Τι καινούργιο προστέθηκε στην ιστοσελίδα... | Χάρτης Ιστότοπου
Εκτύπωση Σελίδας Μείωση Γραμματοσειράς Αύξηση Γραμματοσειράς

Η ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗ ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ

 

© 1998 Έκδοση Πρωτοβουλίας Γονέων Βορείου Ελλάδος
για την Προστασία της Οικογένειας και του Ατόμου

Πολυτεχνείου 29, Τ.Θ. 6, 631 00 ΠΟΛΥΓΥΡΟΣ

 

Όταν κανείς ομιλεί για Ομοιοπαθητική, πρέπει κατ᾿ αρχήν να γνωρίζει ότι δεν αναφέρεται σε κάποια ιατρική ειδικότητα όπως είναι η χειρουργική, η μαιευτική κ.λπ., αφού όπως οι ίδιοι οι ομοιοπαθητικοί ομολογούν, «...σε καμιά χώρα, τουλάχιστον του ανεπτυγμένου κόσμου, δεν υφίσταται η Ομοιοπαθητική σαν επίσημη κρατική πανεπιστημιακή ειδικότητα». Η Ομοιοπαθητική είναι ένα ολιστικό «θεραπευτικό» σύστημα πού βασίζεται στην ολιστική θεώρηση του κόσμου και του ανθρώπου.

 

Αντί Προλόγου

Η Ομοιοπαθητική, μία εκ των λεγομένων εναλλακτικών θεραπειών της Νέας Εποχής, δημιουργεί εις τας ημέρας μας σύγχυσιν μεταξύ των χριστιανών. Και τούτο διότι αρκετοί καταφεύγουν εις αυτήν χωρίς να γνωρίζουν σαφώς περί τίνος πρόκειται. Έτσι υπάρχει ο κίνδυνος η Ομοιοπαθητική να δράση ως γέφυρα η οποία θα οδηγήση ανυπόπτους χριστιανούς εις τας ανατολικάς θρησκείας και τον αποκρυφισμόν, διότι εκεί θεμελιώνονται αι εναλλακτικαί θεραπείαι.

Δημιουργεί λοιπόν η κατάστασις αυτή ποιμαντικόν πρόβλημα χρήζον αντιμετωπίσεως.

Η «Πρωτοβουλία Γονέων Βορείου Ελλάδος για την προστασία του Ελληνορθοδόξου Πολιτισμού, της Οικογενείας και του Ατόμου», τελούσα υπό την πνευματκήν καθοδήγησιν και εποπτείαν του εντεταλμένου της Ιεράς ημών Μητροπόλεως επί θεμάτων αιρέσεων, Μοναχού π. Αρσενίου Βλιαγκόφτη, είχε την σκέψιν να θέση εις κυκλοφορίαν το μετά χείρας τεύχος, με σκοπόν την ενημέρωσιν επί του θέματος αυτού των χριστιανών, αλλά και κάθε άλλου καλοπροαιρέτου ανθρώπου.

Εις το τεκμηριωμένον κείμενον της μικράς αλλά περιεκτικής αυτής μελέτης καταφαίνεται, με βάσιν τα κείμενα των ιδίων των ομοιοπαθητικών και μάλιστα των επιφανεστέρων εξ αυτών, το ασυμβίβαστον της Ομοιοπαθητικής με την Ορθόδοξον Πίστιν.

Συγχαίρομεν και επευλογούμεν την αξιέπαινον πρωτοβουλίαν και πιστεύομεν ότι θα επιτύχη του σκοπού της.

 

Μετ᾿ ευχών

Ο Μητροπολίτης

† Ο Κασσανδρείας ΣΥΝΕΣΙΟΣ

 

Δεν αποτελεί ιατρική ειδικότητα

Όταν κανείς ομιλεί για την Ομοιοπαθητική, πρέπει κατ᾿ αρχήν να γνωρίζει ότι δεν αναφέρεται σε κάποια ιατρική ειδικότητα, όπως είναι η χειρουργική, η μαιευτική κ.λπ., αφού όπως οι ίδιοι οι ομοιοπαθητικοί ομολογούν, «σε καμιά χώρα, τουλάχιστον του ανεπτυγμένου κόσμου, δεν υφίσταται η Ομοιοπαθητική σαν επίσημη κρατική πανεπιστημιακή ειδικότητα»[1]. Η Ομοιοπαθητική είναι ένα ολιστικό θεραπευτικό σύστημα που βασίζεται, όπως θα δούμε, στην ολιστική θεώρηση του κόσμου και του ανθρώπου. Ο ιδρυτής της Σαμουήλ Χάνεμαν, Γερμανός γιατρός, στο βασικό σύγγραμμά του «Όργανον της Θεραπευτικής Τέχνης», υποστηρίζει την εξής θέση: «Μεγάλη ποικιλία δύναμης βρίσκεται κρυμμένη σ᾿ αυτά τα ίδια τα φυτά, των οποίων τα εξωτερικά χαρακτηριστικά γνωρίζουμε από καιρό, αλλά των οποίων τις ψυχές-εσωτερικότητες, όπως ήταν, και οποιοδήποτε θείο στοιχείο έχουν αυτά, δεν έχουμε αντιληφθεί ακόμα»[2]. Αυτή την ύπαρξη «θείου στοιχείου» σε όλη την κτίση αναλύει και ένας συνεχιστής του Χάνεμαν, ο James Tyler Kent, που γράφει ότι «η ίδια η ενέργεια δεν είναι ενέργεια, αλλά μια δυναμική ουσία. Υπάρχει ένας υπέρτατος Θεός, που είναι ουσιώδης και είναι μία ουσία. Τα πάντα προέρχονται, απορρέουν, από Αυτόν· όλα, από το ανώτερο μέχρι και το τελευταίο υλικό σώμα, με αυτόν τον τρόπο συνδέονται. Αν βέβαια υπάρχει διαχωρισμός και όχι συνεχής “εισροή” απ᾿ το πρώτο στο τελευταίο, τα τελευταία θα πάψουν να υπάρχουν»[3]. Εδώ ο Kent δεν μιλάει για τον Θεό και τη Δημιουργία όπως τον βλέπει η Ορθοδοξία, δηλαδή για έναν Θεό δημιουργό που έχει διαφορετική ουσία από τα κτίσματά του, μιας και ο ίδιος είναι άκτιστος, αλλά για έναν «ουσιώδη» απρόσωπο Θεό που είναι ένα με τα κτίσματά του, αφού η δική του θεία ουσία είναι ίδια με αυτή των κτισμάτων του. Επίσης δεν διακρίνει τη Θεία Ενέργεια από τη Θεία Ουσία, διάκριση την οποία κάνει η Ορθοδοξία, που διδάσκει ότι μόνο στη Θεία Ενέργεια μπορούμε να μετέχουμε, ενώ στη Θεία Ουσία όχι.

 

«Οι ασθένειες οφείλονται σε διαταραχή στη ροή της θεϊκής ουσίας μέσα στον άνθρωπο»

Με βάση αυτή την κοσμοθεωρία του απόλυτου πανθεϊστικού μονισμού που εκφράζεται με το γνωστό δόγμα του αποκρυφισμού «Εν το παν» (όλα είναι ένα), ερμηνεύει η Ομοιοπαθητική και το φαινόμενο της ασθένειας: Η ζωή υπάρχει όσο ο «υπέρτατος Θεός», που «είναι μία ουσία», ρέει συνεχώς προς τα όντα. Αν παύσει να εισρέει, τότε «θα πάψουν να υπάρχουν». Η διατάραξη λοιπόν της ροής αυτής της θεϊκής ουσίας δημιουργεί την ασθένεια. Γράφει ο Kent: «Η ουσία αυτή υπόκειται σε αλλαγές. Δηλαδή μπορεί να ρέει με τάξη ή αταξία, μπορεί να είναι άρρωστη ή φυσιολογική»[4]. Αυτή η θεία ουσία ή ενέργεια που υπάρχει στον άνθρωπο και στην οποία επιδρά το ομοιοπαθητικό φάρμακο είναι αυτό που η Ομοιοπαθητική ονομάζει «ζωτική ενέργεια» του ανθρώπου. Η ζωτική ενέργεια κατά τον ομοιοπαθητικό γιατρό Σπύρο Διαμαντίδη δεν είναι άλλη από την ενέργεια «Κi ή Chi» των κινέζων, ή την «οργόνη» του Wilhelm Reich (Ράϊχ)[5]. Ο Αμερικανός συνάδελφός του Michael Winer (Γουΐνερ) την ταυτίζει με την ινδουιστική «πράνα ή κουνταλίνι»[6]. Ο ιατρός Σπύρος Γαρζώνης επίσης την ταυτίζει με την «βιοπλασματική ενέργεια, που εκφράζεται στο φαινόμενο Kirlian, με «την οργόνη» του Ράϊχ και με «την μορφή της ζωϊκής ενέργειας που ονομάστηκε Μεσμερισμός, προς τιμήν της ανακαλύψεως του Mesmer στον δέκατο έβδομο αιώνα»[7]. Εδώ ας σημειωθεί ότι ο Αντώνιος Μέσμερ θεωρείται «πατέρας της παραψυχολογίας»[8]. Τέλος ο Γεώργιος Βυθούλκας[9] την ενέργεια αυτή την αποκαλεί «συμπαντική ενέργεια» και γράφει ότι είναι η ίδια που αποκαλείται: «Πράνα από τους Ινδουϊστές, Θεραπευτική Δύναμη της Φύσης από τον Ιπποκράτη, Magnale από τον Παράκελσο, Αlcahest από τον Βαν Χέλμοντ, Αστρικό Φως από τους Καββαλιστές, Αzorth από τους Αλχημιστές, Spiritus από τον Fludd, Οντική Δύναμη από τον Ράϊχενμπαχ, Ζωϊκός Μαγνητισμός από τον Μέσμερ, Αιθερική Ενέργεια ή Βιοενέργεια ή Απλή Ουσία από τους μυστικιστές και τους μεταφυσικούς όπως ο Σουέντεμποργκ, Ζωτική Ενέργεια ή Ζωτική Δύναμη ή Ζωτικό Σώμα από τη βιταλιστική σχολή, Οργόνη από τον Ράϊχ, Βιόπλασμα από τους Ρώσους ερευνητές, κ.λπ.»[10]. Στο ίδιο βιβλίο μάλιστα αναφέρεται και η έκσταση στην οποία πέφτουν οι γιόγκι σαν ένας τρόπος για να έλθει κανείς σε επαφή με αυτή την «συμπαντική ενέργεια»[11], ενώ στην ελληνική έκδοση του βιβλίου με τίτλο «Η νέα διάσταση στην Ιατρική» τονίζεται ότι τέτοιες καταστάσεις είναι εξαιρετικά ζωογόνες»[12].

Η ταύτιση της «ζωτικής ενέργειας» με όλα τα παραπάνω δεν είναι τυχαία, αλλά πηγάζει από την ολιστική θεώρηση του κόσμου (απόλυτος πανθεϊστικός μονισμός), που διαποτίζει, εκτός από την Ομοιοπαθητική, και όλες τις ασυμβίβαστες με την Ορθοδοξία θρησκευτικές δοξασίες των χωρών της Ανατολής. Η ασθένεια, δηλ. οι αλλαγές στη ροή της ενέργειας του ανθρώπου, μπορούν, όπως λέει ο Kent, «σε μία μεγάλη έκταση να παρατηρηθούν ή να προξενηθούν από τον ίδιο τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος μπορεί να την κάνει να εισρέει άτακτα»[13]. Αλλά και η θεραπεία επιτυγχάνεται μέσα από τον ίδιο τον άνθρωπο, φτάνει, κατά τον Διαμαντίδη, «να κινητοποιηθεί η ψυχική λογική του»[14].

 

Το ομοιοπαθητικό «φάρμακο»

Σ᾿ αυτό βοηθούν δύο παράγοντες: η «αυτογνωσία» (μέσω νοητικών τεχνικών) και το ομοιοπαθητικό φάρμακο. Ο Winer γράφει: «Όταν ο ασθενής μάθει ότι οι διαταραχές της υγείας του αντικατοπτρίζονται και στη συνειδητότητά του, μπορεί καθώς προχωρεί η αγωγή του να συνεχίσει να παρακολουθεί την εσωτερική του κατάσταση και να μάθει μ᾿ αυτόν τον τρόπο να έρχεται σε επαφή με τη θεραπευτική ενέργεια της ζωτικής δύναμης, όπως ακριβώς οι γιόγκι μαθαίνουν να ελέγχουν τις «ακούσιες» διαδικασίες στο σώμα τους»[15]. Μέσα στις τεχνικές που συστήνει ο ίδιος για να γίνει αυτό είναι και ο διαλογισμός[16]. Αλλά και σε άλλα σημεία των κειμένων που γράφτηκαν από ομοιοπαθητικούς, βλέπουμε ότι το ομοιοπαθητικό φάρμακο είναι απλώς ένας ακόμη τρόπος για να πετύχει κανείς αυτά που προσφέρουν οι τεχνικές αυτοεξέλιξης των ανατολικών θρησκειών.

 

Ο θεραπευτής κινητοποιεί τη «θεραπευτική δύναμη της ζωής»

Έτσι, παραδείγματος χάριν, διαβάζουμε: «Το ομοιοπαθητικό γιατρικό υπάρχει παντού τριγύρω μας, έξω και μέσα μας. Είναι το κάθε ενεργειακό δυναμικό πεδίο που είτε χορηγείται σε κάψουλα από τον θεραπευτή, είτε παράγεται ή αξιοποιείται από το υποσυνείδητο του νου, έρχεται να συμπληρώσει θεραπευτικά τις ανάλογες περιοχές του ζωτικού πεδιακού μας περιβάλλοντος»[17]. Και αλλού διαβάζουμε: «Ο θεραπευτής θα πρέπει να κατανοήσει πως αποτελεί απλά έναν αγωγό που μέσα από τη σύνδεσή του με τον άρρωστο κινητοποιεί τη θεραπευτική δύναμη της ζωής. Κάτι τέτοιο βέβαια προϋποθέτει τη βίωση του θεραπευτή, μέσα από διάφορες τεχνικές παραδοσιακές και νέες, όλων εκείνων των φυσικών φαινομένων που αποτελούν αδιάσειστη εκδήλωση μιας πραγματικότητας πέρα από τα φαινόμενα. Αυτό που ο Σαμάνος θεραπευτής είχε ενδεχόμενα πετύχει από τον τρόπο με τον οποίο μεγάλωσε και ήρθε σε επαφή με τις φυσικές δυνάμεις ώστε να έχει την ικανότητα να περνάει κατά βούληση σε μια ασυνήθιστη κατάσταση συνείδησης προκειμένου να θεραπεύσει τον άρρωστο – αυτό που ο Κινέζος θεραπευτής, όπως αναφέρεται, μάθαινε από παιδί νιώθοντας την κίνηση της ζωής πίσω από τις μορφές – αυτό που ίσως λέγεται ότι οι Ασκληπιάδες ιατροί νιώθανε κατά τη θεραπευτική τελετουργία του Ασκληπιού, που βασιζότανε στα όνειρα του ύπνου μέσα στο ναό – ο σύγχρονος Δυτικός θεραπευτής φαίνεται ότι το αγνοεί. Ενεργειακές τεχνικές όπως η Ομοιοπαθητική, ο Βελονισμός, οι Ραϊχικές τεχνικές, το Tai - Chi, ο διαλογισμός, η Yoga, η Βιοενεργητική, δίνουν πια τη βεβαίωση πως φαινόμενα όπως ο μαγνητισμός, η ακτινοβολία, η διαίσθηση του θεραπευτή, είναι γεγονότα το ίδιο αντικειμενικά με τη βίωση των συναισθημάτων του και διανοητικών λειτουργιών του. Λέει χαρακτηριστικά ο Γ. Βυθούλκας: «Για να γνωρίσει λοιπόν ο θεραπευτής και να μπορέσει να τοποθετηθεί σωστά σ᾿ αυτούς τους χώρους, θα πρέπει να τους βιώσει και να υποβληθεί ο ίδιος σε μια ψυχοπνευματική παιδεία, ώστε μέσα από τις προσωπικές του εμπειρίες να αποκτήσει έναν ισόρροπο ψυχοδιανοητικό εξοπλισμό. Θα πρέπει δηλ. ο ίδιος, πρώτα απ᾿ όλα, να γίνει όσο το δυνατόν περισσότερο υγιής. Μέσα από την άσκηση διαφόρων τεχνικών, θα βιώσει όλο εκείνο το φάσμα των συναισθημάτων που κλιμακώνονται από τη γαλήνη μέχρι την έκσταση»[18]. Κατά τον Γιώργο Βυθούλκα, εκτός από την Ομοιοπαθητική και το Βελονισμό, «μια άλλη θεραπευτική μέθοδος που μπορεί να επηρεάσει άμεσα το δυναμικό επίπεδο είναι η “δι᾿ επιθέσεως των χειρών” από ένα υψηλής πνευματικής στάθμης άτομο..., που στην πραγματικότητα είναι κανάλι παγκόσμιων ενεργειών»[19]. Στο ίδιο βιβλίο αναφέρονται σαν «πνευματικοί γίγαντες» «ο Ramana Maharishi και ο Ramakrishna»[20]. Ακόμη, ο Σπύρος Διαμαντίδης αναφέρει τις βελόνες του βελονισμού «σαν αγωγούς που συνδέουν την ενέργεια του σώματος με την παγκόσμια ενέργεια»[21]. Τέλος, ο Kent γράφει ότι: «Αυτό που βλέπουμε γύρω μας είναι ο κόσμος των αποτελεσμάτων, ενώ ο κόσμος της αιτίας παραμένει αόρατος. Ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να συλλάβει τα εσώτατα, και είναι σπουδαίο ότι μπορεί να γνωρίσει και να δει από μέσα του όλα τα πράγματα που περιλαμβάνει ο φυσικός κόσμος, αντί να αρχίσει από τον φυσικό κόσμο και να προσπαθήσει να κατανοήσει τα του άυλου κόσμου»[22]. Εδώ ο Kent πιστεύει πως η αιτία και το αποτέλεσμα της ύπαρξης του κόσμου μπορεί να γίνουν γνωστά στον άνθρωπο μέσα από εσωτεριστικές (αποκρυφιστικές) διαδικασίες, αφού τα πάντα βρίσκονται μέσα σ᾿ εμάς τους ίδιους. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας, σύμφωνα με την οποία η γνώση του άυλου κόσμου και της αιτίας ύπαρξης του φυσικού κόσμου είναι αποτέλεσμα θείας αποκάλυψης και όχι «εσωτερικής αναζήτησης». Από όλα τα προηγούμενα γίνεται σαφές μέσα σε ποιο χώρο κινείται η ομοιοπαθητική θεραπεία.

 

Πού οφείλεται η δράση του ομοιοπαθητικού «φαρμάκου»

Όσον αφορά στο ομοιοπαθητικό φάρμακο, όλο το «μυστικό» βρίσκεται στην τεχνική παρασκευής του φαρμάκου, τη γνωστή ως «δυναμοποίηση» (= διαδοχικές αραιώσεις και κρούσεις της φαρμακευτικής ουσίας μέχρι σημείου, πολλές φορές, να μην απομένει ούτε ένα μόριό της μέσα στο διάλυμα του φαρμάκου)[23]. Ο Kent γράφει: «δυναμοποιούμε τα φάρμακά μας για να μπορούμε να φτάσουμε μέχρι την απλή ουσία», δηλαδή θεία ουσία όπως έχει εξηγήσει παραπάνω[24]. Κατά την Ομοιοπαθητική λοιπόν, η δράση του φαρμάκου της οφείλεται στις απόκρυφες θείες ιδιότητες της ύλης, που αποκαλύπτονται με τη δυναμοποίηση και που είναι καθαρά πνευματιστικής (αποκρυφιστικής) φύσεως, όπως διατυπώνεται με σαφήνεια και από τον ίδιο τον Ηahnemann, ο οποίος γράφει: «Η φαρμακευτική δύναμη δεν βρίσκεται στα υλικά μόρια αυτών των σε μεγάλο βαθμό δυναμοποιημένων φαρμάκων, ούτε ακόμη στη φυσική ή μαθηματική τους επιφάνεια (με τα οποία θέλει κανείς να ερμηνεύει υλικά, μάταια όμως, τις ανώτερες δυνάμεις των δυναμοποιημένων φαρμάκων), αλλά αποκαλύπτεται κι απελευθερώνεται από τη φαρμακευτική ύλη. Είναι μάλιστα τόσο δραστικότερη, όσο πιο ελεύθερη και πιο άυλη έγινε με τη δυναμοποίηση»[25]. Αλλού γράφει: «το τρίψιμο της φαρμακευτικής ύλης και η δόνηση του διαλύματός της (δυναμοποίηση) αναπτύσσει τις λανθάνουσες ιατρικές δυνάμεις της και αποκαλύπτει όλο και περισσότερο ή, ορθότερα, εκπνευματίζει την ύλη, αν μπορεί να πει κανείς έτσι»[26]. Τέλος, γράφει: «μ᾿ αυτό τον τρόπο δυναμοποιήσεων η ύλη (ανάπτυξη της αληθινής εσωτερικής φαρμακευτικής της φύσης) διαλύεται ολοσχερώς στη δική της ατομική πνευματοειδή φύση και γι᾿ αυτό, στη φυσική της κατάσταση, μπορεί να θεωρηθεί ότι αποτελείται πραγματικά μόνο απ᾿ αυτή την ανεξέλικτη πνευματοειδή ουσία»[27].

 

Αλχημιστής ο Ηahnemann

Αυτά όλα δεν είναι άσχετα με την αλχημιστική ιδιότητα του Ηahnemann για τον οποίο ο ομοιοπαθητικός Γιώργος Βυθούλκας αναφέρει ότι: «ήταν ένας χημικός με άριστα προσόντα και, επίσης, είχε μεγάλη επίγνωση της αλχημείας»[28].

Είναι σαφές ότι ο όρος «αλχημεία» αναφέρεται εδώ με τη μεταφυσική του έννοια, γι᾿ αυτό άλλωστε και διαχωρίζεται από την ιδιότητα του Ηahnemann ως χημικού. ΄Αλλωστε ο Winer μας λέγει για τα φάρμακα της Ομοιοπαθητικής ότι: «Στα νοητικά συμπτώματα βρίσκουμε μια επιβεβαίωση των αλχημιστικών και αρχετυπικών εικόνων»[29].

 

«Ο Κομφούκιος ανώτερος από τον Χριστό. Ο Χριστός ένθερμος συναισθηματίας»

Για τον Ηahnemann μαθαίνουμε ακόμη, από το περιοδικό «Ομοιοπαθητική Ιατρική», ότι στην φιλοσοφική του αναζήτηση προχώρησε «σε ακόμη πνευματικότερους κόσμους έως και αποκρυφιστικούς», ενώ για τη θρησκευτική του στάση διαβάζουμε: «ο Ηahnemann ήταν θεϊστής», πίστευε σε μια «Φυσική Θρησκεία». Αυτό εξάλλου διαφαίνεται μέσα από τη στάση του Ηahnemann απέναντι στον Κομφούκιο, του οποίου τη διδασκαλία θεωρούσε ανώτερη από αυτή του Χριστού, τον οποίο αντιμετώπιζε ως ένα «ένθερμο συναισθηματία». Πίστευε ότι «υπάρχει ένας παραλληλισμός της δράσης του Υπέρτατου όντος και της δράσης των φαρμάκων. Ήταν αφοσιωμένος λάτρης της πνευματικής θρησκείας (γι᾿ αυτό εξάλλου κατέτεινε στο να δίνει στους ασθενείς να οσμίζονται τις υψηλές δυναμοποιήσεις για να θεραπευτούν).

 

Μασώνος ο Ηahnemann

Είναι επίσης σαφές ότι η είσοδός του σε τεκτονική στοά σε νεαρότατη ηλικία επηρέασε σημαντικά τις φιλοσοφικές και θρησκευτικές του αντιλήψεις»[30]. Η σχέση του Ηahnemann με τον πνευματισμό φαίνεται και στο πιο γνωστό σύγγραμμά του, το «Όργανον», όπου αφιερώνει αρκετά κεφάλαια για να εξυμνήσει τον πατέρα του πνευματισμού ΄Αντον Μέσμερ, του οποίου τη θεωρία για το «ζωϊκό μαγνητισμό» πίστευε και εφάρμοζε κι ο ίδιος στην πράξη![31]

 

Στον αποκρυφισμό οι ρίζες της Ομοιοπαθητικής

Αντιλαμβανόμαστε απ᾿ όλα αυτά βέβαια ότι η Ομοιοπαθητική έχει τις ρίζες της στον αποκρυφισμό και τον πνευματισμό, που σαφώς απορρίπτονται από την Εκκλησία μας. ΄Αλλωστε και ο ομοιοπαθητικός Μιχάλης Λέφας στο περιοδικό «Διαβάζω» αναφέρει ότι ο βασικός θεραπευτικός νόμος της ομοιοπαθητικής, ο «νόμος των ομοίων», «δεν είναι σωστό να αποδίδεται πρωταρχικά στον Ηahnemann», αφού «ο νόμος αυτός εμπεριέχετο στην τέχνη της μαγείας»[32], ενώ στο περιοδικό «Ομοιοπαθητική Ιατρική» ο Κώστας Ζερβάνος αναφέρει μερικά παραδείγματα ομοιοπαθητικής μαγείας που συμπίπτουν με την ομοιοπαθητική και καταλήγει: «Υπάρχουν και άλλα παραδείγματα λαϊκής ομοιοπαθητικής που στηρίζεται στις αρχές της ομοιοπαθητικής μαγείας»[33]. Αντιλαμβάνεται κανείς ότι οι αρχές της ομοιοπαθητικής μαγείας δεν συμβιβάζονται σε καμιά περίπτωση με την ορθόδοξη πίστη και ζωή.

Ένα άλλο σημαντικό σημείο της θεωρίας της Ομοιοπαθητικής είναι η θεωρία των «μιασμάτων», με την οποία οι ομοιοπαθητικοί προσπαθούν να ερμηνεύσουν τη δημιουργία των διαφόρων ασθενειών. Γι᾿ αυτό το θέμα ο Βυθούλκας αναφέρει απόσπασμα του Kent, που λέει ότι: «Ο άνθρωπος πλάσθηκε ελεύθερος, πλάσθηκε με τη δυνατότητα να σκέπτεται και να πράττει είτε το καλό είτε το κακό. Για να γίνει λοιπόν επιρρεπής στο ψωρικό μίασμα θα ᾿πρεπε να υπάρχει πρωτύτερα στον ανθρώπινο νου μία κατάσταση που θα παρουσίαζε πρόσφορο έδαφος για την προσέλκυση της αρρώστιας, θα ᾿πρεπε να υπάρχει η επιθυμία για το λανθασμένο και το κακό. Έτσι ο άνθρωπος, με το να σκέπτεται και να επιθυμεί το κακό, προετοιμάζει το σώμα να δεχτεί την ασθένεια»[34]. Αλλού ο Kent αναφέρει: «η ψυχική και σωματική κατάσταση του ανθρώπου είναι μία κατάσταση ευαισθησίας (επιδεκτικότητας) στην αρρώστια, με το να θέλει κανείς το κακό. Η ανθρώπινη φυλή που ζει σήμερα πάνω στη γη είναι μόλις καλύτερη από έναν ψυχικά λεπρό. Ο καθένας μας είναι ψωρικός. Ένα καινούργιο μόλυσμα έρχεται με κάθε παιδί»[35]. Εδώ συγχέεται βέβαια το πνευματικό με το φυσικό κακό, πράγμα που έρχεται σε αντίθεση με την ορθόδοξη παράδοση, κατά την οποία μια σωματική ασθένεια δεν είναι απαραιτήτως αποτέλεσμα μιας αμαρτωλής σκέψης ή πράξης του ασθενούς. Γιατί, τι θα μπορούσαμε να πούμε για τον Ιώβ ή για τόσους αγίους της Εκκλησίας μας που, παρά το ύψος της πνευματικής τους τελειότητος, εταλαιπωρούντο κατ᾿ οικονομίαν Θεού, από πλήθος ασθενειών, επιβεβαιώνοντας τον αποστολικό λόγο «η γαρ δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται» (B΄ Κορ. 12, 9);

 

Σωτηριολογικό σύστημα η Ομοιοπαθητική

Κατά την Ομοιοπαθητική, τα μιάσματα, ψωρικό, συφιλιδικό και συκοτικό (που δεν έχουν σχέση με τις αντίστοιχες ασθένειες της κλασσικής ιατρικής), κληρονομούνται και έτσι το φυσικό και πνευματικό κακό διαιωνίζεται. Ο Winer δεν διστάζει να πει ότι: «η ψώρα είναι μια συμβολική εκδήλωση του Προπατορικού Αμαρτήματος»[36] ενώ, όπως λέει ο Διαμαντίδης, «δεν υπάρχει τίποτε στον κόσμο που να μπορεί να τροποποιήσει και να βελτιώσει ένα μίασμα εκτός από το ιδιοσυγκρασιακό - ομοιοπαθητικό φάρμακο»[37]. Έτσι αποκαλύπτεται ότι η Ομοιοπαθητική στο βάθος της είναι όχι απλώς θεραπευτικό αλλά και «σωτηριολογικό σύστημα» για τον άνθρωπο, στον βαθμό που καθίσταται η μόνη ικανή να αντιστρέψει τις συνέπειες, πνευματικές και σωματικές, του προπατορικού αμαρτήματος! Ο Winer παραθέτει μερικά σχόλια του ομοιοπαθητικού Schwartz, παρμένα από το βιβλίο του Βυθούλκα, που αναφέρονται σ᾿ αυτόν τον «βαθύτερο» τρόπο δράσης της Ομοιοπαθητικής ως εξής: «η Ομοιοπαθητική έχει σχέση όχι μόνο με την σωματική αλλά και με την πνευματική ανάπτυξη του ανθρώπου – το ομοιοπαθητικό φάρμακο πραγματικά σώζει ψυχές με αυτό τον τρόπο. Βοηθά στην καταστροφή του κακού . Η Ομοιοπαθητική βοηθά να ανοίξουν τα ανώτερα κέντρα για να εισρεύσει από εκεί η πνευματική και ουράνια ενέργεια»[38]. Επίσης ο Winer, θέτοντας την ερώτηση αν η ομοιοπαθητική είναι ένα τελεολογικό σύστημα για την εξιλέωση του ατόμου από το προπατορικό αμάρτημα, δίνει την απάντηση ότι η Ομοιοπαθητική «μπορεί να είναι ένα μέσο που θα βοηθήσει» τους ανθρώπους «να διώξουν τα στρώματα της άγνοιας, της τυφλότητας και του εγωϊσμού» και ότι: «Στην τελική ανάλυση, μια τέλεια και ηθική ζωή μπορεί να είναι ο τελικός στόχος όλων των θεραπειών»[39]. Βλέπουμε πάλι εδώ την ομοιοπαθητική θεραπεία να επεκτείνεται και στην θεραπεία πνευματικών παθών, όπως είναι ο εγωϊσμός, θεραπεία που για τον ορθόδοξο χριστιανό επιτυγχάνεται δια της μυστηριακής ζωής της Εκκλησίας και όχι βέβαια μέσω του ομοιοπαθητικού φαρμάκου.

 

Μύηση του ομοιοπαθητικού γιατρού

Η Ομοιοπαθητική λοιπόν ταυτίζει τον θεραπευτικό με τον πνευματικό νόμο, η παράβαση του οποίου προκαλεί τη νόσο. Γι᾿ αυτό και ο μεγάλος ομοιοπαθητικός Pierre Schmidt, σε συνέδριο της Διεθνούς Ένωσης Ομοιοπαθητικής, λέει για τον ομοιοπαθητικό γιατρό ότι εκτός από το φάρμακο πρέπει να δώσει στον ασθενή ακριβείς οδηγίες «ως προς την υγιεινή, ηθικής και ψυχικής φύσεως, ώστε να μην ξαναπέσει στα ίδια σφάλματα που είχε κάνει πριν, παραβιάζοντας το νόμο και έτσι προκαλώντας τη νόσο του, ή σ᾿ αυτά που είχαν διαπραχθεί από τους προγόνους του. Οραματιζόμαστε έναν εξαγνισμό του ανθρώπινου γένους. Ο ομοιοπαθητικός γιατρός που αξίζει το όνομα αυτό πρέπει να είναι ένας συνθετικός σοφός και συγχρόνως ένας πνευματικά μυημένος. Λοιπόν, τι μας έχουν διδάξει η σοφία των αιώνων και η θρησκεία όλων των ανθρώπων; Ότι ο περιορισμός των επιθυμιών, η υποκατάσταση ή η μετουσίωση των παθών, ο διαλογισμός, είναι οι πιο σίγουροι τρόποι για να λάβει κανείς τη χαρά της ανάπτυξης και της τέλειας υγείας. Χρειάζεται εκπαίδευση του ασθενούς, ώστε να αντιληφθεί την αναγκαιότητα της ευθυγράμμισής του με τις ιερές εντολές του νόμου. Μπορείτε να πείτε ότι ο γιατρός δεν χρειάζεται να δίνει μαθήματα Βιολογικής Μεταφυσικής στον ασθενή που ζητάει βοήθεια, αλλά εδώ έγκειται η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον αλλοπαθητικό που θεραπεύει το υλικό σώμα, αυτό που απορρίπτεται με το θάνατο, και στον ομοιοπαθητικό που τρέφει αυτό που ζει και υποφέρει, αυτό το κάτι που καμιά επιστήμη δεν έχει ακόμη προσδιορίσει, τον ίδιο τον ζώντα άνθρωπο. Ανανεώστε τους εαυτούς σας, αναζωογονήστε τους ασθενείς σας, αποδεσμεύστε τον άνθρωπο από το χρόνιο μίασμα, απελευθερώστε τον με την Ομοιοπαθητική, με την καθαρή Ομοιοπαθητική, από αυτήν την καταστροφή που αποκαλούμε ψώρα, κάντε τον κατάλληλο για την «Κλίμακα του Θεού»[40].

 

Λήψη ιστορικού = εξομολόγηση

Είναι σαφές λοιπόν ότι η Ομοιοπαθητική προσπαθεί να «λυτρώσει» τον άνθρωπο και ως πρωταρχικό στόχο της έχει την ψυχή του αρρώστου και όχι το σώμα του. ΄Αλλωστε η ομοιοπαθητική θεραπεία προχωρεί από «την ψυχή προς το νου και το σώμα»[41]. Ο Βυθούλκας αναφέρεται στη λήψη του ομοιοπαθητικού ιστορικού με τον όρο «εξομολόγηση»[42], ενώ δεν διστάζει να πει ότι την Ομοιοπαθητική κυρίως την ενδιαφέρουν αυτά που «στη χριστιανική αντίληψη θεωρούνται σαν βαθιά, σκοτεινά αμαρτήματα»[43].

 

«Κάρμα» και Ομοιοπαθητική

Αξιοσημείωτη είναι και η αναφορά που κάνει στον ινδουϊστικό νόμο του «κάρμα» σε σχέση με την ομοιοπαθητική θεραπεία[44].

Έτσι, εκτός απ᾿ την ολιστική θεώρηση του κόσμου, τα πνευματιστικά, αλχημιστικά και μαγικά στοιχεία που περιέχει, η Ομοιοπαθητική δίνει το ομοιοπαθητικό φάρμακο, που αντιπροσωπεύει το «θείο στοιχείο», για ν᾿ αποκαταστήσει τη ροή της θείας ουσίας του ανθρώπου, και ο ομοιοπαθητικός γιατρός αναλαμβάνει τον ρόλο του μεσάζοντος που οδηγεί τον άνθρωπο στην απολύτρωση από το προπατορικό αμάρτημα καθώς και από το φυσικό και πνευματικό κακό. Εμείς όμως γνωρίζουμε ως χριστιανοί ότι η Εκκλησία είναι εκείνη που μπορεί να λυτρώσει τον άνθρωπο από το προπατορικό αμάρτημα και το πνευματικό κακό και να αποκαταστήσει τη σχέση Θεού και ανθρώπου, μέσα όμως από την μέθεξη των ακτίστων ενεργειών του Θεού από τον άνθρωπο[45] και όχι μέσα από μια ψευδή ταύτιση της ουσίας τους.

Πριν κλείσουμε το μεγάλο αυτό θέμα, το οποίο σίγουρα δεν εξαντλείται στο πλαίσιο μιας σύντομης μελέτης, η οποία κυρίως φιλοδοξεί να θέσει το ζήτημα και να δώσει αφορμές για προβληματισμό, θα θέλαμε να αναφερθούμε πολύ σύντομα σε τρεις ακόμη πλευρές του:

α) στα αίτια διαδόσεως μεθόδων όπως η Ομοιοπαθητική,

β) στο πώς ερμηνεύεται η δράση του ομοιοπαθητικού «φαρμάκου» στις περιπτώσεις που βλέπουμε να υπάρχει θεραπευτικό αποτέλεσμα και

γ) στο εάν είναι πράγματι ακίνδυνο το ομοιοπαθητικό «φάρμακο», όπως ισχυρίζονται οι υποστηρικτές του.

Επ᾿ αυτών παρατηρούμε τα εξής:

α) Αίτια διαδόσεως των λεγομένων εναλλακτικών θεραπειών.

Δεν είναι άμοιροι της ευθύνης για την εξάπλωση των «εναλλακτικών θεραπειών» κάποιοι κακοί εκπρόσωποι της κλασσικής Ιατρικής, με την πολυφαρμακία[46] και την απρόσωπη αντιμετώπιση του ασθενούς από τον γιατρό σε πολλές περιπτώσεις. Αυτές όμως οι καταστάσεις, που σίγουρα πρέπει να διορθωθούν, οφείλονται κυρίως στη μη σωστή άσκηση της ιατρικής. Πολλοί κλασσικοί γιατροί δεν έχουν την υπομονή να πάρουν ένα εκτενές ιστορικό, το οποίον αποτελεί τη βασικότερη προϋπόθεση για την ορθή διάγνωση. Εξ άλλου, η σωστή ψυχική επικοινωνία γιατρού-αρρώστου ασκεί αφ᾿ εαυτής θεραπευτικό αποτέλεσμα, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις των χρονίων ψυχοσωματικών ασθενειών.

Πάντως, η εξάπλωση των λεγομένων εναλλακτικών θεραπειών (Ομοιοπαθητική κ.ά.) δεν είναι άσχετη και προς την εν γένει διάδοση των αιρέσεων της Νέας Εποχής και προς το πνεύμα της πλάνης και της συγχύσεως που καλλιεργείται στην εποχή μας.

β) Ερμηνεία της δράσεως του ομοιοπαθητικού «φαρμάκου».

Στις περιπτώσεις που το «ομοιοπαθητικό φάρμακο» έχει αποτελέσματα, αυτά θα πρέπει να αποδοθούν κυρίως στη δράση του εικονικού φαρμάκου (Placebo)[47].

Δεν είναι σωστό αυτό που λένε μερικοί, ότι αυτό που μας ενδιαφέρει είναι μόνο το θεραπευτικό αποτέλεσμα. Μην ξεχνούμε ότι και στον χώρο της μαγείας έχουμε «θεραπείες»[48], όπως και στον χώρο των λεγομένων χαρισματικών προτεσταντών κ.ά. «Θεραπείες» έχουμε και με την εξωφρενική ουροθεραπεία[49].

Οι θεραπείες όμως αυτές είναι συνήθως προσωρινές. Η αρρώστια μετά χτυπά κάπου αλλού. Εξ άλλου, από την Αγία Γραφή και από την Ορθόδοξη παράδοσή μας, γνωρίζουμε ότι ο πονηρός μπορεί να θεραπεύσει το σώμα, για να κερδίσει την ψυχή του ανθρώπου. Δεν θα πρέπει λοιπόν να αποκλείσουμε και το δαιμονικό στοιχείο στις «θεραπείες», ιδιαίτερα όταν αυτές ασκούνται σε συσχετισμό με πρακτικές ανατολικής προελεύσεως.

Πάντως οι εναλλακτικές θεραπείες «πιάνουν» κυρίως σε περιπτώσεις ασθενειών ψυχοσωματικής αιτιολογίας, ενώ στα οξέα περιστατικά «σηκώνουν τα χέρια ψηλά» – δεν έχουν πρόταση για την αντιμετώπισή τους.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο μακαριστός π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος – μέχρι της κοιμήσεώς του Γραμματεύς της Συνοδικής Επιτροπής επί των Αιρέσεων και συντονιστής της αντιαιρετικής προσπαθείας σε διορθόδοξο επίπεδο, πραγματική αυθεντία στα ζητήματα των αιρέσεων – πραγματεύεται το θέμα «Ομοιοπαθητική» εντάσσοντάς το στο ευρύτερο κεφάλαιο που επιγράφεται «Αλχημεία»[50].

Πράγματι, οι λεγόμενες Εναλλακτικές Θεραπείες δεν είναι άλλο από την επάνοδο του αρχαίου γιατρού-μάγου στη ζωή των συγχρόνων κοινωνιών[51].

γ) Είναι ακίνδυνα το ομοιοπαθητικά «φάρμακα»;

Το ομοιοπαθητικό φάρμακο, στις συνήθεις αραιώσεις που δίνεται, δεν περιέχει πρακτικώς σχεδόν ούτε μόριο της αρχικής ουσίας[52]. Οπότε δεν είναι δυνατόν να έχει παρενέργειες, αφού είναι, κατά το κοινώς λεγόμενον, «νεράκι κοπανιστό».

Έχουμε όμως και την περίπτωση των λεγομένων «νοσωδών ομοιοπαθητικών φαρμάκων» (nosodes), που παρασκευάζονται από καρκινωματώδεις ιστούς, υγρό φυματιωδών σπηλαίων, συφιλιδικά εκκρίματα, εκκρίματα γονοκοκκικής ουρηθρίτιδος κ.λπ.[53]. Τα «φάρμακα» αυτά είναι δυνητικώς επικίνδυνα για την υγεία αυτών που τα χρησιμοποιούν και αντιβαίνουν στην ιατρική ηθική και δεοντολογία.

Εκεί όμως όπου τα περί ακινδυνότητος του ομοιοπαθητικού «φαρμάκου» δεν ισχύουν καθόλου είναι η περίπτωση κατά την οποία ασθενείς που πάσχουν από σοβαρές αρρώστιες εγκαταλείπουν τη θεραπεία που έκαναν στο πλαίσιο της κλασσικής ιατρικής για να ακολουθήσουν κάποια «εναλλακτική θεραπευτική μέθοδο» (Ομοιοπαθητική κ.ά.). Σε πολλές περιπτώσεις η πορεία της ασθενείας των ανθρώπων αυτών, όταν πλέον διαπιστώσουν το λάθος τους και επιστρέψουν στην κλασσική θεραπεία που εφήρμοζαν, έχει γίνει πλέον μη αναστρέψιμη και η ευθύνη γι᾿ αυτό βαρύνει τις «εναλλακτικές θεραπείες»[54].

 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Από όσα απεκαλύφθησαν μέχρι στιγμής, έγινε πιστεύουμε φανερό ότι η Ομοιοπαθητική, ενώ δεν έχει καμία επιστημονική βάση, έχει όμως σαφέστατη θεμελίωση στον χώρο του αποκρυφισμού και των ανατολικών θρησκειών. Αυτό αποδεικνύεται πλήρως από τα ίδια τα κείμενα των επιφανεστέρων ομοιοπαθητικών, παλαιών και νέων.

Είναι υπαρκτός ο κίνδυνος να δράσει η Ομοιοπαθητική, όπως και οι υπόλοιπες «εναλλακτικές θεραπείες της Νέας Εποχής» – λόγω ακριβώς αυτής της θεμελιώσεως – ως γέφυρα που θα οδηγήσει ανύποπτους χριστιανούς στις ανατολικές θρησκείες, αμβλύνοντας, σε πρώτη φάση, το ορθόδοξο αισθητήριό τους.

Είμεθα σίγουροι ότι οι χριστιανοί που καταφεύγουν σ᾿ αυτές τις τεχνικές αγνοούν τη διάσταση του θέματος που αποκαλύπτουμε εδώ.

Τους νεοεποχίτες τους εκφράζουν αυτές οι «θεραπείες». Είναι η εφαρμογή, σε «ιατρικό» επίπεδο, των κοσμοθεωριακών τους αντιλήψεων.

Οι ομοιοπαθητικοί όμως που δηλώνουν χριστιανοί, είναι δυνατόν και επιτρεπτόν να αγνοούν αυτή τη διάσταση;

Πάντως, επειδή η Ομοιοπαθητική και οι υπόλοιπες «εναλλακτικές», ή καλύτερα ανορθόδοξες (απορριπτόμενες δηλαδή από την κλασσική ιατρική), θεραπευτικές μέθοδοι δημιουργούν και ποιμαντικό πρόβλημα, θα ήταν ευχής έργο να ασχοληθεί με το θέμα αυτό και η Διοικούσα Εκκλησία σε επίπεδο Επισκόπων και Ιεράς Συνόδου.

Εμείς για λόγους συνειδήσεως καταθέτουμε την ταπεινή μας συμβολή στο θέμα αυτό.

Ευχόμεθα και ελπίζουμε να συμβάλει, με τη βοήθεια του Θεού, στη διάλυση της συγχύσεως.

 


 

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

[1]. Περιοδικό «Ομοιοπαθητική Ιατρική», τεύχος 12, Μάρτιος-Ιούνιος ᾿95, Έκδοση Κέντρου Ομοιοπαθητικής Ιατρικής Αθηνών (Βυθούλκας), σελ. 3.

[2]. Χάνεμαν, «Όργανον», Αθήνα 1989, Εκδόσεις «Πύρινος Κόσμος», σελ. 184.

[3]. J.T. Kent, «Διαλέξεις πάνω στη φιλοσοφία της Ομοιοπαθητικής», Εκδόσεις Ιατρικού Κέντρου Ομοιοπαθητικής Κύπρου, Λευκωσία 1992, σελ. 61.

[4]. J.T. Kent, «Διαλέξεις», σελ. 62.

[5]. Διαμαντίδης, «Ομοιοπαθητική Ιατρική», Αθήνα 1989, σελ. 129.

[6]. Winer, «Το πλήρες βιβλίο της Ομοιοπαθητικής», Εκδόσεις Διόπτρα, Αθήνα 1992, σελ. 56.

[7]. Πρακτικά 1ου Ομοιοπαθητικού Συνεδρίου Ελληνικής Εταιρείας Ομοιοπαθητικής Ιατρικής, Αθήνα 5/2/1983, σελ. 19-20.

[8]. π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος, «Αποκρυφισμός, Γκουρουϊσμός, Νέα Εποχή», Γ΄ έκδοση, Αθήνα 1993, σελ. 138.

[9]. Ο σύγχρονος «δάσκαλος» της Ομοιοπαθητικής, ο οποίος δεν είναι καν γιατρός – ξεκίνησε να σπουδάσει πολιτικός υπομηχανικός χωρίς να καταφέρει να πάρει το πτυχίο του, ενώ στη συνέχεια πήγε στις Ινδίες και έγινε προσωπικός γιατρός του Κρισναμούρτι, τον οποίο η Θεοσοφική Εταιρεία στα χρόνια του μεσοπολέμου «ελάνσαρε» ως τον αναμενόμενο μεσσία της Νέας Εποχής.

[10]. George Vithulkas, “Α Νew Model for Health and Disease”, 1991, σελ. 70-71.

[11]. Ένθ. αν., σελ. 81.

[12]. Γεώργιος Βυθούλκας, «Η νέα διάσταση στην Ιατρική», Εκδόσεις ΑΔΑΜ, έκδοση A΄, Ιούλιος 1994, σελ. 97.

[13]. Kent, «Διαλέξεις», σελ. 62.

[14]. Διαμαντίδης, «Ομοιοπαθητική Ιατρική», σελ. 135.

[15]. Winer, σελ. 72.

[16]. Winer, σελ. 49.

[17]. Σάββας Κασσώτης, Πρακτικά 4ου Πανελληνίου Συνεδρίου Ομοιοπαθητικής Ιατρικής, Αθήνα 29-30/11/1986, σελ. 70.

[18]. Ένθ. αν., σελ. 61-63, Λιόπη Καλαϊτζάκη, «Μία νέα οπτική στην παιδεία του Θεραπευτή».

[19]. Γ. Βυθούλκας, «Η Επιστήμη της Ομοιοπαθητικής», Εκδόσεις Κ.Ο.Ι. (Κέντρου Ομοιοπαθητικής Ιατρικής), Αθήνα 1990, σελ. 100.

[20]. Ένθ. αν., σελ. 29.

[21]. Σ. Διαμαντίδης, «Ομοιοπαθητική Ιατρική», σελ. 129.

[22]. Kent, «Διαλέξεις», σελ. 68.

[23]. Βλ. Αθανασίου Αβραμίδη, «Η Ομοιοπαθητική υπό το πρίσμα της Ιατρικής Επιστήμης», Εκδόσεις «Υπακοή», Αθήνα 1996, σελ. 6-10.

[24]. Kent, «Διαλέξεις», σελ. 68.

[25]. Ηahnemann, «Όργανον», σελ. 89.

[26]. Ηahnemann, «Όργανον», σελ. 278.

[27]. Ηahnemann, «Όργανον», σελ. 285.

[28]. Γ. Βυθούλκα, «Η Επιστήμη της Ομοιοπαθητικής», σελ. 173.

[29]. Winer, σελ. 241.

[30]. Περιοδικό «Ομοιοπαθητική Ιατρική», τεύχος 5, ΄Ανοιξη 1993, σελ. 10-11.

[31]. Ηahnemann, «Όργανον», σελ. 301-305.

[32]. Περιοδικό «Διαβάζω», αριθμ. 221, 6/9/1989, σελ. 15.

[33]. Περιοδικό «Ομοιοπαθητική Ιατρική», τεύχος 10, Αύγουστος-Οκτώβριος ᾿94, σελ. 7.

[34]. Γ. Βυθούλκας, «Ομοιοπαθητική», Εκδόσεις Κ.Ο.Ι., 1985, σελ. 39.

[35]. Kent, «Διαλέξεις», σελ. 130.

[36]. Winer, σελ. 107.

[37]. Διαμαντίδης, σελ. 127.

[38]. Winer, σελ. 348-349.

[39]. Winer, σελ. 349.

[40]. Περιοδικό «Ομοιοπαθητική Ιατρική», τεύχος 2, Καλοκαίρι 1992, σελ.6-7.

[41]. Διαμαντίδης, σελ. 113.

[42]. «Η Επιστήμη της Ομοιοπαθητικής», σελ. 202.

[43]. «Η Επιστήμη της Ομοιοπαθητικής», σελ. 193.

[44]. «Η Επιστήμη της Ομοιοπαθητικής», σελ. 201-202.

[45]. Διευκρίνιση: είναι αδύνατη η κοινωνία όχι μόνο της ουσίας του Θεού από τον άνθρωπο, αλλά και των θείων προσώπων. (Το θέμα αναπτύσσει άριστα ο ΄Αγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς, εκφράζοντας και στο σημείο αυτό την ορθόδοξη πατερική παράδοση).

[46]. Με την ευκαιρία αυτή θέλουμε να σημειώσουμε ότι οι «εναλλακτικές θεραπείες» δεν πρέπει να συγχέονται με τη φυσική υγιεινή και θεραπευτική (βοτανοθεραπεία κ.ά.) που βασίζονται στη συνταγή του Ιπποκράτους «οι τροφές να γίνονται φάρμακα».

[47]. Σύμφωνα με ιατρικές έρευνες έχει αποτελεσματικότητα έως και 30% στις περιπτώσεις που χορηγείται.

[48]. Είναι αξιοσημείωτο ότι ο μακαριστός Γέρων Πορφύριος έκανε λόγο για ομοιοπαθητικά χάπια διαβασμένα από μάγους (βλ. Αθ. Αβραμίδη «Η Ομοιοπαθητική υπό το πρίσμα της Ιατρικής Επιστήμης», σελ. 39).

[49]. (Χορήγηση ούρων είτε από το στόμα, είτε με άλλους τρόπος). Βλ. αποκρυφιστικό περιοδικό «Τρίτο Μάτι», τεύχος Ιανουαρίου 1998, σελ. 26-34.

[50]. π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος, «Ο αποκρυφισμός στο φως της Ορθοδοξίας», τεύχος Γ΄ Αλχημεία, Αθήνα 1995, σελ. 77-80.

[51]. Dr. David Sneed & Dr. Sharon Sneed, «Κριτική στην Ιατρική της Νέας Εποχής», εκδ. Στερέωμα, σελ. 13.

[52]. Αθ. Αβραμίδης, ένθ. αν., σελ. 8-11.

[53]. Γ. Βυθούλκας, «Η επιστήμη της Ομοιοπαθητικής», Εκδόσεις Κέντρου Ομοιοπαθητικής Ιατρικής (Κ.Ο.Ι.), Αθήνα 1990, σ. 145, 172.

[54]. Βλ. σχετικώς την αναλυτική αναφορά και τεκμηριωμένη κριτική που ασκεί ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών (Ι.Σ.Α.) στις λεγόμενες εναλλακτικές θεραπείες, ή πιο σωστά Ανορθόδοξες Θεραπευτικές Μεθόδους (ΑΝ.ΘΕ.Μ.), σύμφωνα με την ορολογία του Ι.Σ.Α., και η οποία δημοσιεύεται στο βιβλίο του καθηγητού κ. Αθανασίου Αβραμίδη με τίτλο «Ανορθόδοξες Θεραπευτικές Μέθοδοι της “Νέας Εποχής”», Εκδόσεις «Φωτοδότες», Αθήνα 1998, σ. 165, κ.ε.

 


 

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Στην εφημερίδα «Πληροφόρηση», έκδοση της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος, φύλλο Δεκεμβρίου 1997, σελ. 2 και 4, δημοσιεύονται μεταξύ άλλων και τα εξής, τα οποία συμφωνούν απόλυτα με τις θέσεις και τα συμπεράσματα και της δικής μας μελέτης:

1. Οι ποιμένες της Εκκλησίας εξετάζουν τα θέματα των εναλλακτικών λεγομένων θεραπειών εις τις οποίες ανήκουν η Ομοιοπαθητική, ο Βελονισμός και άλλα, από πνευματική σκοπιά και πάντως για ποιμαντικούς λόγους.

............

΄Αρα λοιπόν νομιμοποιούμεθα να ασχολούμεθα με αυτήν (την Ομοιοπαθητική), αφού συμπλέκονται ιατρικά και πνευματικά θέματα.

............

3. Η Θ΄ Πανορθόδοξος Συνδιάσκεψις Εντεταλμένων Ορθοδόξων Εκκλησιών και Ιερών Μητροπόλεων για θέματα αιρέσεων και παραθρησκείας, η οποία συνήλθεν από 8 έως 13 Οκτωβρίου (1997) εις το πανελλήνιον Προσκύνημα του αγίου Ιωάννου του Ρώσσου, διεπίστωσε ότι οι λεγόμενες εναλλακτικές θεραπείες, όπως η Ομοιοπαθητική, ο Βελονισμός, η Ρεφλεξολογία και άλλα, γίνονται γέφυρα για να διαδοθούν μεταξύ του ορθοδόξου ποιμνίου θεωρίες, αντιλήψεις, πρακτικές και μέθοδοι ανατολικών θρησκειών (Ινδουϊσμού, Βουδισμού, Σιντοϊσμού, Ζεϊνισμού κ.λπ.) και να περάσει ο ορθόδοξος πιστός στον χώρο αυτό. Οι νεοφανείς αιρέσεις και οι διάφορες παραθρησκευτικές ομάδες χρησιμοποιούν ως προσωπεία αυτές τις θεραπείες για να προσεγγίσουν τον ορθόδοξο πιστό και να του μεταδώσουν τις κοσμοθεωρητικές αντιλήψεις των. ΄Αρα υπάρχει πρόβλημα για τους ποιμένες της Εκκλησίας και κίνδυνος για τον λαό του Θεού. Και θα πρέπει, όσοι ασκούν αυτές τις εναλλακτικές θεραπείες και θεωρούν τους εαυτούς των πιστά τέκνα της Εκκλησίας, να προσέξουν την αγωνία μας και να συνεργασθούν για την αποτροπή του κινδύνου. Θα πρέπει να οριοθετήσουν τον χώρο τους, να αποκηρύξουν τα ή τους αποκηρυκτέους και να συμπεριφερθούν με ενδιαφέρον και ευαισθησία προς τους ανύποπτους πελάτες των και ορθοδόξους πιστούς.

4. Η Ομοιοπαθητική θεμελιώνεται ή στηρίζεται σε ασυμβίβαστες με την ορθόδοξη πίστιν και ζωήν αρχές.

 


 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

– Αβραμίδης Αθανάσιος, επίκουρος καθηγητής Παθολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών, «Η Ομοιοπαθητική υπό το πρίσμα της Ιατρικής Επιστήμης», Εκδόσεις Υπακοή, Αθήνα 1996.

– Αλεβιζόπουλος, π. Αντώνιος, «Αποκρυφισμός, Γκουρουϊσμός, Νέα Εποχή», Γ΄ έκδοση, Αθήνα 1993.

– «Ο Αποκρυφισμός στο φώς της Ορθοδοξίας», Τεύχος Γ΄ Αλχημεία, Αθήνα 1995.

– Βυθούλκας Γιώργος, «Η νέα διάσταση στην Ιατρική», Εκδόσεις ΑΔΑΜ, A΄ έκδοση, Ιούλιος 1994.

– «Ομοιοπαθητική, η ιατρική του μέλλοντος», Εκδόσεις Κέντρου Ομοιοπαθητικής Ιατρικής, Στ΄ έκδοση, Μαρούσι 1985.

– «Η Επιστήμη της Ομοιοπαθητικής», Εκδόσεις Κέντρου Ομοιοπαθητικής Ιατρικής, Αθήνα 1990.

– «Διαβάζω», 15θήμερη επιθεώρηση του βιβλίου, τεύχος 221, 6/9/1989.

– Διαμαντίδης Σπύρος, «Ομοιοπαθητική Ιατρική», Αθήνα 1986.

– «Ομοιοπαθητική Ιατρική», τριμηνιαίο περιοδικό - έκδοση του Κέντρου Ομοιοπαθητικής Ιατρικής (εκδότης Γ. Βυθούλκας), τεύχη 2, 5, 10 και 12.

– Πρακτικά 1ου Ομοιοπαθητικού Συνεδρίου Ελληνικής Εταιρείας Ομοιοπαθητικής Ιατρικής, Αθήνα 5/2/1983.

– Πρακτικά 4ου Πανελληνίου Συνεδρίου Ομοιοπαθητικής Ιατρικής, Αθήνα 29-30/11/1986.

– Ηahnemann Samuel (Χάνεμαν Σαμουήλ), «Όργανον της Θεραπευτικής Τέχνης», Εκδόσεις Πύρινος Κόσμος, Αθήνα 1989.

– Kent J. T., «Διαλέξεις πάνω στη Φιλοσοφία της Ομοιοπαθητικής», Εκδόσεις Ιατρικού Κέντρου Ομοιοπαθητικής Κύπρου, Λευκωσία 1992.

– Sneed, Dr. David & Sneed, Dr. Sharon, «Κριτική στην Ιατρική της Νέας Εποχής», εκδ. «Στερέωμα», χ.χ.

– Vithoulkas George, “A Νew Model for Ηealth and Disease”, 1991.

– Winer, Dr. Michael, «Το πλήρες βιβλίο της Ομοιοπαθητικής», Εκδόσεις Διόπτρα, Αθήνα 1992.

 


 

Εκτύπωση Σελίδας Μείωση Γραμματοσειράς Αύξηση Γραμματοσειράς
Ἐπιστροφή στήν ἀρχή τῆς σελίδας