Τι καινούργιο προστέθηκε στην ιστοσελίδα... | Χάρτης Ιστότοπου
Εκτύπωση Σελίδας Μείωση Γραμματοσειράς Αύξηση Γραμματοσειράς

«ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟ!»

της κας Ελένης Ανδρουλάκη

 

1. Το καθεστώς σήμερα

Το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνουμε τα παιδιά μας σήμερα καλλιεργεί την παρέκκλιση, την ασθένεια, το θάνατο. Με όμορφα λόγια και προσωπεία δημοκρατικότητας, η ομοφυλοφιλία προσπαθεί να επιβληθεί στην κοινωνία, πλανώντας πρώτα απ᾿ όλα τα παιδιά. Στο όνομα δήθεν της προοδευτικότητας, του σεβασμού της διαφορετικότητας, της ανεκτικότητας και της προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων προωθούνται οργανωμένα και συστηματικά οι απαιτήσεις των ομοφυλόφιλων, μιας κοινωνικής μειονότητας που δρα ενωμένα προκειμένου να επιβάλλει σε όλους τις ακραίες απόψεις της. Ο επονομαζόμενος αγώνας κατά των διακρίσεων – ποιος λογικός άνθρωπος είναι άραγε υπέρ των διακρίσεων; – έχει εξελιχθεί στην ουσία σε προπαγάνδα ανατροπής των αξιών και πάταξης του θεσμού της οικογένειας και του παραδοσιακού τρόπου ζωής.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά. Ενώ μέχρι τη δεκαετία του 1960 η ομοφυλοφιλία θεωρείτο εγκληματική συμπεριφορά σε 50 πολιτείες της Αμερικής[1], σήμερα είμαστε υποχρεωμένοι κάθε χρόνο στις 17 Ιουνίου να γιορτάζουμε την «ομοφυλοφιλική υπερηφάνεια». Στα πλαίσια της «Διεθνούς Ημέρας Ομοφυλοφιλικής Υπερηφάνειας», για τέταρτη συνεχή χρονιά στην Ελλάδα, έλαβε χώρα πριν από λίγες ημέρες το «Φεστιβάλ Υπερηφάνειας - Athens Pride 2008», το οποίο έχει στόχο την «προβολή των λεσβιών, των γκέι, των αμφισεξουαλικών και των τρανσεξουαλικών ατόμων καθώς και των διεκδικήσεών τους στην Ελλάδα»[2]. Το φεστιβάλ είχε τη στήριξη ορισμένων πολιτικών οργανώσεων, αλλά και του Ερυθρού Σταυρού[3] και του Κέντρου Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (ΚΕΛΠΝΟ) το οποίο υπάγεται στο Υπουργείο Υγείας[4]. Η πορεία των λεσβιών, ομοφυλόφιλων, αμφισεξουαλικών και τρανσεξουαλικών (εφεξής ΛΟΑΤ) έγινε σε ώρα ευρείας κυκλοφορίας σε κεντρικά σημεία της Αθήνας.

Εδώ και καιρό η Ελληνική κοινότητα ΛΟΑΤ ζητεί, μεταξύ άλλων, από την πολιτεία τη «διεύρυνση του αντιρατσιστικού νόμου 928, ώστε να περιλάβει και τον σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα κοινωνικού φύλου» όπως επίσης και την έναρξη διδασκαλίας «μαθήματος σεξουαλικής αγωγής και υγείας στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση από ειδικούς επιστήμονες με ισότιμη αντιμετώπιση του ομοερωτισμού»[5]. Τον Νοέμβριο του 2007 το «Σωματείο Τραβεστί Τρανσέξουαλ Ελλάδος» (Σ.Α.Τ.Τ.Ε.) κατέθεσε επιστολή στο Υπουργείο Εσωτερικών Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης», ζητώντας την αναγνώριση του «κοινωνικού φύλου» και την αναγραφή αυτού στην ταυτότητα[6]. Η 20ή Νοεμβρίου έχει καθιερωθεί παγκόσμια ημέρα για τα άτομα Τρανσέξουαλ[7].

Την 17η Μαΐου καλούμαστε να γιορτάσουμε την «Ημέρα κατά της Ομοφοβίας (Ομοφυλοφοβίας)». «Ομοφοβία» σημαίνει «φοβία για την ομοφυλοφιλία», αλλά στην πραγματικότητα «ο όρος χρησιμοποιείται για να περιγράψει, ανακριβώς, κάθε άνθρωπο που αντιτίθεται στην ομοφυλοφιλική συμπεριφορά για ηθικούς, ψυχολογικούς ή ιατρικούς λόγους»[8].

Οι οργανωμένες προσπάθειες ξεκίνησαν στην Ελλάδα γύρω στο 1977, όταν έκανε την εμφάνισή του το «Απελευθερωτικό Κίνημα Ομοφυλόφιλων Ελλάδας (ΑΚΟΕ)»[9]. Στη συνέχεια, το 1988 γεννήθηκε η «Ελληνική Ομοφυλοφιλική Κοινότητα (ΕΟΚ)». Το 1979 δημιουργείται στη Θεσσαλονίκη το «Αυτόνομο Μέτωπο Ομοφυλόφιλων Θεσσαλονίκης (ΑΜΟΘ), ενώ το 1988 ξεκινά στη Θεσσαλονίκη δράση η «Ομάδα Πρωτοβουλίας Ομοφυλόφιλων Θεσσαλονίκης (ΟΠΟΘ)»[10]. Το 1995 εμφανίζεται – πάλι στη Θεσσαλονίκη – η «Σύμπραξη κατά της Ομοφυλοφοβίας»[11] η οποία έκτοτε διοργανώνει κάθε χρόνο το «Πανόραμα Ομοφυλοφιλικών Ταινιών». Από το 2000 πολλές από τις ομάδες του χώρου αρχίζουν μία συνεργασία που καταλήγει στο «Πολύχρωμο Forum» και ξεκινούν συνεργασία και με ποικίλα κινήματα (όπως το Φεμινιστικό Κίνημα, το Κοινωνικό Forum, κ.ά.). Επίσης, συστήνεται η «Πρωτοβουλία Ομοφυλόφιλων Πολιτών (ΠΟΠ)» η οποία μετεξελίσσεται στη σημερινή «Ομοφυλοφιλική και Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδος (ΟΛΚΕ)». Το 2000 ξεκινά και η «Πρωτοβουλία Ομοφυλόφιλων Ενάντια στην Καταπίεση (Π.Ο.Ε.Κ.)[12]. Το 2003 δημιουργείται και το «Σωματείο Τραβεστί Τρανσέξουαλ Ελλάδος» (Σ.Α.Τ.Τ.Ε.),[13] αλλά και άλλες μικρότερες ή μεγαλύτερες ομάδες κάνουν αισθητή την παρουσία τους μέσω των ιστοσελίδων τους. Τα αιτήματα αυτών των ομάδων και οργανώσεων, όπως το σύμφωνο συμβίωσης και ο πολιτικός γάμος, βρίσκουν στήριξη από διάφορα πολιτικά κόμματα. Το Νοέμβριο του 2003 σε ημερίδα για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων που έλαβε χώρα στις Βρυξέλλες, η Ελληνίδα επίτροπος «δέχτηκε τα συγχαρητήρια όλων των ομοφυλόφιλων για τις αξιόλογες προσπάθειες που κάνει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την κατάργηση των διακρίσεων»![14]

Το 1978 ήταν η χρονιά που ιδρύθηκε η «Διεθνής Ένωση Λεσβιών και Ομοφυλόφιλων» – εφεξής ILGA – μία δυναμική οργάνωση η οποία αποτελείται από περισσότερες από 620 ομοφυλοφιλικές ομάδες σε πολλές χώρες του κόσμου[15]. Η ILGA ήταν εκείνη που ζήτησε από τη Διεθνή Αμνηστία να αναλάβει το θέμα της προστασίας των λεσβιών και ομοφυλόφιλων, όπερ και εγένετο. Σήμερα η Διεθνής Αμνηστία είναι ένθερμος υποστηρικτής των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤ. Η ILGA, επίσης, άσκησε πίεση για να αφαιρεθεί η ομοφυλοφιλία από τη λίστα των ασθενειών του Παγκοσμίου Οργανισμού Υγείας. Το αξιοσημείωτο είναι ότι η ILGA, με την ιδιότητα της ΜΚΟ (μη κυβερνητικής οργάνωσης), κατάφερε να αποκτήσει την αρμοδιότητα του να είναι Σύμβουλος του ΟΗΕ. Η επίσημη συνεργασία με τον ΟΗΕ ξεκίνησε το 1993, αλλά ανεστάλη το 1994 όταν διαπιστώθηκε ότι η ILGA είχε στα μέλη της ενώσεις[16] που προωθούν απροκάλυπτα την παιδοφιλία[17]. Η ILGA προσπάθησε τα επόμενα χρόνια να ξανα-αποκτήσει τη θέση του Συμβούλου του ΟΗΕ αλλά απέτυχε. Ωστόσο, από το Δεκέμβριο του 2006, ο ΟΗΕ έχει ως Συμβούλους του 3 οργανώσεις ομοφυλόφιλων, το Ευρωπαϊκό τμήμα της ILGA – την ILGA-Εurope, την LSVD (Ομοσπονδία Λεσβιών και Ομοφυλόφιλων Γερμανίας) και την LBL (Εθνική Ένωση Ομοφυλόφιλων και Λεσβιών Δανίας)[18].

Το 1989 η Δανία ήταν η πρώτη χώρα που κατοχύρωσε νομικά τη συμβίωση ατόμων του ίδιου φύλου, ενώ σήμερα το καθεστώς διαφέρει από χώρα σε χώρα: θανατική ποινή για τους ομοφυλόφιλους στη Σαουδική Αραβία, φυλάκιση στην Ουγκάντα, απαγόρευση της ομοφυλοφιλίας στη Τζαμάικα, μη αναγνώριση συμβίωσης ή πολιτικού γάμου σε πολλές χώρες· ενώ σε άλλες, ακόμα και υιοθέτηση από κοινού παιδιών (π.χ. στην Ολλανδία και τη Νότια Αφρική)[19] και απόκτηση παιδιού μέσω υποβοηθούμενης αναπαραγωγής (στην Ολλανδία, τη Φινλανδία, την Ισπανία, τη Δανία και το Βέλγιο)[20]. Στην Ελλάδα, το άρθρο 347 του Ποινικού Κώδικα τιμωρεί την «ασέλγεια παρά φύση». Το 2004 η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ)[21], «στη βάση των αιτημάτων της Διεθνούς Αμνηστίας και της Ομοφυλοφιλικής και Λεσβιακής Κοινότητας Ελλάδας (ΟΛΚΕ)», πρότεινε την κατάργηση του άρθρου 347 και τη νομική αναγνώριση της συμβίωσης μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου[22]. Οι προτάσεις αυτές μέχρι στιγμής δεν έχουν γίνει δεκτές. Το 2006 ήλθε και η νομιμοποίηση στην Ολλανδία του διαβόητου κόμματος των Παιδόφιλων, με την απίστευτη επωνυμία «κόμμα Αδελφικής Αγάπης, Ελευθερίας και Διαφορετικότητας»![23] Η πολιτική πλατφόρμα του εν λόγω κόμματος περιελάμβανε τη νομιμοποίηση των σεξουαλικών σχέσεων μεταξύ ενηλίκων και παιδιών από ηλικίας 12 ετών – με προοπτική τη μελλοντική κατάργηση κάθε ορίου ηλικίας – τη νομιμοποίηση της παιδικής πορνογραφίας και της κτηνοβασίας και ταυτόχρονα την απαγόρευση του θεσμού του γάμου.

 

2. Τα αίτια

Πριν προχωρήσουμε στα προβλήματα που δημιουργούνται από τη δραστηριοποίηση των διαφόρων οργανώσεων, θα πρέπει να δώσουμε ξεκάθαρη απάντηση στο ερώτημα «ποια είναι τα αίτια της ομοφυλοφιλίας;».

Ίσως ο πιο επικίνδυνος μύθος που διαδίδεται σήμερα από το κίνημα υπέρ της ομοφυλοφιλίας είναι ότι οι ομοφυλόφιλοι γεννιούνται έτσι[24]. Από τις μέχρι σήμερα επιστημονικές έρευνες, όμως, δεν αποδείχθηκε κάτι τέτοιο. Η υπόθεση ότι η ομοφυλοφιλία είναι μια κληρονομούμενη νόσος που μεταφέρεται από τη μια γενιά στην επόμενη με ένα γονίδιο καταρρίφθηκε ως αβάσιμη από την επιστημονική κοινότητα. Δεν υπάρχει «γονίδιο ομοφυλοφιλίας» ούτε και καμία απόδειξη που να υποστηρίζει την ιδέα ότι η ομοφυλοφιλία είναι γενετική[25]. «Οι ομοφυλόφιλοι γίνονται, δεν γεννιούνται “έτσι”»[26]. «Δεν υπάρχει καμία επιστημονική έρευνα που να δείχνει βιολογική ή γενετική αιτία για την ομοφυλοφιλία»[27]. «Για να είμαστε ακριβείς, κανένας βιολογικός παράγοντας δεν μας έχει πείσει ακόμη ως υπεύθυνος για την ομοφυλοφιλία»[28]. Ο John DeCecco, καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του San Fransisco και εκδότης του «Περιοδικού για την Ομοφυλοφιλία» τονίζει: «Η ιδέα ότι οι άνθρωποι γεννιούνται με ένα τύπο σεξουαλικής συμπεριφοράς είναι εντελώς ανόητη... Η ομοφυλοφιλία είναι συμπεριφορά... και κάτι που οι άνθρωποι μπορούν και πράγματι αλλάζουν, όπως ακριβώς αλλάζουν μερικές φορές άλλες προτιμήσεις και στοιχεία της προσωπικότητας»[29]. Ο Dr Robert Kronemeyer στο βιβλίο του «Ξεπερνώντας την Ομοφυλοφιλία» έγραφε: «Μετά από 25 χρόνια κλινικής εμπειρίας, πιστεύω ακλόνητα ότι η ομοφυλοφιλία είναι επίκτητη αντίδραση σε πρώιμες οδυνηρές εμπειρίες και μπορεί να ξεπεραστεί»[30]. «Δεν υπάρχει καθόλου “μίσος“ ή “προκατάληψη“ (όπως οι άνθρωποι υπέρ των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων στιγματίζουν εκείνους που διαφωνούν μαζί τους) σε αυτή τη δήλωση. Απλώς κλινικά, ορατά γεγονότα»[31].

Υπάρχουν πολλές θεωρίες για τις αιτίες της ομοφυλοφιλίας. Μερικές θεωρίες υποστηρίζουν ότι «οι άνθρωποι είναι πιθανόν να γίνουν ομοφυλόφιλοι όταν υπόκεινται σε τραύματα της παιδικής ηλικίας και αναταραχές στην οικογενειακή δομή»[32]. Παράγοντες που ευνοούν την εμφάνιση ομοφυλοφιλίας θεωρούνται τα προβλήματα στις οικογενειακές σχέσεις, η σεξουαλική αποπλάνηση/κακοποίηση, οι συναισθηματικές συγκρούσεις κ.ά. αλλά και οι επιλογές που κάνουμε. «Η έρευνα δηλώνει ότι η επιρροή κοινωνικών και ψυχολογικών παραγόντων [στην εμφάνιση της ομοφυλοφιλίας] είναι μεγάλη»[33]. Σε σημαντικό βαθμό η ομοφυλοφιλία είναι «και κοινωνικά επηρεαζόμενη και κοινωνικά προωθούμενη». Αυτό θα πρέπει να προσεχθεί ιδιαίτερα. Και αυτό που μας ενδιαφέρει είναι όχι να καταδικάσουμε κάποιους ανθρώπους, τους οποίους σεβόμαστε και πρέπει πραγματικά να αντιμετωπίζουμε χωρίς διακρίσεις, αλλά να επισημάνουμε ότι η ομοφυλοφιλία αποτελεί στάση ζωής, η οποία προσπαθεί να επιβληθεί ως φυσιολογική σε ολόκληρο το κοινωνικό σύνολο, πράγμα που έχει επικίνδυνες συνέπειες ιδιαίτερα στους νέους μας.

 

3. Η φίμωση

Η κάθε δικτατορία το πρώτο που κάνει είναι να επιβάλλει τη φίμωση. Δεν ξέρω αν σκεφθήκατε ποτέ ότι οι απαιτήσεις για ανεκτικότητα απέναντι στους ομοφυλόφιλους δεν περιλαμβάνουν την ανεκτικότητα απέναντι και σε εκείνους που θεωρούν την ομοφυλοφιλία αντίθετη με την ανθρώπινη φύση. Σήμερα μπορεί κανείς να αρθρώνει λόγο υπέρ της ομοφυλοφιλίας, διστάζει όμως να μιλήσει εναντίον της. Δεν υπάρχει το δικαίωμα να μιλά κανείς κατά της ομοφυλοφιλίας για τον απλό λόγο ότι το δικαίωμα αυτό έχει εντέχνως αφαιρεθεί με την εισαγωγή νέων όρων όπως «ομοφοβία» και «κοινωνικό φύλο» ή με τον επαναπροσδιορισμό και τη διάβρωση των υπαρχόντων γλωσσικών όρων. Η λέξη «ρατσισμός» τώρα χρησιμοποιείται για αυτόν που δε συμφωνεί με τις πράξεις των ομοφυλοφίλων. Όποιος συμφωνεί με οτιδήποτε ακραίο και παράλογο ονομάζεται «προοδευτικός». Όροι με θετικό σημασιολογικό περιεχόμενο όπως «ανθρώπινα δικαιώματα» χρησιμοποιούνται πια για να δικαιολογηθούν σεξουαλικές διαστροφές. «Μίσος» είναι να αποκαλεί κανείς την ομοφυλοφιλία διαστροφή ή αμαρτία και «αγάπη» αυτό που κάνουν οι ομοφυλόφιλοι και οι παιδόφιλοι.

 

4. Αγωγή ομοφυλοφιλίας στα σχολεία

Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα αλλοίωσης ζουν τα παιδιά μας που αγωνιζόμαστε να τα μεγαλώσουμε σε έναν κόσμο ανισόρροπο με τρόπο ισορροπημένο. Το σχολείο θα πρέπει να είναι βοηθός και συμπαραστάτης.

Όταν το Υπουργείο Παιδείας επέτρεψε τη σύνθεση – εκ της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς και του Εθνικού Συμβουλίου Νεολαίας – φυλλαδίου που αναφερόταν στην ομοφυλοφιλία και την αποστολή αυτού σε όλα τα σχολεία, λίγοι ήταν εκείνοι που αντέδρασαν[34]. Το φυλλάδιο με τίτλο «Υπάρχει μόνο μια επικίνδυνη μειονότητα: οι ρατσιστές» σωστά καταδικάζει το ρατσισμό απέναντι στους ξένους και τους μετανάστες, αλλά το πρόβλημα είναι ότι εντάσσει και την άρνηση της ομοφυλοφιλίας στην κατηγορία του ρατσισμού. Από πότε η ομοφυλοφιλία εμπίπτει στην ίδια κατηγορία με το χρώμα, τη γλώσσα, την εθνικότητα και την αναπηρία; Μήπως τότε να ανεχτούμε και το βιαστή και τον παιδεραστή, αφού και αυτοί αποτελούν σεξουαλικές μειονότητες, για να μην χαρακτηριστούμε ρατσιστές; Να τονιστεί ότι δεν μιλάμε φυσικά για απόρριψη των ομοφυλόφιλων, οι οποίοι είναι πρόσωπα σεβαστά και αγαπητά, αλλά για μη αποδοχή των πράξεών τους. Γράφει το φυλλάδιο που εστάλη στα σχολεία μας, «πάντως όπως και να το κάνουμε δεν είμαστε όλοι ίδιοι... Oι Έλληνες (σύμφωνα με το Ευρωβαρόμετρο) είναι από τους λιγότερο ανεκτικούς Ευρωπαίους σε θέματα ομοφυλοφιλίας και ιδιαίτερου σεξουαλικού προσανατολισμού... Αυτές τις προκαταλήψεις πρέπει να ξεπεράσει η κοινωνία μας ή τουλάχιστον η γενιά μας». Αυτά διδάσκονται οι μαθητές μας με τις ευλογίες του Υπουργείου Παιδείας. Δεν ξέρω αν τόλμησαν κάποια παιδιά να αντιδράσουν, ή αν σώπασαν για να μη χαρακτηριστούν ρατσιστές ή αν σκέφτηκαν πως και αυτή η σεξουαλική επιλογή είναι κάτι με το οποίο μπορούν να αρχίσουν να πειραματίζονται και τα ίδια.

Το Δεκέμβριο του 2007 το Εθνικό Συμβούλιο Νεολαίας, το οποίο συγκροτείται από τέσσερις νεολαίες πολιτικών κομμάτων και μεγάλο αριθμό μη κυβερνητικών οργανώσεων νέων, διοργάνωσε στη Θεσσαλονίκη συνέδριο με τίτλο «Αποδοχή και Αποκλεισμός: Διαδικασίες Ένταξης Προσώπων και Ιδεών στο Χώρο της Εκπαίδευσης». Μία εκ των εισηγήσεων είχε θέμα: «Για μια τεκμηριωμένη αντιμετώπιση της ομοφυλοφοβίας-αντιομοφυλοφιλίας. Ζητήματα παροχής αντίστοιχων μαθημάτων στα ΑΕΙ-ΤΕΙ»[35].

Τα πράγματα στο εξωτερικό έχουν πάρει σοβαρότερη μορφή. Στη Νέα Υόρκη στο πρόγραμμα δημόσιων σχολείων πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης περιλαμβάνονται τέσσερα βιβλία υπέρ της ομοφυλοφιλίας. «Η Χέδερ Έχει Δύο Μαμάδες» είναι το ένα από τα βιβλία που απευθύνονται σε πολύ μικρά παιδάκια και μιλά για ένα ζευγάρι λεσβιών που έκαναν παιδί μέσω τεχνητής γονιμοποίησης. Το άλλο βιβλίο με τίτλο: «Ο Συγκάτοικος του Μπαμπά» μιλά για ένα αγοράκι με χωρισμένους γονείς που επισκέπτεται το μπαμπά του και το νέο του «συγκάτοικο». Στο άλλο βιβλίο «Η Γκλόρια Πάει στην Πορεία Ομοφυλοφιλικής Υπερηφάνειας», διαβάζουμε: «Μερικές γυναίκες αγαπούν γυναίκες, μερικοί άντρες αγαπούν άντρες, μερικές γυναίκες και άντρες αγαπούν ο ένας τον άλλο. Γι᾿ αυτό κάνουμε πορεία, ώστε όλοι να έχουν μια επιλογή»[36]. Στο Σίδνευ σειρά βιβλίων με «οικογένειες» ομοφυλόφιλων, όπως «Το αρκουδόσπιτο» – στο οποίο ένα κοριτσάκι με τις δυο μαμάδες της χτίζει στον κήπο ένα αρκουδόσπιτο με ένα αγοράκι και τους δύο μπαμπάδες του – χρησιμοποιούνται σε δημοτικούς παιδικούς σταθμούς[37]. Οι αντιδράσεις ήταν ποικίλες, από έντονη διαφωνία έως αποδοχή. Μία βουλευτής δήλωσε: «Ξέρω ότι τα παιδιά που διαβάζουν αυτά τα βιβλία μπορεί να αρχίσουν τη ζωή τους με το υπέροχο δώρο του να μεγαλώσουν χωρίς ομοφοβική προκατάληψη»! Εκπρόσωπος των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων και λεσβιών υποστήριξε ότι αυτά τα βιβλία «απλά διδάσκουν στα παιδιά την αποδοχή και την ανεκτικότητα» και ο δήμαρχος δήλωσε ότι αυτό το υλικό «αντανακλά τη διαφορετικότητα στην κοινότητά μας».

Το πώς έχουν διεισδύσει όλα αυτά στα σχολεία του εξωτερικού φαίνεται και από αυτά που μεταδόθηκαν από τον κρατικό ραδιοφωνικό σταθμό της Μασσαχουσέτης: «Τώρα που το ανώτατο δικαστήριο [της Μασσαχουσέτης] νομιμοποίησε τους γάμους ανάμεσα σε άτομα του ίδιου φύλου, μερικοί υποστηρίζουν ότι οι δάσκαλοι οφείλουν να μιλούν περισσότερο στην τάξη για τις σχέσεις των ομοφυλόφιλων και των λεσβιών»[38]. Μία από τις δασκάλες που διδάσκουν «σεξουαλική αγωγή» δήλωσε ότι τώρα τα παιδιά ρωτούν περισσότερες ερωτήσεις σχετικά με το ομοφυλοφιλικό σεξ και εκείνη – λεσβία η ίδια – τους απαντά αναλυτικά χρησιμοποιώντας σχετικό διάγραμμα με απεικονίσεις διαφόρων σεξουαλικών πρακτικών. ΄Αλλες δασκάλες δηλώνουν ότι θα παραιτηθούν αν εξαναγκαστούν να χρησιμοποιήσουν τα προαναφερθέντα βιβλία ή να δίδουν εξηγήσεις περί ομοφυλοφιλικού σεξ. Στην αυστραλιανή πολιτεία της Βικτόριας οι εκπαιδευτικοί έλαβαν οδηγία «να μην χρησιμοποιούν στο σχολείο τις λέξεις «πατέρας» και «μητέρα», για να μην αισθάνονται διαφορετικά τα παιδιά των ομοφυλόφιλων ζευγαριών... Παράλληλα, η οδηγία συμβουλεύει τα σχολεία να αναρτούν αφίσες γνωστών ομοφυλόφιλων ζευγαριών και να διαλέγουν τέτοια παιχνίδια που να μην είναι εμφανές το φύλο των ηρώων του παιχνιδιού. Συστήνει επίσης στους δασκάλους να βάζουν παιδάκια ηλικίας μέχρι και 5 χρονών να κάνουν ιστοριούλες στις οποίες να έχουν δύο μαμάδες, καθώς επίσης να συζητούν για τις υπάρχουσες διακρίσεις. Η πιο πάνω οδηγία αφορά κυρίως παιδάκια του νηπιαγωγείου και των τριών πρώτων τάξεων του δημοτικού σχολείου»[39].

Η προώθηση της ομοφυλοφιλίας γίνεται στα σχολεία και μέσω προγραμμάτων «πρόληψης παρενόχλησης και εκφοβισμού (bullying)»[40]. Οι διάφορες οργανώσεις υπέρ της οικογένειας στο εξωτερικό προσπαθούν να ενημερώνουν ότι τα προγράμματα για «την εκπαίδευση στη διαφορετικότητα» και για τον «εκφοβισμό (bullying)» – όπως και τα μαθήματα περί «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» και περί «ανεκτικότητας» – είναι συχνά οχήματα με τα οποία διεισδύει η ομοφυλοφιλία στα σχολεία. Τονίζουν ακόμα ότι σήμερα υπάρχει «μηδενική ανεκτικότητα» για τον παραδοσιακό γάμο και ότι υπάρχει ανάγκη συσπείρωσης των γονιών ώστε να προστατευτούν τα παιδιά. Ιδιαίτερα μάλιστα αφού η προώθηση της ομοφυλοφιλίας γίνεται μέσω δικτύων, όπως το «Δίκτυο Εκπαίδευσης των Ομοφυλόφιλων και Λεσβιών» στη Μασσαχουσέτη, το οποίο το 2000 χρηματοδότησε εργαστήριο με τίτλο: «Αυτά που δεν σου λένε στην τάξη για το ομοφυλοφιλικό σεξ και τη σεξουαλικότητα». Στο εργαστήριο «οι εκπαιδευτές παρότρυναν 14χρονα παιδιά να προβούν σε επικίνδυνες σεξουαλικές πρακτικές», ενώ το συγκεκριμένο Δίκτυο που «στοχεύει να στρατολογήσει παιδιά στον ομοφυλοφιλικό τρόπο ζωής» μπαίνει στα σχολεία με το πρόσχημα ότι οι ομοφυλόφιλοι μαθητές χρειάζονται ενθάρρυνση και υποστήριξη, αφού μάλιστα οι ομοφυλόφιλοι έφηβοι έχουν υψηλά ποσοστά αυτοκτονίας. Στις περιπτώσεις που αυτή η τακτική αποτυχαίνει, το Δίκτυο απειλεί ότι, αν δεν επιτραπεί η είσοδος, θα κινηθεί νομικά[41].

Όταν ήδη από τα πρώτα χρόνια της ζωής τους τα παιδιά λαμβάνουν μπερδεμένα και λανθασμένα μηνύματα, όταν η καλλιέργεια της ανεκτικότητας ταυτίζεται ουσιαστικά με την επιδοκιμασία και την ενθάρρυνση αυτού που οι περισσότεροι ονομάζουμε «αφύσικο» και όταν η αποδοχή της διαφορετικότητας σημαίνει στην πράξη αποδοχή των διεκδικήσεων των ομοφυλόφιλων, να είμαστε σίγουροι ότι έχουμε κάνει αγωγή ομοφυλοφιλίας στα παιδιά μας.

 

5. Είναι η ομοφυλοφιλία υγιής τρόπος ζωής;

Πολλοί άνθρωποι σήμερα πιστεύουν ότι η ομοφυλοφιλία είναι ένας υγιής και αποδεκτός τρόπος ζωής. ΄Ασχετα με το αν αποδεχόμαστε τους συνανθρώπους μας που είναι ομοφυλόφιλοι, θα πρέπει να πούμε ότι η ομοφυλοφιλία ούτε υγεία συνεπάγεται ούτε ενδεδειγμένη είναι.

«Η επιστημονική έρευνα υποστηρίζει τις παλιές πολιτισμικές αρχές ότι η ομοφυλοφιλία δεν είναι υγιής, φυσική εναλλακτική επιλογή στην ομοφυλοφιλία»[42]. Αναφορικά με την ψυχική υγεία «οι μελέτες έχουν προ πολλού καταδείξει ότι οι ομοφυλόφιλοι διατρέχουν πολύ μεγαλύτερο κίνδυνο να παρουσιάσουν ψυχιατρικά προβλήματα (αυτοκτονία, κατάθλιψη, βουλιμία, αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας και κατάχρηση ουσιών)»[43]. Επίσης, τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια εκδηλώνουν πιο συχνά βίαιη συμπεριφορά[44]. Και οι νεότερες μελέτες απέδειξαν υψηλότερο βαθμό ψυχοπαθολογίας μεταξύ ομοφυλόφιλων. Συγκεκριμένα, βρέθηκε ότι «οι απόπειρες αυτοκτονίας μεταξύ των ομοφυλόφιλων ήταν 6 φορές περισσότερες από το μέσο όρο»[45]. Και άλλες πρόσφατες, σοβαρές μελέτες κατέληξαν στο ίδιο «δυσάρεστο συμπέρασμα: τα ομοφυλόφιλα άτομα διατρέχουν σημαντικά μεγαλύτερο κίνδυνο να παρουσιάσουν συναισθηματικά προβλήματα, συμπεριλαμβανομένης της αυτοκτονικότητας, της μείζονος κατάθλιψης, της αγχώδους διαταραχής, της διαταραχής διαγωγής και της εξάρτησης από τη νικοτίνη»[46], από το αλκοόλ και από ναρκωτικές ουσίες. Επίσης, οι πολλαπλές ερωτικές σχέσεις είναι χαρακτηριστικό των ομοφυλόφιλων, αφού ο μέσος όρος ερωτικών συντρόφων που έχουν οι ομοφυλόφιλοι είναι 4 φορές μεγαλύτερος από τον αντίστοιχο των ετεροφυλόφιλων[47]. ΄Αλλες μελέτες έδειξαν ότι το 60% των ομοφυλόφιλων ανδρών είχε περισσότερους από 250 σεξουαλικούς συντρόφους και ένα 28% είχε πάνω από 1000 σεξουαλικούς συντρόφους. Κάτι που προκαλεί έκπληξη είναι ότι το 79% παραδέχτηκε ότι οι περισσότεροι από τους μισούς σεξουαλικούς συντρόφους που είχαν ήταν άνθρωποι άγνωστοι[48]. Να πούμε εδώ ότι οι πολλές ερωτικές σχέσεις – είτε ομοφυλόφιλες είναι είτε ετεροφυλόφιλες – θεωρείται ότι σχετίζονται με αντικοινωνική συμπεριφορά[49].

Συχνά λέγεται ότι το 1973 η Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία (εφεξής APA) αφαίρεσε από τα διαγνωστικά εγχειρίδια ψυχικών διαταραχών την ομοφυλοφιλία. Αυτή η απόφαση που δεν ήταν ομόφωνη φαίνεται ότι ελήφθη υπό το καθεστώς πίεσης. Για τρία χρόνια στις συνεδριάσεις της APA προκαλείτο αναστάτωση από ομοφυλόφιλους ακτιβιστές οι οποίοι έκαναν χρήση απειλών. Όταν κλήθηκαν να ψηφίσουν σχετικά τα 25.000 μέλη του APA, μόνο το ¼ από αυτά έδωσαν την ψήφο τους. Από αυτούς που ψήφισαν μόνο το 58% ψήφισαν υπέρ της αφαίρεσης της ομοφυλοφιλίας από τις λίστες των ψυχικών διαταραχών. Και την περίοδο εκείνη, όποιος ψυχίατρος τολμούσε να παρουσιάσει τα πορίσματά του σχετικά με την ψυχοπαθολογία της ομοφυλοφιλίας δεχόταν επιθέσεις από μαχητικές ομάδες ομοφυλόφιλων[50]. Το γεγονός πάντως είναι ότι οι περισσότεροι ψυχίατροι θεωρούν την έλξη για το ίδιο φύλο ένδειξη ψυχικής ασθένειας και οι έρευνες ξεκάθαρα έχουν δείξει τη σύνδεση μεταξύ ομοφυλοφιλίας και προβλημάτων ψυχικής υγείας. Μάλιστα, αντίθετα από τους ισχυρισμούς κάποιων, τα ψυχικά προβλήματα των ομοφυλόφιλων, όπως απέδειξαν σχετικές μελέτες που έγιναν σε διάφορες χώρες, δεν οφείλονται στην κοινωνική πίεση ή στον κοινωνικό στιγματισμό[51].

Είναι γνωστό ότι οι ομοφυλόφιλοι διατρέχουν πολύ μεγάλο κίνδυνο από το ΑIDS και άλλα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα. Εκείνο που μάλλον δεν είναι πολύ γνωστό είναι τα συμπεράσματα ερευνητών ότι «η ομοφυλοφιλική συμπεριφορά μειώνει τη διάρκεια ζωής κατά 24 χρόνια»[52]. Μέσος όρος ζωής για τους άνδρες ομοφυλόφιλους είναι τα 51 χρόνια, ενώ για τις γυναίκες τα 56. «Δεδομένης της μεγάλης μείωσης της διάρκειας της ζωής για τους ομοφυλόφιλους, τα παιδιά του σχολείου πρέπει έντονα και σταθερά να προειδοποιούνται για τους κινδύνους της ομοφυλοφιλίας, περισσότερο από ό,τι για τους κινδύνους του καπνίσματος»[53] επισημαίνει ο Dr Paul Cameron, ένας από τους ερευνητές.

Είναι σημαντικό να κατανοηθεί ότι η αναγνώριση του γάμου των ομοφυλόφιλων δεν είναι τίποτα άλλο από το πρώτο βήμα για την απαίτηση και άλλων δικαιωμάτων από την πολιτεία, όπως του δικαιώματος υιοθέτησης παιδιών, την πρόσβαση σε τράπεζες σπέρματος για ζευγάρια λεσβιών κ.λπ.[54]. Βλέπει κανείς σήμερα πώς αλλάζει η δομή της οικογένειας: από το παραδοσιακό μοντέλο οικογένειας έχουμε περάσει σήμερα σε ένα νέο μοντέλο οικογένειας, τη γνωστή ως «συγκολλημένη οικογένεια» – αυτή είναι η οικογένεια η οποία δημιουργείται από ανθρώπους που έχουν χωρίσει και τα παιδιά τους από προηγούμενους γάμους. Ποιο θα είναι το επόμενο βήμα; Το μελλοντικό μοντέλο οικογένειας θα είναι άραγε αυτό των ομοφυλόφιλων ζευγαριών και των υιοθετημένων ή τεχνητά δημιουργημένων παιδιών τους; Και πόσο υγιή μπορούν να γίνουν αυτά τα παιδιά; Και πόσο αποδεκτά από την κοινωνία; Σύμφωνα με απογραφή του 2000, 594.000 νοικοκυριά στις ΗΠΑ ανήκουν σε συντρόφους του ιδίου φύλου. Από αυτά το 33% των ζευγαριών λεσβιών και το 22% των ομοφυλόφιλων ζευγαριών δήλωσαν ότι έχουν παιδιά κάτω των 18 ετών[55]. Αυτά τα παιδιά ποιος θα τα προστατεύσει για να μεγαλώσουν με ψυχική ισορροπία; Μήπως η Ένωση COLAGE[56], η «Ένωση για τα παιδιά των λεσβιών, ομοφυλόφιλων, αμφισεξουαλικών και τρανσεξουαλικών»; Με τι φορτίο θα μεγαλώσουν αυτά τα παιδιά; Ή για να μειωθεί το φορτίο που τους φόρτωσαν χωρίς να τα ρωτήσουν, θα πρέπει να αλλάξει όλη η κοινωνία προς την κατεύθυνση των ομοφυλόφιλων; Μάλλον αυτό επιχειρείται να γίνει στο εξωτερικό – και μήπως αργότερα και στην Ελλάδα, διότι όλα αυτά που γράφουμε για το εξωτερικό, φοβούμαστε ότι θα ακολουθήσουν στη συνέχεια και εδώ. Αφού στα σχολεία που υπάρχουν παιδιά ομοφυλόφιλων «οικογενειών» αναγκάζονται να κάνουν «Ημέρες για τη Διαφορετικότητα»[57] και συναφή μαθήματα. Και ασκείται πίεση τα σχολεία να καλύψουν τις ανάγκες των παιδιών που προέρχονται από «Εναλλακτικές Οικογένειες»[58]. Θα πρέπει δηλαδή όλοι να οδηγηθούμε προς τα εκεί; Να αρρωστήσει ολόκληρη η κοινωνία, επειδή αρρώστησαν μερικοί;

Έλεγε ο Γέροντας Παΐσιος ότι κάποιοι άνθρωποι «δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα και εγκωμιάζουν την αμαρτία... Παλιά, αν ένας ήταν διεστραμμένος ή μέθυσος, ντρεπόταν να βγη στην αγορά, γιατί θα τον περιφρονούσαν. Ή μία, αν ήταν λιγάκι παραστρατημένη, δεν τολμούσε να βγη έξω»[59]. Σήμερα το πρώτο βήμα που χαίρει επιδοκιμασίας είναι οι ομοφυλόφιλοι να κάνουν το λεγόμενο «outing», δηλαδή να δημοσιοποιήσουν ανοιχτά την ομοφυλοφιλία τους. Για αυτό το λόγο κάποιοι πάνε και σε ορισμένους ψυχοθεραπευτές, ώστε μέσω «υποστηρικτικής ψυχοθεραπείας» να αποκτήσουν μια «απενοχοποιημένη σεξουαλική ζωή» και να αναπτύξουν, λέει, μια «υγιή ομοφυλοφιλική ταυτότητα»!

 

6. Είναι δυνατή η αλλαγή;

Ο ισχυρισμός ότι είναι αδύνατη η αλλαγή σεξουαλικού προσανατολισμού έχει διαψευσθεί από πάμπολλες περιπτώσεις ανθρώπων οι οποίοι από αποκλειστικά ομοφυλόφιλοι έγιναν αποκλειστικά ετεροφυλόφιλοι. «Υπάρχουν πολυάριθμα παραδείγματα ανθρώπων οι οποίοι επιτυχημένα τροποποίησαν τη σεξουαλική τους συμπεριφορά και ταυτότητα»[60] επισημαίνει η «Εθνική Ένωση Έρευνας και Θεραπείας της Ομοφυλοφυλίας» (NARTH) στην Αμερική, η οποία αποτελείται από γιατρούς που θεωρούν την ομοφυλοφιλία ως θεραπεύσιμη αναπτυξιακή διαταραχή και βοηθούν εκατοντάδες ανθρώπους ετησίως να ξεπεράσουν την ομοφυλοφιλία. Οι αλλαγές – που πραγματικά είναι αξιοσημείωτες – επέρχονται συχνά μέσω στροφής των ανθρώπων στο Χριστό. Σε χώρες ορθόδοξες, όπως η Ελλάδα, η στροφή στην Εκκλησία και τα Μυστήρια μαζί με τον προσωπικό αγώνα, έχει βοηθήσει πολλούς ανθρώπους να απαλλαγούν από τον ανεπιθύμητο σεξουαλικό προσανατολισμό τους. Η έλξη προς το ίδιο φύλο ξεπερνιέται και οι άνθρωποι αυτοί συχνά έρχονται σε μετάνοια, αντικαθιστούν την «ομοφυλοφιλική υπερηφάνεια» με χριστιανική ταπείνωση και είτε παντρεύονται και ζουν ικανοποιητικά φυσιολογικές ζωές είτε μένουν ανύπαντροι και ζουν με χριστιανική εγκράτεια. Πολλοί καταλαβαίνουν ότι η ομοφυλοφιλία ήταν λάθος επιλογή και βιώνουν τη χαρά και την απελευθέρωση που χαρίζει η θεία συγχώρεση και βοήθεια.

Σε έρευνα που έγινε το 2006 σε μέλη αμερικανικής ομάδας ομοφυλόφιλων που προσπαθούσαν να αλλάξουν, οι συχνότεροι λόγοι επιθυμίας της αλλαγής ήταν: «η επιθυμία να θεραπευτούν τα συναισθηματικά τραύματα που βρίσκονταν στη ρίζα της έλξης για το ίδιο φύλο, οι προσωπικές αξίες και η θρησκευτικότητα, η προσωπική συνείδηση και η πρόβλεψη δυστυχίας στη ζωή του ομοφυλόφιλου»[61]. Παραθέτουμε ενδεικτικά κάποια από τα σχόλια των συμμετεχόντων:

«Θέλω να ξεπεράσω τα τραύματα που μου δημιουργήθηκαν από τη σεξουαλική κακοποίηση από άλλους άνδρες που με χρησιμοποίησαν».

«Έχω έντονη σχέση με το Θεό και ό,τι μπαίνει ανάμεσα σε αυτήν, δεν το θέλω στη ζωή μου».

«Αναζητώ καλύτερη σχέση με το Θεό εγκαταλείποντας την έλξη προς το ίδιο φύλο για το θέλημα του Θεού».

Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει η μελέτη του καθηγητή Ψυχιατρικής Dr Robert Spitzer, ο οποίος ενώ το 1973 ήταν υπέρμαχος της αφαίρεσης της ομοφυλοφιλίας από τη λίστα των ψυχιατρικών διαταραχών, μιλώντας με πρώην ομοφυλόφιλους το 1999, απέκτησε το ενδιαφέρον να μελετήσει το θέμα της αλλαγής σεξουαλικού προσανατολισμού. «Όπως οι περισσότεροι ψυχίατροι πίστευα ότι η ομοφυλοφιλική συμπεριφορά μπορούσε να αποκρουσθεί, αλλά ο σεξουαλικός προσανατολισμός δεν μπορούσε να αλλάξει. Τώρα πιστεύω ότι αυτό είναι αναληθές – μερικοί άνθρωποι μπορούν και πραγματικά αλλάζουν»[62]. Το 2001 ο Dr Spitzer παρουσίασε στην ετήσια συνεδρίαση της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας τη μελέτη του που αποδείκνυε τα συμπεράσματά του. Η μελέτη έγινε σε δείγμα 200 ανθρώπων, 143 ανδρών και 57 γυναικών, που ισχυρίζονταν ότι άλλαξαν το σεξουαλικό τους προσανατολισμό από ομοφυλόφιλο σε ετεροφυλόφιλο και η διάρκεια της αλλαγής ήταν τουλάχιστον 5 χρόνια. Τα άτομα αυτά που προήλθαν από «Χριστιανικές Διακονίες Πρώην Ομοφυλόφιλων» και από τη NARTH ήθελαν να αλλάξουν επειδή «ο ομοφυλόφιλος τρόπος ζωής δεν είναι συναισθηματικά ικανοποιητικός (πολλαπλές ερωτικές σχέσεις, θυελλώδεις, επώδυνες σχέσεις με ακραία ζηλοτυπία), επειδή βίωναν σύγκρουση με τη θρησκεία τους και επειδή ήθελαν να παντρευτούν ή να παραμείνουν παντρεμένοι». Τα αποτελέσματα αυτής της καλοσχεδιασμένης μελέτης είναι εντυπωσιακά. Απέδειξαν ότι οι άνθρωποι μπορούν πράγματι να αλλάξουν σεξουαλικό προσανατολισμό και να λειτουργούν καλά ως ετεροφυλόφιλοι[63]. Μάλιστα ανατρέπουν και τις θεωρίες ότι η προσπάθεια αλλαγής σεξουαλικού προσανατολισμού φέρνει κατάθλιψη. Τα άτομα ήταν «έντονα» ή «υπερβολικά» θλιμμένα πριν την αλλαγή και όχι μετά.

Εν ολίγοις, όσοι το επιθυμούν αλλάζουν και θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα να αλλάξουν. Διότι «αν κάποιοι ομοφυλόφιλοι δεν επιθυμούν να αλλάξουν, αυτό είναι επιλογή τους, αλλά είναι πάρα πολύ λυπηρό το ότι οι ακτιβιστές που πολεμούν για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων πολεμούν το ίδιο σκληρά ενάντια στα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων που λαχταρούν να απελευθερωθούν από τις ανεπιθύμητες έλξεις τους»[64]. Οι άνθρωποι που έχουν κάνει τον αγώνα της μετάβασης από έναν ομοφυλοφιλικό τρόπο ζωής όχι μόνο δεν θα πρέπει να συναντούν τον πόλεμο, τις διακρίσεις ή την περιθωριοποίηση, αλλά θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με σεβασμό από όλους μας και από τους ομοφυλόφιλους φυσικά.

 

7. Προς μια υγιή προσέγγιση

Οι ομοφυλόφιλοι, οι λεσβίες, οι αμφισεξουαλικοί και οι τρανσέξουαλ σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να υπόκεινται σε δημόσιο εξευτελισμό, γελοιοποίηση, ψυχολογική ή σωματική βία. Το πρόσωπό τους είναι απολύτως σεβαστό, ακόμα και αν επιλέγουν να καταστρέφουν τη ζωή τους. Η χριστιανική αγάπη δεν αδιαφορεί, αλλά τολμά να μιλήσει, ελπίζοντας να βοηθήσει αυτούς τους ανθρώπους και να προλάβει μελλοντικές καταστροφές. Θα πρέπει όλοι να προσευχόμαστε ώστε και αυτοί οι ταλαιπωρημένοι συνάνθρωποί μας που αναζητούν την αγάπη με λάθος τρόπο να βρουν με τη θέλησή τους και με τη γενναία απόφαση της μετανοίας τους, τον αληθινό Θεό της Αγάπης.

 


 

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

[1]. http://www.logosresourcepages.org/Believers/same_sex.htm

[2]. http://www.athenspride.eu/index.php?option=com_content&task=view&id=77&Itemid=59

[3]. http://www.athenspride.eu/index.php?option=com_content&task=view&id=104&Itemid=41

[4]. http://www.athenspride.eu/index.php?option=com_content&task=view&id=102&Itemid=41

[5]. Έθνος ON LINE, 10/7/07.

[6]. «Transexual Βήμα», τεύχος 5, Φεβρουάριος 2008.

[7]. Ένθ. ανωτέρω.

[8]. www.narth.com/ menus/positionstatements.html

[9]. Το ΑΚΟΕ εξέδιδε το περιοδικο «ΑΜΦΙ».

[10]. Εξέδιδε το περιοδικό «Ο Πόθος» και είχε δική της εκπομπή σε τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό.

[11]. Εξέδιδε το περιοδικό «Βιταμίνη Ο».

[12]. Εκδίδει την εφημερίδα «Απελευθέρωση».

[13]. Εκδίδει το περιοδικό «Transexual Βήμα».

[14]. Σε σχετική ιστοσελίδα της Π.Ο.Π.

[15]. www.conservapedia.com/Homosexuality

[16]. Οι πιο γνωστές είναι οι: NAMBLA και Vereniging MARTIJN.

[17]. www.conservapedia.com/Homosexuality

[18]. www.un.org/News/Press/docs/2006/ecosoc6242.doc.htm

[19]. Έθνος, 15 Μαρτίου 2008.

[20]. «Απόφαση-Γνωμάτευση της Ολομέλειας της ΕΕΔΑ για ζητήματα σχετικά με τις διακρίσεις σε βάρος σεξουαλικών μειονοτήτων στην Ελλάδα (μετά από αίτημα της Διεθνούς Αμνηστίας) και την επέκταση του πολιτικού γάμου σε ζευγάρια του ίδιου φύλου (μετά από αίτημα της ΟΛΚΕ)», 2004.

[21]. Κρατικό όργανο με ευρεία εκπροσώπηση.

[22]. Ο.π. 20.

[23]. www.in.gr/news

[24]. http://www.iclnet.org/pub/resources/text/cri/cri-jrnl/web/crj0107a.html

[25]. www.narth.com/menus/positionstatements.html

[26]. http://www.iclnet.org/pub/resources/text/cri/cri-jrnl/web/crj0107a.html

[27]. http://www.narth.com/menus/myths.html

[28]. http://e-psychology.gr/content/view/202/76

[29]. http://www.iclnet.org/pub/resources/text/cri/cri-jrnl/web/crj0107a.html

[30]. http://www.worldmag.com/printer.cfm?id=1153

[31]. http://www.worldmag.com/printer.cfm?id=1153

[32]. http://www.ojc.de/dijg.de/index.php?art_id=44&categ=&file=view_article.tp

[33]. http://www.narth.com/menus/myths.html

[34]. Επιστολή κ. Ιωάννας Καρκαλά στον Υπουργό Παιδείας κ. Ευρυπίδη Στυλιανίδη, με ημερομηνία 21/01/2008.

[35]. http://www.esyn.gr/index.php?sec=1&cid=141

[36]. http://www.iclnet.org/pub/resources/text/cri/cri-jrnl/web/crj0108a.html

[37]. Sydney Herald, Μάιος 2006.

[38]. http://www.missionamerica.com/agenda.php?articlenum=20

[39]. Στα αζήτητα ο «μπαμπάς» και η «μαμά», Αθηνά Σαλούστρου, ΑΠΕ, 6/6/06.

[40]. http://www.missionamerica.com/agenda.php?articlenum=20

[41]. www.conservapedia.com/Homosexuality

[42]. http://www.narth.com/menus/myths.html

[43]. http://www.conservapedia.com/Homosexuality_and_Mental_Health

[44]. Ένθ. ανωτέρω.

[45]. http://www.narth.com/docs/whitehead.html

[46]. Ένθ. ανωτ.

[47]. Ένθ. ανωτ.

[48]. http://www.iclnet.org/pub/resources/text/cri/cri-jrnl/web/crj0107a.html

[49]. http://www.narth.com/docs/whitehead.html

[50]. http://www.iclnet.org/pub/resources/text/cri/cri-jrnl/web/crj0107a.html

[51]. http://www.narth.com/docs/whitehead.html

[52]. http://www.lifesitenews.com/ldn/2007/apr/07040309.html

[53]. Ένθ. ανωτ.

[54]. http://www.ojc.de/dijg.de/index.php?art_id=64&categ=12&expand=12&file=view_article.tp

[55]. http://www.azcentral.com/families/articles/0319gayparents-ON.html

[56]. Children of Lesbian and Gays Everywhere.

[57]. http://www.azcentral.com/families/articles/0319gayparents-ON.html

[58]. http://searcheric.org/ericdb/ed386290.htm

[59]. Γέροντος Παϊσίου Λόγοι Α!, «Με πόνο και αγάπη για το σύγχρονο άνθρωπο», Ι.Η. Ευαγγελιστής Ιωάννης, 1998, σελ.44.

[60]. www.narth.com/menus/positionstatements.html

[61]. Από το αρχείο μας.

[62]. http://www.ojc.de/dijg.de/index.php?art_id=32&categ=&file=view_article.tp

[63]. Ένθ. ανωτ.

[64]. http://www.ojc.de/dijg.de/index.php?art_id=44&categ=&file=view_article.tp

 


 

Εκτύπωση Σελίδας Μείωση Γραμματοσειράς Αύξηση Γραμματοσειράς
Ἐπιστροφή στήν ἀρχή τῆς σελίδας