Τι καινούργιο προστέθηκε στην ιστοσελίδα... | Χάρτης Ιστότοπου
Εκτύπωση Σελίδας Μείωση Γραμματοσειράς Αύξηση Γραμματοσειράς

Ο ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ: ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΤΩΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΩΝ ΤΩΝ ΣΟΦΩΝ ΤΗΣ ΣΙΩΝ

 

τοῦ Ἀρχιμανδρίτη Γρηγορίου Κωνσταντίνου, Δρ. Θ., Καθηγητῆ

 

Εἰσήγηση στό Ἀντιαιρετικό Σεμινάριο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γλυφάδας, Ἑ. Β. Β. καί Β.

 

Σεβασμιώτατε,

Σεβαστοί Πατέρες,

Αγαπητοί αδελφοί.

Μέ ἰδιαίτερη χαρά βρισκόμαστε γιά μιά ἀκόμη φορά στό γνωστό καί φιλόξενο αὐτό χῶρο τῶν συγκεντρώσεων, πού πραγματοποιοῦνται μέ τήν πνευματική ποδηγεσία τοῦ σεβαστοῦ κατά πάντα π. Κωνσταντίνου καί ὑπό τήν σκέπη καί εὐλογία τοῦ Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου τῆς Μητροπόλεως ταύτης. Μια συνάντηση ἐν τῶ ὀνόματι τοῦ Κυρίου, γιά τή μελέτη, ἐνημέρωση καί ἀντιμετώπιση τῶν προβλημάτων γιά τίς ὅλο αὐξανομένες αἱρέσεις καί κινήματα.

Εἴμαστε εὐγνώμονες, καί θα ήθελα ἀπό τῆς θέσεως αὐτῆς νά εὐχαριστήσω θερμά τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Γλυφάδας κ. Παῦλο γιά τήν τιμητική πρόσκληση στήν ἐλαχιστότητά μου καλώντας με νά παρευρεθῶ ἀνάμεσά σας παρουσιάζοντας στήν ἀγάπη σας ἕνα ἐνδιαφέρον θέμα πού πιστεύω ἀπασχολεῖ ὅλους μας καί θά θέλαμε νά μάθουμε κάτι περισσότερο ἀπό ὅ,τι γνωρίζουμε γύρω ἀπό αὐτό. Στή σημερινῆ μας συνάντηση θά μιλήσουμε με θέμα: «Ο ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ: ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΤΩΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΩΝ ΤΩΝ ΣΟΦΩΝ ΤΗΣ ΣΙΩΝ».

 

α) Ἡ ἱστορία τοῦ Σιωνισμοῦ

Μέ τόν ὄρο Σιωνισμός[1] ὀνομάζουμε μία κίνηση, πού προβάλλει ὡς πρωταρχικό της σκοπό τήν ὑπεράσπιση τῶν δικαιωμάτων τῶν Ἰουδαίων καί τήν ἐθνική καί πολιτιστική τους ἀποκατάσταση σέ ἕνα κράτος στά ἱστορικά, γεωγραφικά του ὅρια. Ἡ λέξη ἐτυμολογεῖται ἀπό τήν Σιών, δηλαδή τόν λόφο ὅπου ἄλλοτε βρισκόταν ὀχυρωμένη ἡ ἀρχαία πόλη τῆς Ἱερουσαλήμ. Ἀπό τήν ἐποχή τοῦ βασιλιᾶ Δαβίδ (9ος αἰώνας π.Χ.), ὑπῆρχε ἡ ταύτιση τῆς ἰουδαϊκῆς πρωτεύουσας μέ τό ὄρος, ἐνῶ ἡ Βίβλος κατονομάζει πολλές φορές τούς Ἰσραηλίτες ὡς παιδιά τῆς Σιών[2]. Τό κίνημα, μέ τήν μορφή αὐτή, εἶναι σύγχρονο καί χρονολογεῖται ἀπό τά τέλη τοῦ 19ου αἰῶνα[3].

Ἡ ἀρχή τοῦ Σιωνισμοῦ εἶναι τόσο παλιά ὅσο καί τό ἔθνος τῶν Ἑβραίων, οἱ ὀποῖοι σέ ὅλες τίς δύσκολες περιστάσεις τῆς ζωῆς των παρέμειναν ἑνωμένοι γιά τό γενικό καλό. Ὁ Σιωνισμός ἀρχίζει νά ὑφίσταται μέ κάποια συγκροτημένη μορφή μετά τήν καταστροφή τοῦ ναοῦ τοῦ Σολομώντα καί τήν ἐξορία τῶν Ἑβραίων στήν Βαβυλωνία[4] τό 586 π.Χ. καί μετά.

Ὁ Σιωνισμός ἦταν μία πολιτική κίνηση, πού εἶχε ὡς μοναδικό στόχο τήν δημιουργία καί τήν ὑποστήριξη ἑνός ἑβραϊκοῦ ἐθνικοῦ κράτους, ἀνεξάρτητου καί ἀναγνωρισμένου στήν Παλαιστίνη, τήν ἀρχαία πατρίδα τῶν Ἑβραίων. Αὐτό βέβαια θά ἀποτελοῦσε συνέχεια τῆς παραδοσιακῆς ἀγάπης τῶν Ἑβραίων γιά τήν ἱστορική περιοχή τῆς Παλαιστίνης, ὅπου ὁ ἕνας ἀπό τούς λόφους τῆς Ἱερουσαλήμ εἶχε τήν ὀνομασία Σιών[5].

Τό κίνημα ἔλαβε ἐπίσημο χαρακτῆρα στή Βασιλεία τῆς Ἑλβετίας καί συγκεκριμένα στό σιωνιστικό συνέδριο τόν Αὔγουστο τοῦ 1897. Στό συνέδριο αὐτό ὁ Θεόδωρος Χέρζελ, Οὕγγρος ἑβραϊκῆς καταγωγῆς, ἐργάστηκε μέ ἰδιαίτερο ζῆλο γιά τόν Σιωνισμό. Τίς ἀπόψεις του δημοσίευσε στό βιβλίο του μέ τίτλο Judenstaat, ἕνα χρόνο πρίν στή Βιέννη. Ἐπίσης ὁ Χέρζελ διεκήρυξε στό συνέδριο τό δικαίωμα τοῦ ἑβραϊκοῦ λαοῦ γιά ἐθνική ἀναγέννηση σέ μία δική του ἀνεξάρτητη χώρα. Στή διακήρυξη αὐτή ἀναφέρει: «ὁ Σιωνισμός μάχεται γιά νά δημιουργήσει γιά τόν ἑβραϊκό λαό μία ἐθνική ἑστία στήν Παλαιστίνη, διασφαλισμένη ἀπό τό δίκαιο»[6]. Μετά τό συνέδριο τῆς Ἑλβετίας, ὅλες οἱ σιωνιστικές ὀργανώσεις μέ σύμμαχο τόν Χέρζελ συσπειρώθηκαν γύρω ἀπό τό σιωνιστικό κίνημα.

Σύμφωνα μέ τή μαρτυρία τοῦ Σερ Μόουζες Μοντεφιόρι, πού ἐπισκέφθηκε γιά πρώτη φορά τήν Παλαιστίνη τό 1837, οἱ Ἑβραῖοι κάτοικοι ἦταν μόλις ἐννιά χιλιάδες, ἐνῶ μέ βάση τήν ἐπίσημη ἀπογραφή τοῦ 1894 σέ σύνολο πληθυσμοῦ 720.000, οἱ Ἰουδαῖοι στό θρήσκευμα κάτοικοι ἀνέρχονταν στόν ἀριθμό τῶν 56.500. Αὐτό τό ἀναξιόλογο ποσοστό δέν διέφερε σέ τίποτα ἀπό τόν μεγάλο ὄγκο τῶν μωαμεθανῶν ἤ τῶν χριστιανῶν Παλαιστινίων πού συνυπῆρχαν, πού μιλοῦσαν τήν ἴδια γλώσσα καί εἶχαν τά ἴδια ἤθη καί ἔθιμα. Τά δέ σοβινιστικά κηρύγματα τῶν ἀρχισιωνιστῶν Μόουζες Χές, Λίο Πίνσκερ καί Θίοντορ Χέρζελ ἀρχικά βρῆκαν ἐλάχιστη ἀνταπόκριση μεταξύ τῶν Ἑβραίων τῆς γηραιᾶς ἠπείρου καί τοῦ Νέου Κόσμου.

Πολυμήχανος ὁ τελευταῖος, ἀπευθύνθηκε στόν θηριώδη Ἀμπντούλ Χαμίτ γιά τήν ἵδρυση ἑβραϊκοῦ κράτους στήν Παλαιστίνη. Ὁ σουλτάνος ἀποδεχόταν τήν ἐγκατάσταση ὁμοφύλων μεταναστῶν τοῦ Χέρζελ σέ ὁποιοδήποτε μέρος τῆς αὐτοκρατορίας του ἐκτός ἀπό τήν Παλαιστίνη, μέ τήν προϋπόθεση πώς θά γίνονταν Τοῦρκοι ὑπήκοοι καί θα ὑπηρετούσαν στόν στρατό του. Ὁ δέ τόπος κατοικίας τους ὁριζόταν ἀνά πέντε ἤ δέκα οἰκογένειες σέ διαφορετικές περιοχές.

Στή συνέχεια ὁ ἀρχισιωνιστής ἐπεζήτησε, ἀνενδοίαστα, τή συμπαράσταση τοῦ Γερμανοῦ Κάϊζερ, τονίζοντας πώς «ἡ Ἑβραϊκή Παλαιστίνη θά ἀποτελοῦσε τό προπύργιο τῆς Γερμανικῆς κουλτούρας»[7].

Μετά καί τή δική του ἀρνητική τοποθέτηση, ὁ Χέρζελ χτύπησε τήν τσαρική πόρτα – ὑποσχόμενος τεράστια σιωνοτραπεζικά δάνεια καί ρωσικά πανεπιστήμια στό Ἰσραήλ – γιά νά τήν βρεῖ κλειστή.

Σειρά εἶχε τώρα ἡ μακιαβελική λύση· ὁ ὑπουργός Ἀποικιῶν της Τζόουζεφ Τσαίμπερλεν προσέφερε στό σιωνισμό τήν Κένυα, ἐνῶ ὁ Χέρζελ ἀντιπρότεινε σάν ἐναλλακτική λύση τήν Κύπρο ἤ τήν περιοχή Ἔλ Ἀρίς στά αἰγυπτο-παλαιστινιακά σύνορα καί ὁ βαρόνος Χίρσκ τή δημιουργία αὐτόνομης κοινότητας στήν Ἀργεντινή.

Μέ τή γνώριμη φυλετική τους ὑποκρισία οἱ σιωνιστές, γιά νά παρακάμψουν τίς ἀντιδράσεις, μεταλλάζουν τή διεκδίκησή τους ἀπό «δημιουργία κράτους» σέ «ἀπόκτηση ἐθνικῆς ἑστίας στήν ἀρχαία γῆ τῶν προγόνων μας, ὅπου θά μποροῦμε νά διάγουμε ἑβραϊκό βίο χωρίς καταπίεση ἤ καταδιώξεις». Τό ἐγχείρημά τους δέν τελεσφόρησε, γιατί ὁ θάνατος τοῦ Χέρζελ τό καλοκαίρι τοῦ 1884 τούς ἄφησε ἀβοήθητους[8].

Οἱ ἐπί σειρά ἐτῶν προσπάθειες τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ γιά ἐπανάκτηση τῆς πατρίδας τους ἄρχισαν νά παίρνουν σάρκα καί ὀστᾶ ἀρχικά στήν ἀνατολική Εὐρώπη. Συγκεκριμένα, οἱ Ἑβραῖοι τῆς περιοχῆς αὐτῆς ἀντιδρώντας στά πογκρόμ τοῦ τσάρου σχημάτισαν τήν ὀργάνωση «Λάτρεις τῆς Σιών» γιά νά προωθήσουν μέ τόν τρόπο αὐτό τήν ἐγκατάσταση Ἑβραίων ἀγροτῶν καί τεχνιτῶν στήν Παλαιστίνη. Κάποιοι ὅμιλοι τῆς ὀργάνωσης αὐτῆς ἵδρυσαν τίς πρῶτες ἑστίες ἀποίκων ἔχοντας ὡς σκοπό τόν ἀποικισμό τῆς Παλαιστίνης.

Τό 1907 ὁ Χάιμ Βάϊσμαν πρότεινε στό ζ´ συνέδριο τόν συνθετικό Σιωνισμό, σύμφωνα μέ τόν ὁποῖο προβλεπόταν ἡ ἄμεση ἀποίκηση τῆς Παλαιστίνης. Σ᾿ αὐτό συνέβαλλαν καί οἱ χορηγίες πλουσίων Ἑβραίων πού βοήθησαν νά ἀγορασθοῦν μεγάλες ἐκτάσεις γῆς στήν Παλαιστίνη μέ σκοπό τήν ἵδρυση ἑστιῶν ἀποίκων. Ἀκολούθως θεωρήθηκε ἀρκετά ἔξυπνη καί ἡ κίνηση τῶν ἀποίκων πού ἀγόραζαν μέ μεγάλη εὐκολία περιοχές στρατηγικῆς σημασίας. Τά κύματα τῶν μεταναστῶν στήν Παλαιστίνη αὐξάνονταν ἐξαιτίας τοῦ ἀντισημιτισμοῦ στήν ἀνατολικῆ Εὐρώπη.

Ὁ Α´ Παγκόσμιος πόλεμος ἀποτέλεσε γιά τόν Σιωνισμό μιά σημαντική χρονική περίοδο. Στή διάρκεια τοῦ πολέμου, ὡς ἀντιπερισπασμό στήν αὐτονομιστική ἐκστρατεία τῶν Ἀράβων, ὁρισμένοι σιωνιστές πρότειναν ἀνερυθρίαστα σέ Γερμανούς καί – στούς συμμάχους τους – Τούρκους τή θέσπιση σιωνιστικοῦ καθεστῶτος στήν Παλαιστίνη, «πού θά ἀποτελοῦσε πολιτιστικό καί ἐμπορικό κέντρο, προπύργιο ἄμεσα καί ἔμμεσα τοῦ γερμανισμοῦ». Ταυτόχρονα καί παράλληλα ἄλλοι, μέ ἐπικεφαλῆς τόν δαιμόνιο Χαΐμ Βάϊζμαν, ἔπαιρναν μέ τό μέρος τους Βρετανούς πού τούς ὁδηγοῦσαν στή διαβόητη δήλωση Μπάλφουρ τῆς 2.11.1917 μέ ἀποδέκτη τόν μεγαλοτραπεζίτη Ἑβραῖο βαρόνο Λάιονελ Ρότσιλντ, ὁ ὁποῖος ἐκφράσθηκε ὡς ἑξῆς: «...ἡ κυβέρνηση τῆς Α.Μ. ἀντιμετωπίζει εὐνοϊκά τή δημιουργία στήν Παλαιστίνη ἐθνικῆς ἑστίας γιά τόν ἑβραϊκό λαό, καταβάλλοντας κάθε δυνατή προσπάθεια ὥστε νά πραγματοποιηθεῖ ὁ στόχος αὐτός. Ἐπιβάλλεται νά γίνει σαφῶς κατανοητό ὅτι δέν θά ἐπιτραπεῖ νά συμβεῖ τίποτα πού θά μποροῦσε νά ζημιώσει τά πολιτικά καί θρησκευτικά δικαιώματα τῶν μή ἑβραϊκῶν κοινοτήτων πού ὑπάρχουν στήν Παλαιστίνη· καθώς ἐπίσης τά δικαιώματα καί τό πολιτικό status quo, τά ὁποῖα ἀπολαμβάνουν οἱ Ἑβραῖοι σέ ἄλλες χῶρες. Θά σᾶς χρωστοῦσα εὐγνωμοσύνη, ἄν γνωστοποιούσατε αὐτή τή δήλωση στή Σιωνιστική Ὁμοσπονδία», ἐξέφρασε ὁ Ἑβραῖος βαρόνος Λάιονελ Ρότσιλντ[9].

Ἕως τή δεκαετία τοῦ 1930 ὁ Σιωνισμός παρέμεινε ἕνα κίνημα περιθωριακό, στό πλαίσιο τοῦ διεθνοῦς ἰουδαϊσμοῦ. Παρά τό ὅτι οἱ ἀρχικές κοινότητες στήν Παλαιστίνη εἶχαν χρηματοδοτηθεῖ ἀπό τόν βαρόνο Ἐδμόνδο Ρότσιλντ[10], στή συνέχεια τόν ἐνστερνίστηκε καί ἕνα μέρος τῶν σοσιαλιστῶν Ἑβραίων, ὡς ἀντίδραση στά μεγάλα πογκρόμ τοῦ 1903-1905 στή Ρωσία. Βέβαια ὁ πληθυσμός τῶν Ἑβραίων στήν Παλαιστίνη τό 1930 ἦταν περιορισμένος.

Μέ τήν ἄνοδο τοῦ ἀντισημιτικοῦ ναζισμοῦ στή Γερμανία καί τήν ἔναρξη τοῦ Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, προκάλεσαν καταλυτικές ἐπιπτώσεις. Τό ὁλοκαύτωμα, πού ξερίζωσε τούς Ἑβραίους ἀπό τήν ξακουστή Γίντισλαντ[11], τόν ἑβραϊκό «χῶρο» πού ἄρχιζε ἀπό τήν Ἐσθονία καί τή Μόσχα καί ἔφθανε μέχρι τή Θεσσαλονίκη, νότια, καί ἕως τό Βερολίνο καί τή Βιέννη, δυτικά, ἦταν αἰτία νά ἀλλάξουν ὅλα τά πληθυσμιακά καί ἰδεολογικά δεδομένα. Ἡ δημιουργία τοῦ Σιωνισμοῦ ὡς μία κρατικῆ ἐθνικῆ ἑστία – ἔστω καί ἐάν ἡ Παλαιστίνη κατοικοῦνταν ἤδη ἀπό ἕναν ἄλλο λαό – καί ἡ παράλληλη μετανάστευση στήν Ἀμερική θά μπορούσε νά θεωρηθεῖ ὡς ἡ μόνη διέξοδος τοῦ προβλήματος[12]. Τό ἐπίκεντρο πλέον ὅλου τοῦ ἑβραϊκοῦ κόσμου θά εἶναι οἱ Η.Π.Α καί τό Ἰσραήλ.

Τό 1946 τό «Σχέδιο Μόρισον - Γκρέιντι», πού ἐκπόνησαν ἀντιπρόσωποι τῶν ὑπουργείων Ἐξωτερικῶν, Οἰκονομικῶν καί Ἄμυνας Ἡνωμένου Βασιλείου καί Ἀμερικῆς, προέβλεπε τήν ἵδρυση ὁμοσπονδιακοῦ παλαιστινιακοῦ κράτους, μέ χωριστά ἀραβικά καί ἑβραϊκά καντόνια, ἡ δέ πρόσθετη μετανάστευση ἐξαρτιόταν ἀπό τή συγκατάθεση τῶν Ἀράβων. Στό ἄκουσμα τοῦ σχεδίου αὐτοῦ οἱ σιωνιστές ἐξοργίστηκαν χαρακτηρίζοντάς το «αἰσχρό ξεπούλημα». Στήν πορεία ἔδειξαν μεγάλη ἀδιαφορία γιά τό νομοσχέδιο Στράτον, πού ψηφίστηκε ἀπό τό Κογκρέσο τό 1947, τό ὁποῖο προέβλεπε τή μετανάστευση στίς Η.Π.Α. τετρακοσίων χιλιάδων προσώπων, ἄσχετα ἀπό τό θρήσκευμά τους, πού εἶχαν «ἐκτοπιστεῖ» ἀπό τίς χῶρες τους. Ἐδῶ ὅμως γεννᾶται ἕνα ἐρώτημα, γιατί αὐτή ἡ ἀδιαφορία ἐκ μέρους τῶν Σιωνιστῶν; Ἐπειδή ἡ μετακίνηση στήν Ἀμερική θά ἀφαιροῦσε τά προσχήματα, τίς δικαιολογίες καί τούς ἰσχυρισμούς ἀπό τήν ἐκστρατεία γιά τή δημιουργία σιωνιστικοῦ κράτους.

Στίς 28.04.1947 συνέρχεται ἡ Γενική Συνέλευση τοῦ Ο.Η.Ε. σέ ἔκτακτη συνεδρίαση γιά τό Παλαιστινιακό. Στή συνεδρίαση αὐτή τόν πρῶτο καί τόν τελευταῖο λόγο εἶχε ὁ Σιωνισμός – ὅπως ἀποδείχτηκε περίτρανα μέ τήν ἀπόφαση τῆς 29.11.1947, πού χώριζε στά δύο τήν Παλαιστίνη. Ὁ Τρούμαν, γιά νά ἐξασφαλίσει τήν πλειοψηφία, ἄσκησε τρομερές πιέσεις πρός ἄλλες κατευθύνσεις, καθώς ὑπῆρχε καί δεύτερο σχέδιο – τῆς Γιουγκοσλαβίας, τοῦ Ἰράν καί τῆς Ἰνδίας – γιά ἑνιαῖο κράτος, ἀλλά καί ἀντίθετες ἀπόψεις μέσα στούς κόλπους τῆς κυβέρνησής του. Ὁ Τρούμαν ἀδιαφόρησε γιά τίς διάφορες φωνές, διότι τόν ἀπασχολοῦσαν μόνο οἱ ἑπόμενες κάλπες καί ἡ συμμόρφωσή του μέ τίς τεκτονικές ἐντολές. Ὁ ἴδιος δέν δίστασε νά δηλώσει: «οἱ φίλοι μου εἶναι Ἑβραῖοι, οἱ Ἑβραῖοι θέλουν νά διχοτομηθεῖ ἡ Παλαιστίνη καί αὐτό θά γίνει». Γιά νά προσθέσει πώς ἑκατοντάδες χιλιάδες Ἑβραίων ψηφοφόρων ἀξίωναν τήν ἐπίτευξη τῶν στόχων τοῦ σιωνισμοῦ, ἐνῶ δέν ὑπῆρχαν ἰσάριθμοι ἀραβικῆς καταγωγῆς ψηφοφόροι[13]. Τέλος, τόν ἑπόμενο χρόνο συστήνεται τό ἑβραϊκό κράτος καί ἀρχίζει μία ἄλλη πλευρά τοῦ Σιωνισμοῦ νά ἐκτυλίσσεται στό παγκόσμιο οἰκονομικό, κοινωνικό, θρησκευτικό σκηνικό.

 

β) Παγκόσμια Ἑβραϊκή Συνωμοσία: Μύθος ἤ Ἀλήθεια;

Πολλά βιβλία ἔχουν γραφτεῖ γύρω ἀπό τόν Σιωνισμό, τόν ρόλο τοῦ Παγκόσμιου Ἑβραϊσμοῦ καί τίς συνωμοσίες πού ὑφαίνονται σέ βάρος τῆς ἀνθρωπότητας. Ἀρκετοί μάλιστα ἄνθρωποι ἔχουν μεγάλο ἐνδιαφέρον σχετικά μέ σχέδια συνωμοσιῶν γιά τήν κατάληψη τῆς διακυβέρνησης τοῦ κόσμου. Ἡ ταυτότητα τῶν συνωμοτῶν ποικίλλει, ἀλλά ἡ βασική ἰδέα παραμένει ἴδια. Μερικοί ἔχουν βρεῖ τούς συνωμότες στό Βατικανό, ἄλλοι μεταξύ τῶν Ἰουδαίων, ἄλλοι μεταξύ τῶν Ἀποκρυφιστῶν ἤ Νεοεποχιτῶν. Πολλοί ὑποψιάζονται τούς διεθνεῖς τραπεζίτες ἤ τούς Μασόνους. Ἡ ἰδέα ὅτι κάποιος πολύ δυναμικός ὅμιλος ἀπό ἀνθρώπους τῆς ἀνώτερης τάξης σχεδιάζει τήν ἵδρυση μίας παγκόσμιας κυβέρνησης πού θά κυριαρχεῖται ἀπό αὐτούς, καί ὅτι αὐτή ἡ «νέα παγκόσμια τάξη» θά καταργήσει τά ἀνθρώπινα δικαιώματα σκλαβώνοντας τήν ἀνθρωπότητα σέ μία πλανητική δικτατορία εἶναι ὑπό συζήτηση.

Βέβαια δέν θά πρέπει νά παραγνωρίζουμε τίς στενότατες διασυνδέσεις τῶν Χιλιαστῶν μέ τούς Ἑβραίους. Αὐτό γίνεται φανερό ἀπό τήν τρανή μαρτυρία τοῦ Κάρολου Ρῶσσελ, ἰδρυτοῦ τοῦ χιλιασμοῦ, πού ἔδωσε στόν Ἰουδαϊκό λαό, στό ἱπποδρόμιο τῆς Νέας Ὑόρκης τό 1910[14]. Μέ τήν ἐνέργειά του αὐτή ὁ Ρῶσσελ ἐκδήλωσε δημόσια τήν πίστη του στόν Ἰουδαϊσμό καί Σιωνισμό, ἐπιπλέον δέ ὁ Ρόδερφορντ, διάδοχος τοῦ Ρῶσσελ, ἦταν ἕνας γνήσιος Ἑβραῖος[15]. Ἐπί πλέον, ἡ μεγάλη συμπάθεια τῶν Χιλιαστῶν πρός τούς Ἑβραίους ἐξηγεῖται μέχρι στιγμῆς ἀπό τούς ἀπώτερους σκοπούς τῶν χιλιαστῶν - Σιωνιστῶν ἐναντίον τῶν Χριστιανῶν.

Στό 5ο πρωτόκολλο τῶν σοφῶν τῆς Σιών, ὅπου θά ἀναφερθοῦμε στή συνέχεια, μπορεῖ νά διαβάσει ὁ καθείς τήν τρανή ἀπόδειξη ὅτι ὁ Σιωνισμός δρᾶ ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Χριστοῦ· γράφει λοιπόν, «Ἀντετάξαμεν τὸν ἕνα ἐναντίον τοῦ ἄλλου, τοὺς ἀτομικοὺς καὶ ἐθνικοὺς ὑπολογισμοὺς τῶν Χριστιανῶν, τὰ θρησκευτικὰ καὶ τὰ ἐθνικὰ μίση των, ἅτινα ἔχομεν καλλιεργήσει ἀπὸ εἴκοσι αἰώνων»[16].

Συνεπῶς εἶναι φανερό ὅτι πίσω ἀπό τόν ἀγαθό σκοπό νά ἀποκτήσει τό Ἰουδαϊκό ἔθνος κράτος καί δικαιώματα, κρύβονται τά ἐπίβουλα σχέδια τῶν Ἑβραίων πλουτοκρατῶν καί ἡγετῶν. Ἀλλά ὅμως τό σημαντικότερο εἶναι ὅτι καί πίσω ἀπό αὐτούς κρύβεται ὁ ἴδιος ὁ Ἀντίχριστος, πού χρησιμοποιεῖ τούς Ἑβραίους γιά τόν μεγάλο του σκοπό, νά κυριαρχήσει στήν γῆ. Ἡ θέση τῆς ἰουδαϊκῆς θεολογίας, ὅπως γνωρίζουμε, καί ὄχι μόνον, εἶναι ὅτι θά ἔρθει κάποτε ὁ Μεσσίας καί θά βασιλεύσει ἐπί ὅλων τῶν λαῶν τῆς γῆς ἐγκαθιδρύοντας κοσμική βασιλεία. Ὡστόσο, ἐνῶ γιά τούς Χριστιανούς ὁ Μεσσίας αὐτός ἦρθε – καί εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Υἱός τοῦ Θεού – γιά τούς Ἰουδαίους, πού δέν ἀποδέχθηκαν Αὐτόν, δεν ἦρθε. Οἱ Ἰουδαῖοι περιμένουν ἀκόμη ὡς καί σήμερα ἕναν κοσμικό ἄρχοντα[17]. Σέ ἀντιπαράθεση αὐτῆς τῆς ἀναμονῆς, οἱ Χριστιανοί περιμένουν πιά τήν δεύτερη ἔλευση τοῦ Χριστοῦ, πού θά ἔρθει μετά δόξης, ὅμως οἱ Ἰουδαῖοι περιμένουν τήν πρώτη, πού σύμφωνα μέ τήν Παλαιά Διαθήκη, τήν ὁποία παρερμηνεύουν, θά ἔρθει ὡς διδάσκαλος καί βασιλέας. Ὅμως ἡ χριστιανική θεολογία διδάσκει κατηγορηματικά ὅτι πρίν ἀπό τήν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ δέν θά ἔρθει κάποιος ἄλλος μεσσίας, παρά ὁ ἴδιος ὁ Ἀντίχριστος, μέ τή μορφή ἀνθρώπου, κατεχόμενος πλήρως ἀπό τόν Διάβολο.

Με τό σημεῖο αὐτό συνδέεται καί ἄλλη μία ἐπιδίωξη τοῦ Σιωνισμοῦ – νά προετοιμάσει τήν ἀνθρωπότητα, ὥστε νά ὑποδεχτεῖ τόν ἐπικείμενο ψευδοχριστό ὡς τόν ἴδιο τόν Χριστό καί σωτήρα ὅλου τοῦ κόσμου ἀπό τά ποικίλα προβλήματα πού τόν μαστίζουν. Ἀλλ᾿ ὅμως καί οἱ ἴδιοι οἱ Σιωνιστές τόν περιμένουν ὡς ἐκεῖνον πού θά τούς ἐξασφαλίσει τήν παγκόσμια πολιτικο-οικονομική ἐπικράτηση.

Στό σημεῖο αὐτό θά θέλαμε νά γίνει καί μία ἀναφορά γιά τήν ἄμεση σχέση τῆς «Νέας Ἐποχῆς» μέ τόν Σιωνισμό. Οἱ στόχοι πού ἀναφέρθηκαν ἀποτελοῦν ἐπιδιώξεις καί τῆς «Νέας Ἐποχῆς» – γενικότερου στόχου τοῦ Σιωνισμοῦ τῶν περασμένων αἰώνων. Κρίνουν λοιπόν οἱ σχεδιαστές τῆς «Νέας Ἐποχῆς» (γιά τήν ἐπίτευξη τοῦ σκοποῦ αὐτοῦ) ὅτι θά πρέπει νά ἐπιβληθεῖ ἕνα σύστημα ἀπολύτου ἐλέγχου στήν παγκόσμια οἰκονομία, στό ἐμπόριο, στή διατροφή. Αὐτό ἀκριβῶς πού προσπαθεῖ νά ἐπιβάλλει ἡ παγκοσμιοποίηση, καί ὄχι τήν μεγιστοποίηση τῆς εὐημερίας, ὅπως διαφημίζουν οἱ προπαγανδιστές της. Γιά νά γίνει ὁ κόσμος ἀπολύτως ἐλεγχόμενος, σχεδιάζεται ἡ κατάργηση τοῦ ρευστοῦ χρήματος καί ἡ καθιέρωση τοῦ λεγομένου πλαστικοῦ χρήματος μέσω τῶν καρτῶν.

Γιά τόν ἔλεγχο καί τήν καταστολή τῶν ἀντιδράσεων, πού ἀναμένονται, προωθεῖται ἕνα καθεστώς παγκοσμίου ἀστυνομικοῦ ἐλέγχου μέσω τῶν ἠλεκτρονικῶν ταυτοτήτων καί τοῦ ἠλεκτρονικοῦ φακελώματος. Στό σημεῖο ἐδῶ ἐντάσσεται καί ἡ Συμφωνία Σένγκεν καί ὁ νόμος 2472/97 γιά τήν δῆθεν «προστασία τοῦ ἀτόμου ἀπό τήν ἐπεξεργασία δεδομένων προσωπικοῦ χαρακτήρα». Περιορίζεται, μέ στόχο τήν παντελῆ ἐξαφάνιση τῆς προσωπικῆς ζωῆς καί ἐλευθερίας. Ἐφιαλτικά σενάρια μίας κοινωνίας ἐλεγχομένων ἀνθρώπων-ρομπότ, σάν αὐτή πού περιγράφει ὁ Ὄργουελ στό βιβλίο του «1984», ἀποτελοῦν σταθερή ἐπιδίωξη τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων.

Ὁ Σιωνισμός εἶναι ἴσως τό πιό ἐπικίνδυνο καί βλαβερό κίνημα πού γνώρισε ἡ ἀνθρωπότητα. Ὁ σατανᾶς ἀποφάσισε νά ἀλλάξει μέθοδο και, ἀντί νά κηρύττει φανερά τό ψεῦδος καί τήν ἀπάτη, τά ἑτοιμάζει κρυφά καί προσποιητά. Ἄν καί ὁ Σιωνισμός καταδικάστηκε ἀπό τόν ΟΗΕ ὡς ἐπικίνδυνη ρατσιστική ὀργάνωση[18], συνεχίζει νά δρᾶ ἀνενόχλητα καί καταστροφικά.

 

γ) Τά «πρωτόκολλα τῶν σοφῶν τῆς Σιών»

Ἕνα διάσημο ἀντισημιτικό βιβλίο εἶναι «Τά Πρωτόκολλα τῶν Πρεσβυτέρων (Σοφῶν) τῆς Σιών» μέ ἄγνωστο τόν πραγματικό συγγραφέα καί δῆθεν γραμμένο ἀπό τούς Ἑβραίους, ὅπως θέλουν νά πιστεύουν οἱ Σιωνιστές. Ποιά εἶναι ὅμως ἡ ἀληθινή προέλευση τῶν Πρωτοκόλλων; Οἱ «Τimes» τοῦ Λονδίνου τό 1921 ἀποκάλυψαν, χωρίς αὐτό νά εἶναι ἐξακριβωμένο καί τεκμηριωμένο, ὅτι τά «Πρωτόκολλα» εἶναι φανερή ἐνθύμηση μίας σάτιρας τοῦ Γάλλου νομικοῦ Μαυρίκιου Τζόλυ γιά τόν Ναπολέοντα τόν 3ο, πού ἐκδόθηκε τό 1864 μέ τόν τίτλο, «Διάλογος στόν ἅδη μεταξύ Μακιαβέλι καί Μοντεσκιέ». Ὁ Ρῶσος ἱστορικός Βλαντιμίρ Μπούρτσιεφ ἀποκάλυψε ὅτι τά Πρωτόκολλα ἦταν πλαστογραφία τῆς Ρωσικῆς μυστικῆς ἀστυνομίας ἀπό τό βιβλίο πού προαναφέραμε, μία φανταστική νουβέλα τοῦ Hermann Godsche (1868) καί ἄλλες πηγές. Αἰτία τῆς πλαστογραφίας ἦταν νά ἔχουν κάποιο «ντοκουμέντο» δικαιολογώντας τά πογκρόμ τοῦ Τσάρου σέ βάρος τῶν Ἑβραίων! Κι ἀφοῦ δέν ὑπῆρχε ἀληθινό, τό κατασκεύασαν! Τό 1934 στήν Βέρνη, ἡ Ἰουδαϊκή κοινότητα τῆς Ἐλβετίας ἔφερε τούς διανομεῖς τῶν «Πρωτοκόλλων» σέ δίκη, ἀποδεικνύοντας στό δικαστήριο ὅτι τό ἔργο αὐτό εἶναι μία χονδροειδής πλαστογραφία. Βέβαια αὐτά ὅλα ὑποστηρίζονται ἀπό κύκλους τῶν Σιωνιστῶν, χωρίς κάποια τεκμηρίωση.

Ἄς ἔλθουμε ὅμως στήν πραγματικότητα, ἐξετάζοντας τήν αὐθεντικότητα τοῦ ζητήματος. Μία ἄλλη ὅμως μαρτυρία πού ἀναφέρεται στή γνησιότητα τῆς συγγραφῆς τῶν «Πρωτοκόλλων» δηλώνει τά ἀντίθετα. Πιστοποιεῖ πώς συγγραφέας τοῦ βιβλίου αὐτοῦ θεωρεῖται ὁ Asher Ginzeberg, ὁ ὁποῖος διετέλεσε τήν ἐποχή ἐκείνη ὡς πρακτικογράφος στίς ἀτέλειωτες συζητήσεις πού ἔκαναν οἱ ἀόρατοι ἐπιτελεῖς τοῦ Σιωνισμοῦ γιά τήν κυριαρχία τοῦ κόσμου. Ὁ Ginzeberg, γεννημένος στίς 5 Αὐγούστου τοῦ 1856 σέ ἐπαρχία τοῦ Κιέβου τῆς Νότιας Ρωσίας, ἀπό γονεῖς Ἑβραίους, ἀνέπτυσσε σημαντική δράση στούς κύκλους τῶν Σιωνιστῶν μέ τό ψευδώνυμο Ahad - Ham[19].

Τό βιβλίο αὐτό, κάτω ἀπό ἐντελῶς ἄγνωστες συνθῆκες, διεσώθη καί κυκλοφόρησε. Πῶς; Αὐτό εἶναι τό μεγάλο ἐρωτηματικό. Σημασία πάντως ἔχει πώς τά «Πρωτόκολλα» διεσώθηκαν καί ἔφθασαν στήν Γερμανία ἀπό τόν ἀντισημίτη Alfred Rosenberg (Ἄλφρεντ Ρόζενμπεργκ), ὁ ὁποῖος ἔφυγε ἀπό τήν Ρωσία μετά τήν Ἐπανάσταση. Ὁ Ρόζενμπεργκ καί οἱ ἰδέες του ἔγιναν εὐπρόσδεκτες ἀπό τόν Χίτλερ. Ὁ Ρόζενμπεργκ μαζί μέ τόν Γκέμπελς[20] προπαγάνδισαν τόν μύθο στούς ἁπλούς πολίτες, πώς «ἡ Ρωσία ἦταν τό κέντρο δράσης τῶν Σοφῶν τῆς Σιών» γιά νά δικαιολογηθεῖ ἔτσι ἡ εἰσβολή τους στή Ρωσία! Οἱ πολλές ἰδέες τοῦ σήμερα περί τῆς «Ἑβραϊκῆς Συνωμοσίας», προέρχονται ἀπό τήν περίοδο ἐκείνη τῆς Ναζιστικῆς προπαγάνδας. Ὁ Χίτλερ χρησιμοποίησε τά «Πρωτόκολλα» ὡς ἀποδεικτικό στοιχεῖο γιά νά ἐνοχοποιήσει τούς Ἑβραίους γιά τά δεινά τῆς Γερμανίας μετά τήν ἥττα της στόν Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ἔτσι λοιπόν, μέ τήν βοήθεια τῶν «Πρωτοκόλλων» καί ὄχι μόνο, γιατί σύμφωνα μέ ἄλλη ἐκδοχή δέν εὐθύνεται καί τόσο ὁ ἴδιος ὁ Χίτλερ γιά τό φοβερό αὐτό ἔγκλημα τῆς ἀνθρωπότητας, δηλαδή τήν ἐξόντωση τῶν 6.000.000 δῆθεν Ἰουδαίων – πού ὁ πραγματικός τους ἀριθμός ἀνέρχεται στούς 600.000 καί ὄχι αὐτός πού ἀναφέρουν οἱ Σιωνιστές[21]. Ἀσφαλῶς καί δέν εἶναι τυχαῖο πώς τό βιβλίο αὐτό κάτω ἀπό τήν διακυβέρνηση τοῦ Χίτλερ εἶχε τήν μεγαλύτερη καί εὐρύτερη δυνατή κυκλοφορία στήν Γερμανία. Ἡ κυκλοφορία του ἔφτασε καί στή χώρα μας, ἔτσι ὥστε νά εἴμαστε... παρέα μέ ὅλα τά «ἀδελφά» μουσουλμανικά κράτη, ὅπου ἐπίσης κυκλοφορεῖ τό βιβλίο αὐτό! Στήν Δύση ἡ διακίνησή του ἀπαγορεύτηκε παντελῶς.

Ἄς ἔλθουμε ὅμως στό προκείμενο. Τελικά τί εἶναι τά «Πρωτόκολλα τῶν Σοφῶν τῆς Σιών»; Ὅπως προαναφέραμε, εἶναι τά πρακτικά ἑνός συνεδρίου πού ἔγινε τό 1897 καί πού εἶναι καταγεγραμμένα στό βιβλίο αὐτό. Τά πρακτικά λοιπόν τοῦ παγκόσμιου Σιωνιστικοῦ συνεδρίου διεσώθησαν καί ἐπέτρεψε ὁ Θεός νά διαρρεύσουν, ἀπό κάποιον Ρῶσο καθηγητή μέ τό ὄνομα Σέργιος Νεῖλος, πού πρῶτος ἐξέδωσε αὐτά τό 1902[22].

Τό βιβλίο αὐτό εἶναι πλήρως διαφωτιστικό γιά τά δεινά πού ἑτοιμάζει ἡ ὀργάνωση τοῦ Σιωνισμοῦ εἰς βάρος τῆς ἀνθρωπότητας. Ἡ ἔκδοση καί ἡ εὐρεία κυκλοφορία τους, προπάντων στά χριστιανικά βιβλιοπωλεῖα, ἀπέβη διαφωτιστική καί γιά τόν ἁπλό λαό, ὥστε νά μπορεῖ πιά νά γνωρίζει ὁ κάθε ἐνδιαφερόμενος ἀδιαμφισβητήτως καί λεπτομερῶς τά σχέδια τῶν Σιωνιστῶν.

Διαβάζοντας ὁ ἀναγνώστης τά «Πρωτόκολλα» θαυμάζει ὁλοένα καί περισσότερο τήν εὐστοχία, τήν μεθοδικότητα καί τήν ἀκρίβεια γιά τά γραφόμενα, τά ὁποῖα ἀκόμη καί σήμερα ὑλοποιοῦνται ἀργά καί σταθερά.

Ἀλλά ἄς δοῦμε τό περιεχόμενο τοῦ βιβλίου. Ἀποτελεῖται ἀπό εἴκοσι τέσσερα κεφάλαια («Πρωτόκολλα»), ἄνισα μεταξύ τους. Ὁ χωρισμός τους ἔγινε βάσει τῶν διαφόρων θεμάτων πού πραγματεύονται καί τῆς ἀνάγκης γιά περισσότερη ἀνάπτυξη τοῦ θέματος. Τό βάθος χρόνου πού φτάνουν τά «Πρωτόκολλα» εἶναι ἡ Γαλλική Ἐπανάσταση – τῆς ὁποίας ὁ Σιωνισμός ἦταν ὁ πρόξενος – ἀλλά καί ἀκόμη νωρίτερα. Ἐπίσης πραγματεύονται θέματα ὅπως: τήν ἐλευθερία, τό δίκαιο, τήν ἰσότητα – ὡς ἰδέες – τό χρῆμα κ.ἄ. Βεβαίως δέν παραλείπουν νά ἀσχοληθοῦν καί μέ τόν πόλεμο, τόν Τύπο, τήν πολιτική καί τά πολιτεύματα, τόν χρυσό, τήν Μασονία, τήν σύγχρονη δημοκρατία, τό ἐμπόριο, τήν βιομηχανία, τήν Ὑπέρτατη κυβέρνηση, τίς παγκόσμιες δυνάμεις τῆς Ἀμερικῆς, τῆς Ἰαπωνίας καί τῆς Κίνας, τήν οἰκονομική ἐπιστήμη, τόν τρόμο, τήν φιλελευθερία, τόν Παγκόσμιο Βασιλέα, τό μίσος καί τήν ἀπέχθεια κατά τῶν Χριστιανῶν, τήν διαφθορά καί ἀνηθικότητα, τήν δουλεία τοῦ συγχρόνου λαοῦ, τήν θρησκεία τοῦ μέλλοντος, τό κράτος τοῦ Ἰσραήλ καί τή βασιλεία του, τήν παιδεία καί τά πανεπιστήμια, τόν κλασικισμό, τίς νέες θεωρίες, ἐμμέσως περί τῆς τηλεοράσεως, τήν ἀστυνομία, τήν κατασκοπεία, τίς καταχρήσεις τῆς ἐξουσίας, τά μέτρα ἀσφαλείας, τά δάνεια, τό χρηματιστήριο, καί τέλος τόν παγκόσμιο βασιλέα μέ τό πολίτευμά του. Πρόκειται γιά θέματα σπουδαῖα ἀλλά καί ὕπουλα. Ὁ ἀναγνώστης, ἀναλογιζόμενος ὅτι αὐτά γράφτηκαν ἐνάμιση αἰώνα πρίν, θαυμάζει καί ἀπορεῖ, πῶς προβάλλονται πράγματα πού ἤδη γίνονται στίς ἡμέρες μας.

Τά «Πρωτόκολλα» εἶναι πράγματι ἕνα παράξενο καί σχεδόν ἄγνωστο βιβλίο. Προβάλλει ἀνθρώπους στεκούμενους μακριά ἀπό ὅλα τά μεγάλα δρώμενα τῆς παγκόσμιας ἱστορίας, ἀμέτοχους καί ἀπαθεῖς ἀπό αὐτά. Καί ὄχι μόνον, ἀλλά τόσο δυνατούς, ὥστε οἱ ἴδιοι νά κατευθύνουν τήν ἱστορία ἀνάλογα μέ τήν ἐπιθυμία τους. Τέλος παρατηρεῖ κανείς πώς, ἐνῶ οἱ λοιποί ἄνθρωποι ἐμπλέκονται στά μικρά ἤ καί μεγάλα γρανάζια τοῦ συγχρόνου πολιτισμοῦ καί διαβίωσης, ἐκεῖνοι παρουσιάζονται ὡς θεατές τῶν ἀνθρωπίνων καταστάσεων, μέ ἄγνωστη ἐνασχόληση καί ποιότητα βίου.

Ἀσφαλῶς μετά ἀπό ὅλα αὐτά αἰωρεῖται τό ἐρώτημα, πῶς θά μποροῦσε κανείς νά ἀντιληφθεῖ τούς Σιωνιστές. Σίγουρα ὡς ἀνθρώπους ἱκανούς πού προσχεδιάζουν καί προκαλοῦν τήν πορεία ὁλοκλήρου τῆς ἀνθρωπότητας. Ὁπωσδήποτε δέν πρόκειται γιά ἀνθρώπους τῆς καθημερινότητας, ὅπως τούς συναντοῦμε στήν σύγχρονη κοινωνία. Δέν εἶναι ἄνθρωποι ζαλισμένοι πού ἔχουν πάθει «πλύση ἐγκεφάλου» ἀπό τήν τηλεόραση, τά κινητά τηλέφωνα καί τόν Τύπο. Οὔτε εἶναι καί οἱ ὀπαδοί τῆς ἰουδαϊκῆς θρησκείας, ὅπως τούς γνωρίζουμε ἀπό τούς Ἁγίους Τόπους. Πρόκειται γιά ἀνθρώπους πού ζοῦν «ἐν τῷ κρυπτῷ».

Τό γεγονός ὅτι τά παγκόσμια συστήματα καί οἱ σύγχρονες φιλοσοφίες καί πολιτικές κατευθύνσεις ἔχουν ρίξει τόν κόσμο σέ ἀπραξία τούς ἀναδεικνύει (καθότι αὐτοί δέν ἔχουν πέσει σέ αὐτά) ὡς ἀνθρώπους ξύπνιους, στεκούμενους μακριά ἀπό τά δρώμενα ρυθμίζοντας τήν παγκόσμια μηχανή. Ποιό εἶναι τό ποιόν τῶν Σιωνιστῶν, αὐτό ἀναφέρεται στά ἴδια τά «Πρωτόκολλα»: Μάλιστα τό 2ο πρωτόκολλο γνωστοποιεῖ «... οἱ εἰδικοί μας ἔχουσιν ἀντλήσει τάς πληροφορίας ...ἀπό τήν πείραν τῆς ἱστορίας καί ἀπό τήν μελέτην τῶν ἀξιοσημείωτων γεγονότων»[23]. Στό 5ο πρωτόκολλο, πάλι, γίνεται λόγος γιά κάτι ἄλλο: «Καὶ ἂν ὑπῆρχε μεγαλοφυΐα εἰς τὸ ἀντίθετον στρατόπεδον, θὰ ἠδύνατο μὲν νὰ παλαίσῃ ἐναντίον ἡμῶν, ἀλλ᾿ ὁ νέηλυς [δηλ. ὁ νεοφερμένος] δὲν ἰσχύει ὅσον ὁ παλαιός κάτοικος»[24].

Πρέπον εἶναι γιά κάθε ἐνήλικα νά μελετήσει τό βιβλίο αὐτό χωρίς κάποιο ἐνδοιασμό, προκατάληψη καί φόβο. Θά τοῦ δοθεῖ ἡ δυνατότητα ἐνημέρωσης γιά τά στοιχεῖα πού συνθέτουν τόν σύγχρονο πολιτισμό μας καί τόν «νέο» τρόπο ζωῆς – ἀπό τήν ἴδια τήν πηγή – λαμβάνοντας τίς ὅποιου εἴδους προφυλάξεις του. Σίγουρο εἶναι ὅτι ἐν τέλει θά νικήσει τό δίκαιο καί ἀγαθό – πού εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός[25].

 


 

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

[1]. Stanley Meron, “The Individual and Society”, Icbud HaKvutzot VeHaKibbutzim, 1966. English translation in Langer, Michael, ed., A Reform Zionist Perspective, UAHC Youth Division,New York, 1977, σ. 38-48.

[2]. Ἡ περιγραφή τοῦ ἑβραϊκοῦ ἐθνικισμοῦ ὡς Σιωνισμός ἔγινε πρώτη φορά στό περιοδικό Selbstemanzipation τό 1890, από τον Ἑβρ.-Αὐστριακό ἐκδότη Nathan Birnbaum (1864-1937).

[3]. VERNON M., Dictionary of Beliefs and Religions, “Zionism”, σ. 675.

[4]. ΙΩ. ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ, Παγκόσμιος συνωμοσία, ἔκδ. Γρηγόρη, Ἀθήνα 2003, σ. 34.

[5]. Στήν Παλαιά Διαθήκη ἡ λέξη Σιών χρησιμοποιεῖται συνεκδοχικά γιά τήν Πόλη Ἱερουσαλήμ.

[6]. Χέρζελ Τέοντορ, Der Judenstaat, Frankfurt 1896, Bronner, 1, 3.

[7]. Κ. ΜΠΑΡΜΠΗ, Ἡ ἑβραϊκή Ἀμερική καί ἡ σιωνιστική ἀπειλή, ἔκδ. Ἐρωδιός, Θεσσαλονίκη, σ. 43.

[8]. Ὅπ. π., σ. 44.

[9]. Κ. ΜΠΑΡΜΠΗ, ὅπ. π., σ. 45.

[10]. Amos Elon, The Israelis, Founders and Sons, London, σ. 59.

[11]. Zimet, Ben, Ἱστορίες καί παραμύθια ἀπό τή χώρα τῶν Γίντις, ἔκδ. Πόλις, Ἀθήνα 2003, σ. 290-91. Στήν κεντρική καί ἀνατολική Εὐρώπη, πρίν ἀπό τό Ὁλοκαύτωμα, ζοῦσαν Ἑβραῖοι πού γλώσσα τους ἦταν τά γίντις, μία γερμανική διάλεκτος μέ ἑβραϊκά καί σλαβικά στοιχεῖα. Ἀντίθετα ἀπό τούς Ἑβραίους τῶν μεγάλων πόλεων πού ἀκολουθοῦσαν τήν ἑβραϊκή παράδοση τοῦ πολιτισμοῦ τοῦ βιβλίου καί ἐπιδίδονταν στά γράμματα μέ ἰδιαίτερο ζῆλο, οἱ Ἑβραῖοι πού κατοικοῦσαν στίς πολίχνες (στετλ), φτωχοί καί λιγότερο μορφωμένοι, ἀντάμωσαν μέ τό ἄλλο ρεῦμα τῆς ἑβραϊκῆς παράδοσης, τήν προφορική ἀφήγηση, μέρος τῆς ὁποίας καταγράφτηκε στό Ταλμούδ. Διασκέδαζαν μέ ἱστορίες καί παραμύθια πού ἀναμείγνυαν κλασικά μοτίβα τῶν μύθων τῆς Ἀνατολῆς (πού οἱ ἀπαρχές τούς βρίσκονταν στούς ἀφηγητές τῆς Βαβυλώνας) μέ ἑβραϊκά θέματα, παλιά ἀλλά καί νεότερα (πού συνδέονται μέ τήν ἐμφάνιση τῶν Χασιδιστῶν τόν 18ο αἰώνα). Χωρικοί καί ἔμποροι, ξωμάχοι καί τεχνίτες, μουσικοί καί παραμυθάδες διηγοῦνταν ἱστορίες καί ἀνταγωνίζονταν μεταξύ τους γιά τήν πιό εὔστροφη ἀτάκα, τήν πιό ἔξυπνη παραλλαγή, μέ ζωηράδα, ἀπαράμιλλο χιοῦμορ καί κάποτε μέ μόλις ἀποκρυπτόμενη μελαγχολία. Σήμερα, ἡ παράδοση αὐτή (πού ἀπηχήσεις τῆς συναντοῦμε στό ἔργο τοῦ Ἰσαάκ Μπάσεβις Σίνγκερ) κατορθώνει καί ἐπιβιώνει μεταξύ τῶν λίγων Ἑβραίων πού μιλοῦν ἀκόμη τά γίντις στό Ἰσραήλ καί στίς Η.Π.Α., καί ἐμπλουτίζεται μέ ἀπροσδόκητες, συχνά, προσθῆκες.

[12]. Μέχρι τό 1989, ἕνα σημαντικό μέρος τους θά παραμείνει στή Σοβιετική Ἕνωση, ἐνῶ στή Δυτική Εὐρώπη ἡ μόνη σημαντική κοινότητα, περίπου 1% τοῦ συνολικοῦ πληθυσμοῦ τῆς χώρας, θά συνεχίσει νά ζεῖ στή Γαλλία.

[13]. Κ. ΜΠΑΡΜΠΗ, ὅπ. π., σ. 61.

[14]. ΚΑΡΑΝΙΚΟΛΑ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ (Μητροπολίτου Κορίνθου), Οἱ αἱρετικοί Προτεστάντες, Γ΄ ἔκδ. Ἀστήρ, Ἀθῆναι 1991, σ. 246. Μέ τή μαρτυρία του αὐτή, ὁ Ρῶσσελ ἐξεδήλωσε τήν πίστη του στόν Ἰουδαϊσμό καί στόν Σιωνισμό.

[15]. Ὅπ. π. σ. 246-47.

[16]. Χ. Δ. ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ, Τά Πρωτόκολλα τῶν σοφῶν τῆς Σιών, ἐκδ. «Ὀρθοδόξου Τύπου», Ἀθήνα 1993, σ. 41.

[17]. ΨΑΡΟΥΔΑΚΗ ΣΤ., ΝΙΚΟΛΑΟΥ, Οἱ σκοτεινές Δυνάμεις Ἀποκαλύπτονται, ἔκδ. Χριστιανική, Ἀθῆναι 1971, σ. 12. «Κεντρική ἰδέα τοῦ Σιωνισμοῦ εἶναι ὅτι ὁ Χριστός δέν ἦρθε ἀκόμα, ὅτι ὁ ἀναμενόμενος Μεσσίας θά ἱδρύσει παγκόσμια ἰουδαϊκή αὐτοκρατορία μέ ἕδρα τήν Ἱερουσαλήμ καί ὅτι ὅλα τά ἔθνη θά ὑποταχθοῦν στόν Ἰσραήλ, πού εἶναι ὁ “περιούσιος” λαός τοῦ Θεοῦ!».

[18]. Γ. ΓΑΡΑΝΤΖΩΤΗ., Τό ξεσκέπασμα τῆς ἀπάτης – «Νέα Ἀκρόπολη», «Νέα Ἐποχή», Νέα Παγκόσμια Τάξη, σ. 13.

[19]. Χ. Δ. ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ, Τά Πρωτόκολλα τῶν σοφῶν τῆς Σιών, ὅπ. π. σ. 7.

[20]. http://thesecretrealtruth.blogspot.com/, Γκέμπελς ἡ προπαγάνδα καί τά MME. Ὁ Πάουλ Γιόζεφ Γκαίμπελς (γερμ. Paul Joseph Goebbels) γεννήθηκε στίς 29 Οκτωβρίου 1897 στό Ράιτ (Rheydt), δίδυμη πόλη τοῦ Μενχενγκλάντμπαχ καί πέθανε την 1η Μαΐου 1945 στό Βερολίνο (ἐκτελέστηκε ἀπό ἄνδρα τῆς φρουρᾶς του κατόπιν δικῆς του ἐντολῆς). Ἦταν ἀπό τούς γνωστότερους Γερμανούς ἐθνικοσοσιαλιστές. Κατά τήν διάρκεια τῆς ἐξουσίας τῶν ἐθνικοσοσιαλιστῶν ἦταν ὑπουργός Δημόσιας Διαφώτισης καί Προπαγάνδας.

[21]. A PLAN OF DECEPTION ‒ C. CUMBEY ‒ Chapter 10: “Τhe Protocols of Elders of Zion” (τό ὁποῖο κεφάλαιο ἔχει σκόπιμα ΑΦΑΙΡΕΘΕΙ ἀπ᾿ τήν ἑλληνική ἔκδοση τῶν ἐκδόσεων Μπίμπης-Στερέωμα “ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΗΣ ΕΞΑΠΑΤΗΣΗΣ” διότι ὁ κ. Μπίμπης ἐκδίδει ἐπίσης τό βιβλίο “ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΑ ΣΟΦΩΝ ΤΗΣ ΣΙΩΝ”).

[22]. Χ. Δ. ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ, Τά Πρωτόκολλα τῶν σοφῶν τῆς Σιών, ἐκδ. 8η «Ορθόδοξου Τύπου», ὅπ. π., σ. 6.

[23]. Ὅπ. π., σ. 21.

[24]. Χ. Δ. ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ, Τά Πρωτόκολλα τῶν σοφῶν τῆς Σιών, ἐκδ. «Ὀρθοδόξου Τύπου», ὅπ. π., σ. 42.

[25]. Βλ. Ἀπ. 6, 2.

 


 

Εκτύπωση Σελίδας Μείωση Γραμματοσειράς Αύξηση Γραμματοσειράς
Ἐπιστροφή στήν ἀρχή τῆς σελίδας