολλῶν ἐτῶν ὅραμά Σας καί ὅραμα τῶν πολιτῶν τοῦ Δήμου Σας σημερινή πραγματικότης. Ὁ Θεός μέ τίς πρεσβεῖες τῆς Παναγίας μας, τῆς μάνας ὅλων μας, νά Σᾶς εὐλογῇ πλούσια, ὥστε νά ὑγιαίνετε καί νά συνεχίζεται ἡ ἐποικοδομητική ἄψογη συνεργασία Μητροπόλεως καί Δήμου Βουλιαγμένης, πρός ὠφέλειαν τῶν πιστῶν καί πολιτῶν Σας, συνεχίζοντας τήν καρποφόρον καί δημιουργικήν διακονίαν Σας.

Τέλος, ἀπευθύνοντας πολλές εὐχαριστίες καί σ᾿ ὅσους ἁρμοδίους ποικιλοτρόπως ἐβοήθησαν ἀπό τήν θέσιν πού κατέχουν, γιά τήν σημερινήν ὑλοποίησιν τοῦ θαυμαστοῦ γεγονότος, εὐχαριστῶ καί ὅλους Ἐσᾶς, τόν κλῆρο καί τόν πιστό λαό τοῦ Θεοῦ, πού σήμερα προσήλθατε στόν τόπον αὐτόν γιά νά συμπροσευχηθοῦμε καί νά συνεορτάσουμε.

Προσεύχομαι στόν Παντοδύναμο Θεό, μέ τίς πρεσβεῖες τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς Παναγίας Φανερωμένης καί μέ τήν δύναμη τοῦ Τιμίου καί Ζωοποιοῦ Σταυροῦ, νά μᾶς χαρίζει ὑγείαν, νά μᾶς σκέπῃ, νά μᾶς εὐλογῇ, καί νά μᾶς ἀξιώσῃ ὅλους καί ὅλες νά παρευρεθοῦμε καί στά Ἐγκαίνια τοῦ Ναοῦ, πού σήμερα θεμελιώνουμε. Ἀμήν.

 

Ὁ Ἐπίσκοπος καί Ποιμενάρχης Σας

 

† Ο ΓΛΥΦΑΔΑΣ ΠΑΥΛΟΣ

 


 

Εκτύπωση Σελίδας Μείωση Γραμματοσειράς Αύξηση Γραμματοσειράς
Ἐπιστροφή στήν ἀρχή τῆς σελίδας