Τι καινούργιο προστέθηκε στην ιστοσελίδα... | Χάρτης Ιστότοπου
Εκτύπωση Σελίδας Μείωση Γραμματοσειράς Αύξηση Γραμματοσειράς

ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: «ΕΛΞΗ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ» ΤΟΥ π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΘΕΡΜΟΥ

 

τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Ἰωάννου Φωτοπούλου

 

Α. Κάποιες πρῶτες παρατηρήσεις γιά τό βιβλίο «Ἕλξη καί Πάθος»

Ι. Διεπιστημονικότητα;

Τό βιβλίο τοῦ π. Βασιλείου «Ἕλξη καί Πάθος», μέ ὑπότιτλο Μιά διεπιστημονική προσέγγιση τῆς ὁμοφυλοφιλίας, τῶν ἐκδόσεων «Ἐν Πλῷ» ἀριθμεῖ 700 σελίδες! Ἄν καί ὁ ὅρος «διεπιστημονικός» εἶναι ἀπροσδιόριστος καί ἀντιγραμμένος ἀπό τόν ξένο ὅρο Interdisciplinary, τό νόημά του χονδρικά εἶναι ὁ συνδυασμός δύο ἤ περισσοτέρων ἐπιστημονικῶν πεδίων καί ἡ χρησιμοποίηση τῶν συμπερασμάτων τους κατά τήν μελέτη καί διερεύνηση ἑνός ζητήματος. Ὁ π. Βασίλειος γράφει: «Θέλησα νά ἀντλήσω ἀπό τήν (ψυχ)ιατρική, τήν ψυχολογία, τήν θεολογία, τήν φιλοσοφία καί τήν κοινωνιολογία». Διάλεξε τίς συγκεκριμένες ἐπιστῆμες, ἀλλά, ἀπ᾿ ὅ,τι φαίνεται ἐκ τῆς ἀναγνώσεως τοῦ βιβλίου, τίς χρησιμοποίησε ἐπιλεκτικά καί σύμφωνα μέ τήν κρατοῦσα καί προωθούμενη διεθνῶς φιλικότητα πρός τήν ὁμοφυλοφιλία, πράγμα πού στερεῖ τό βιβλίο του ἀπό τήν ἀντικειμενικότητα.

Α) Ὅσον ἀφορᾶ τήν Ἰατρική, ἡ μή ἐνασχόληση μέ τό AIDS καί τά λοιπά σεξουαλικῶς μεταδιδόμενα νοσήματα, ὅπως τό γράφει στόν Πρόλογο ὁ π. Β.Θ. (σ. 18), νομίζω πώς στερεῖ ἀντικειμενικότητας καί σφαιρικότητας τό βιβλίο του. Θά θέλαμε νά γνωρίζουμε ἄν καί πόσο σχετίζεται τό AIDS μέ τήν ὁμοφυλοφιλία. Ἐπίσης δέν θίγονται τά ἄλλα προβλήματα ὑγείας τῶν ὁμοφυλοφίλων. «Ἡ ἀνάγκη καί οἱ τρόποι ποιμαντικῆς παρουσίας», γιά τά ὁποῖα γράφει ὁ π. Β. ἀφιερώνοντας κεφάλαιο 44 σελίδων στό βιβλίο του (σ. 469-512), ἐπιβάλλουν ὄχι μόνο «συμπόνια» στούς ὁμοφυλοφίλους, ἀλλά καί ἰατρική ἐπιστημονική ἐνημέρωση χάριν αὐτῶν καί τῶν ἄλλων νέων ἀνθρώπων, ὥστε νά γνωρίζουν τίς βασανιστικές καί πολλές φορές θανατηφόρες συνέπειες τοῦ «σεξουαλικοῦ προσανατολισμοῦ» τους. Αὐτά βέβαια, ἐφόσον εἴμαστε ὀρθόδοξοι ποιμένες καί ὄχι «συμπονετικοί» ψυχοθεραπευτές!

Β) Σχετικά μέ τήν Ψυχολογία, θά θέλαμε ἀπό «πρῶτο χέρι» – ὄχι μέ τά παραμορφωτικά γυαλιά κάποιων – νά διαβάσουμε τί λένε οἱ παλαιοί καί ὄχι μόνο οἱ σημερινοί – πολλές φορές ἐλεγχόμενοι καί καθοδηγούμενοι ἀπό τό κατεστημένο – ψυχολόγοι, ὅπως γιά νά γνωρίσουμε τίς γνῶμες τῆς ψυχοθεραπείας καί τῆς ψυχαναλυτικῆς θεωρίας γιά τήν ὁμοφυλοφιλία.

Μέ προβληματίζει ἐπίσης τό γεγονός ὅτι ἀποκρύπτεται μία ἀπό τίς πραγματικές αἰτίες γιά τήν ὁποῖες ἡ Ἀμερικανική Ψυχιατρική Ἑταιρεία ἀφαίρεσε τήν ὁμοφυλοφιλία ἀπό τόν κατάλογο τῶν ψυχικῶν διαταραχῶν. Ὅπως εἶχε κυκλοφορήσει τότε διεθνῶς, ἡ σοβαρώτερη ἴσως αἰτία ἦταν ἡ ὑπερβολική καταφυγή τῶν ὁμοφυλοφίλων στούς ψυχοθεραπευτές καί τούς ψυχιάτρους προκειμένου νά λύσουν τά ἀδιέξοδα πού δημιουργεῖ στήν ψυχή τους τό πάθος τῆς ὁμοφυλοφιλίας. Αὐτό δημιούργησε οἰκονομική ἀσφυξία στίς ἀσφαλιστικές ἑταιρεῖες, πού ἀνάγκασαν τήν Α.Ψ.Ε. νά διαγράψει τήν ὁμοφυλοφιλία ἀπό τίς ψυχικές νόσους.

Επίσης διακρίνω προσπάθεια βιαίας ἐξαγωγῆς συμπερασμάτων ἀντιθέτων ἀπό τήν πραγματικότητα – εἶναι ἐπιστημονικό αὐτό; – ὅσον ἀφορᾶ τίς ψυχικές διαταραχές, τήν κατάθλιψη, τίς ἀπόπειρες αὐτοκτονιῶν, τή χρήση οὐσιῶν τῶν ὁμοφυλοφίλων ἀποδίδοντάς τα ὅλα αὐτά ὡς ἐπί τό πλεῖστον στή «θυματοποίησή» τους καί τήν ἔλλειψη ἀνεκτικότητος τῶν κοινωνιῶν. Ἀκόμη κι ὅταν μιά κοινωνία, ὅπως π.χ. ἡ ὁλλανδική, εἶναι ἀνεκτική, ὁ π. Β.Θ. δέν ἔχει τό κουράγιο νά δεχθεῖ τό αὐτονόητο, δηλ. τήν ὁμοφυλοφιλία καθ᾿ ἑαυτήν ὡς αἰτία ὅλων τῶν ἀνωτέρω, ἀλλά συμπεραίνει ὅτι «οἱ αἰτίες πρέπει νά διερευνηθοῦν»! (σ. 126-134).

Γ) Ὅσον ἀφορᾶ στή φιλοσοφία, ἡ μή σαφής ἀναφορά τῶν γνωμῶν, τῆς θέσεως τῶν ἀρχαίων ἑλλήνων φιλοσόφων, ἀλλά καί τῶν ὑπολοίπων φιλοσόφων, γύρω ἀπό τό θέμα τῆς ὁμοφυλοφιλίας καί ὁ περιορισμός μόνο σέ παραπομπές (π.χ. σ. 318) ἀφήνει τή φιλοσοφία ἐκτός τοῦ ἀντικειμένου τοῦ βιβλίου. Καί μετά ἀκολουθεῖ ἡ ἀγχώδης ἀναφορά στή δῆθεν γνώμη τῆς ἐπιστήμης, πού ὅμως δέν μπορεῖ νά ἐξαπατήσει τόν προσεκτικό ἀναγνώστη. Τί σημαίνει π.χ. ὁ ἀφορισμός «Ἕνας αὐξανόμενος ἀριθμός συγχρόνων ἐπιστημόνων... κατέληξε στό νά θεωρεῖ τήν ὁμοφυλοφιλία φυσική» (σ. 317); ἤ τό ἄλλο: «ὁ ἀποκαλυφθείς φυσικός νόμος τῶν θεολόγων βρέθηκε νά διαφέρει ἀπό τόν φυσικό νόμο τῶν ἐπιστημόνων» (σ. 319); Μποροῦν αὐτοί οἱ «ἐπιστήμονες» νά ὑποκαταστήσουν ἤ καί νά ἀκυρώσουν τόν νόμο τοῦ Θεοῦ ἤ ἀκόμη καί τή γνώμη τῶν φιλοσόφων πού κινοῦνται σέ τελείως ἄλλο ἐπίπεδο; Βέβαια στό βιβλίο δυστυχῶς ἡ μόνη πού προβάλλεται ὡς «φιλόσοφος» εἶναι ἡ λεσβία Judith Butler καί οἱ αἰσχρές της ἰδέες. Εἰκοσιτρεῖς (23) σελίδες ἀφιερώνονται σ᾿ αὐτήν (σ. 538-560).

Δ) Ἡ Θεολογία δυστυχῶς εἶναι ἀποῦσα ἀπό τό «Ἕλξη καί Πάθος». Θά ἔλεγα ὅτι μέσα ἀπ᾿ αὐτό τό βιβλίο ἔχουμε τόν Οἰκουμενισμό στήν ποιμαντική πράξη. Μέ τοῦτο τό βιβλίο εἰσπράττουμε τίς συνέπειες τῆς ἀποδοχῆς ἐκκλησιαστικότητας ὅλων τῶν αἱρετικῶν παραφυάδων πού προωθεῖ τό διεθνές σύστημα τῆς Ν. Ἐποχῆς. Στίς σελίδες 275-512 γίνεται λόγος γιά τή στάση τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τῶν Πατέρων τοῦ «χριστιανικοῦ κόσμου», τῶν χριστιανικῶν «ἐκκλησιῶν», τῶν παντός εἴδους θεολόγων, ὀρθοδόξων παπικῶν, προτεσταντῶν, ἀγγλικανῶν, καί γιά τήν ἀνάγκη ποιμαντικῆς πρός τούς ὁμοφυλοφίλους. Ποῦ βρίσκεται ἄρα ἡ Θεολογία στίς 250 σχεδόν σελίδες; Κατά τή γνώμη μας, πουθενά, ἄν βέβαια ὡς Θεολογία ἐννοήσουμε τό περί Θεοῦ καί ἀνθρώπου μυστήριο ὅπως ἀποκαλύπτεται στήν Ἁγία Γραφή, ὅπως ἑρμηνεύεται ἀπό τούς Ἁγίους Πατέρες καί ἐπιβεβαιώνεται καί διατρανώνεται μέ τήν ἐπίπνοια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στίς Οἰκουμενικές Συνόδους. Σ᾿ αὐτή τή θεολογία περιλαμβάνεται ἡ Δογματική, ἡ ὀρθόδοξη ἀνθρωπολογία, τό Κανονικό Δίκαιο, ἡ Πατρολογία. Ἄν λοιπόν ἐννοήσουμε τήν Θεολογία ὡς στέρεη καί κρυστάλλινη διδασκαλία πού συνοψίζει τή θέση τῆς Ἐκκλησίας, αὐτή ἀπουσιάζει ἀπό τό βιβλίο. Πουθενά δέν θά βρεῖ κανείς συστηματική, ἐπιστημονική θεολογική ἔκθεση ἔναντι τῆς ὁμοφυλοφιλίας.

Ἄν ὅμως ὡς θεολογία ἐννοήσουμε μιά τάχα ἐπιστήμη τῆς Θεολογίας, ἕνα συνονθύλευμα ἀντιφατικῶν, αἱρετικῶν, ἀντιγραφικῶν καί ἀντιχρίστων ἀπόψεων ἀπό «χριστιανούς» καί «θεολόγους» ὅλων τῶν ἀποχρώσεων, τότε ναί, ὑπάρχει πολύ «θεολογία» στό βιβλίο τοῦ π. Θερμοῦ. Καί μόνο τέτοια. Διότι ἡ Ἁγία Γραφή καταρρακώνεται, μερικές γνῶμες τῶν Πατέρων παρελαύνουν ἀσχολίαστες ἤ βιαίως τεντώνονται καί πολλές φορές κακοποιοῦνται στήν προκρούστεια κλίνη τῶν ἀπόψεων τοῦ συγγραφέως ἤ τῶν κατ᾿ ἀλήθεια ἀσεβῶν φιλελεύθερων «θεολόγων» καί ψευδοφιλοσόφων. Παρόμοια καί χειρότερη εἶναι ἡ ἀντίχριστη queer «θεολογία», πού ἀγκαλιάζει τή «ρευστότητα φύλου», ἕνα ἀπό τά πιό βρώμικα καί διεστραμμένα γοῦστα πού ὑπάρχουν στόν κόσμο! Τέλος, μήπως μπορεῖ νά θεωρηθοῦν θεολογία οἱ αὐθαίρετοι, ἀτομικοί ἀκροβατισμοί τοῦ π. Βασιλείου, ὁ ὁποῖος βρίσκει... ἄλυτα θεολογικά προβλήματα διαστρέφοντας τήν θεολογία τοῦ ἁγίου Μαξίμου περί φυσικοῦ καί γνωμικοῦ θελήματος ἤ λέγοντας τό ἀμίμητο: «Ὁ ὁμοφυλόφιλος δέν ἔχει καμμιά ἁμαρτία γι᾿ αὐτό πού τοῦ συμβαίνει, φυσικά οὔτε καί ἐνοχή, βρίσκεται ὅμως ἄθελά του σέ κατάσταση ἁμαρτωλότητας ἐπειδή ἀδυνατεῖ νά συμβάλει στό ἑνοποιητικό ἔργο τοῦ Χριστοῦ...» (σ. 645). Μήπως ἐκτός ἀπό τήν ὀρθή πίστη καί διδασκαλία ἔχουμε χάσει καί τήν ὀρθή κρίση;

Ὁ ἀντίλογος στήν προτεινομένη ἀπό μένα ἐπιστημονική, ἀντικειμενική πληρότητα τοῦ βιβλίου φαντάζομαι εἶναι ὅτι, στήν περίπτωση συσωρεύσεως περισσότερου ἐπιστημονικοῦ ὑλικοῦ, τό τεράστιο ἤδη βιβλίο θά γινόταν βαρετό καί δυσανάγνωστο. Ἀλλά ἡ λύση εἶναι ἁπλῆ. Ἀφαιρώντας τίς 20 ἀπό τίς 23 σελίδες πού ἀφιερώνονται στή λεσβία Judith Butler, πολλές ταυτολογίες τῶν φιλελευθέρων ὁμοφυλοφίλων, κάποιες σελίδες τῶν «ρωμαιοκαθολικῶν ντοκουμέντων» καί τῶν ἀγγλικανικῶν ἐπισήμων κειμένων κ.λπ. κ.λπ. θά προσφερόταν ἄνετος χῶρος γιά νά ἐκτεθεῖ τό ζήτημα τῶν ὁμοφυλοφίλων ὅσο χρειάζεται ἀντικειμενικότερα καί ἐπιστημονικώτερα.

 

ΙΙ. Καταιγισμός παραθεμάτων

Γιά πρώτη φορά διάβασα βιβλίο πού θέλει νά λέγεται ἐπιστημονικό, πού δομεῖται καί ἐκθέτει τό ὑλικό του σχεδόν ἀποκλειστικά μέ διαρκῆ παραθέματα. Ἕνα ἀτέλειωτο κατεβατό παραθεμάτων, πολλές φορές χωρίς νά τοποθετοῦνται εἰσαγωγικά, χωρισμένο βέβαια σέ ἑνότητες, δημιουργεῖ ἐρωτηματικά στόν ἀναγνώστη τοῦ τύπου: «αὐτά ἐκφράζουν τόν π. Βασίλειο;», «τά συζητᾶ, τά δέχεται, τά ἀμφισβητεῖ;» «θέλει νά προσφέρει ἐνημέρωση γιά τίς τρέχουσες ἰδέες περί ὁμοφυλοφιλίας;». Τίποτε ἀπό αὐτά δέν συμβαίνει. Ἡ μέθοδος αὐτή τῶν παραθέσεων σκοπεύει στήν μετακίνηση τῆς νοοτροπίας καί τῆς τοποθετήσεως τῶν ὀρθοδόξων ἀναγνωστῶν, τῶν ὁποίων ἡ συντριπτική πλειοψηφία εἶναι τοποθετημένη ἀρνητικά, θεωρώντας τήν ὁμοφυλοφιλία, σύμφωνα μέ τήν Ἁγία Γραφή καί τούς Πατέρες, διαστροφή.

Σκοπεύει, κατά τή γνώμη μας, τό βιβλίο αὐτό στό νά ἀναγκάσει τούς ἀναγνῶστες του νά προβληματιστοῦν, νά σκεφθοῦν διαφορετικά, νά μάθουν, νά... ἐκπαιδευθοῦν στό νά ἀμφισβητοῦν τήν Ὀρθόδοξη διδασκαλία καί Παράδοση, ἐντυπωσιασμένοι ἀπό ὅλον αὐτόν τόν κυκεῶνα γνωμῶν καί ἀπόψεων τόσων «μορφωμένων» ψυχολόγων, ψυχοθεραπευτῶν καί ψευτοδιανοουμένων. Πρέπει οἱ ὀρθόδοξοι νά μάθουν νά συζητοῦν! Ἀνησυχεῖ ὁ π. Βασίλειος γιατί στήν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δέν γίνεται συζήτηση γιά τήν ὁμοφυλοφιλία: «...ἡ ἐκ τῆς ὁμοφυλοφιλίας ἀμηχανία φαίνεται μικρότερη στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, προφανῶς ἐπειδή ἐλλείπει ἕνα στοιχεῖο διαδεδομένο στή Δύση: ἡ ἀνοιχτή συζήτηση. Τά θέματα ἐδῶ ἁπλῶς δέν συζητοῦνται, ὁπότε παρέχεται ἡ ψευδής ἐντύπωση ἡσυχίας» (σ. 425). Μέ λίγα λόγια, ὁ π. Β.Θ. μέ τήν παράθεση ὅλων αὐτῶν τῶν ἐξυπνακίστικων ἀκροβατισμῶν, ὡς ἐπί τό πλεῖστον προερχομένων ἀπό φιλελεύθερους καί ὁμοφυλόφιλους συγγραφεῖς, βομβαρδίζει τά θεμέλια τῆς ὀρθοδόξου παραδόσεως, πάνω στά ὁποῖα οἱ Ὀρθόδοξοι οίκοδομοῦν τήν πίστη τους καί τή ζωή τους. Αὐτά καθ᾿ ἑαυτά τά θεμέλια μένουν ἀσάλευτα στήν Ἐκκλησία, ὅπως ἀκοῦμε στό τροπάριο «Ἐπί τήν ἀσάλευτον Χριστέ πέτραν τῶν ἐντολῶν σου τήν Ἐκκλησίαν σου στερέωσον». Ὅμως στίς ψυχές πολλῶν ἀδελφῶν μας ἀστηρίκτων, μ᾿ αὐτή τή «συζήτηση», τά θεμέλια τῆς Παραδόσεως μετακινοῦνται, ἡ πίστις τους ταλαντεύεται καί ἡ ἐν Χριστῷ ζωή τους καταλήγει τοὐλάχιστον σέ σύγχυση. Γιά τή «συζήτηση» αὐτή βοηθάει πολύ ἡ… [ὁρολογία τῆς Ν. Ἐποχῆς].

 

ΙΙΙ. Ὁρολογία τῆς Ν. Ἐποχῆς

Μέ τό βιβλίο του αὐτό, ὁ π. Β. εἰσάγει νέους ὅρους ὄχι γιά τή συστημική δημοσιογραφία, πού τούς χρησιμοποιεῖ κατά κόρον, ἀλλά γιά τό ὀρθόδοξο ἀναγνωστικό κοινό καί τό ὀρθόδοξο ἦθος. Τούς ὅρους αὐτούς δέν τούς ἐξηγεῖ συστηματικά. Ἔτσι ὁ ἀναγνώστης ἔχει δύο ἐπιλογές. Ἤ νά κλείσει τό βιβλίο ἤ νά καταβάλει μεγάλη διανοητική προσπάθεια γιά νά ἀντιληφθεῖ τό περιεχόμενό τους. «Ἀρχή σοφίας ἡ τῶν ὀνομάτων ἐπίσκεψις», ἔλεγε ὁ Ἀντισθένης. Στή δεύτερη περίπτωση ἀντί νά «σοφίζεται» ἐξοικειώνεται μέ τούς ὅρους αὐτούς, τούς θεωρεῖ πολύ ἐκφραστικούς καί μπαίνει στή διαδικασία νά «συζητεῖ» θετικά μέ τό ἐπιστημονικῶς καί ὀρθοδόξως ἀπαράδεκτο αὐτό βιβλίο. Εἶναι πολύ ἔξυπνη ἡ μέθοδος τοῦ π. Βασιλείου. Παραδείγματα:

α) «Σεξουαλικός προσανατολισμός». Καθαρά νεοεποχίτικος ὅρος πού ἐφευρέθηκε γιά νά νομιμοποιηθεῖ ἠθικά καί δικαιϊκά ἡ ὁμοφυλοφιλία.

β) Τό συνεχῶς ἀναφερόμενο δίπολο «ἑτεροφυλόφιλος» - «ὁμοφυλόφιλος» προσπαθεῖ νά μᾶς βάλει στή λογική μιᾶς ἰσότιμης καταστάσεως τῶν μέν καί τῶν δέ, μιᾶς ἰσότιμης συνεξετάσεως, νά μᾶς κάνει νά τό πάρουμε ἀπόφαση ὅτι ἔχουμε δύο φυσιολογικές καταστάσεις. Ἐσύ ἔτσι, O.K. Ὁ ἄλλος ἀλλιῶς, Ο.Κ.

γ) «Ἑτερόφυλος γάμος». Γιατί, δηλαδή; Ὑπάρχει καί ἄλλος γάμος; Τοὐλάχιστον γιά τούς ὀρθοδόξους!

δ) «Ταυτότητα φύλου», «βιολογικό φύλο», «κοινωνικό φύλο», «σεξουαλική ταυτότητα». Ὑπάρχει στ᾿ ἀλήθεια τίποτε ἄλλο ἀπό τό ἀνδρικό καί γυναικεῖο φύλο; Ἁπλῶς ὅλες οἱ διαστροφικές καταστάσεις πού βιώνουν οἱ ταλαιπωρημένοι ὁμοφυλόφιλοι πρέπει νά στεγασθοῦν σέ εἰδικές κατηγορίες φύλου, ἀνύπαρκτες στήν πραγματικότητα, γιά νά τύχουν καθολικῆς ἀναγνωρίσεως.

ε) «Κανονικότητα», «κανονιστικότητα». Μέ τούς ὅρους αὐτούς, φορτισμένους μέ ὑποτίμηση, ἐννοεῖται ὁτιδήποτε ρυθμίζεται ἀπό τούς Ἱερούς Κανόνες ἤ ἀπό τό ἦθος, τούς νόμους καί κανόνες τῶν κοινωνιῶν. Θεωροῦνται ὅλα αὐτά περιοριστικά τῆς ἐλευθερίας.

στ) «Προνεωτερικότητα», «νεωτερικότητα» «μετανεωτερικότητα». Νεοεποχίτικοι, ψευδοεπιστημονικοί ὅροι πού στοχεύουν, ὅσον ἀφορᾶ στό συγκεκριμένο βιβλίο, στήν ἀκύρωση τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως, ἀλλά καί κάθε παραδόσεως, στήν ἀντίχριστη «ἐπανερμηνεία» τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν Ἁγίων Πατέρων, τήν εἰσαγωγή νέων ἰδεῶν πρό πάντων, τῆς προσχηματικῆς ἀνεκτικότητας, τῆς δῆθεν προστασίας τῶν μειονοτήτων κ.λπ. Ὅ,τι εἶναι τῆς Παραδόσεως εἶναι «προνεωτερικό», εἶναι «στερεότυπο» – ἄλλος νεοεποχίτικος ὅρος!

 

IV. Ξενομανία

Χίλια ἑβδομῆντα (1070) παραθέματα ξένων συγγραφέων καταλαμβάνουν τόν μεγαλύτερο ὄγκο τοῦ βιβλίου. Οἱ ἕλληνες ὀρθόδοξοι θεολόγοι περιφρονοῦνται. Ὁ λόγος τῶν θεολόγων κληρικῶν καί λαϊκῶν ὀνομάζεται καταφρονητικά «δημοσιογραφῶν ἐκκλησιαστικός λόγος» καί ἀπαξιώνεται ἀφοῦ, κατά τόν π. Β., «κινεῖται σέ τόσο χαμηλό ἐπίπεδο ὥστε εἶναι μάταιο νά μπεῖ κανείς σέ συζήτηση μαζί του» (σ. 17). Ἀντιθέτως ὅ,τι ἀνοησία, ὅποια βλασφημία, ὅποια διαστροφή τοῦ ἁγιογραφικοῦ λόγου καταγράφουν οἱ δυτικοί συγγραφεῖς, ἀγκαλιάζεται μέ θαυμασμό ἀπό τόν π. Βασίλειο, σχολιάζεται μέ σοβαρότητα καί προτείνεται πρός μελέτη καί στοχασμό. Ἑλκύεται ἡ σκέψη του ἀπό τά διανοητικά τερτίπια, τά εὐφυολογήματα καί τίς σοφιστεῖες τῶν φιλελεύθερων καί ὁμοφυλοφίλων στοχαστῶν καί τά παραθέματά τους γεμίζουν ὁλόκληρες σελίδες τοῦ βιβλίου του.

Συνοψίζοντας φρονῶ ὅτι τό βιβλίο «Ἕλξη καί Πάθος» δέν ἐνδιαφέρεται γιά ἐπιστημονικότητα, ἀλλά στοχεύει μέ τά ἀτέλειωτα παραθέματα, εἰδικά ξένων συγγραφέων, καί μέ τή νεοεποχίτικη ὁρολογία του στή μετακίνηση τῶν ὀρθοδόξων ἀναγνωστῶν ἀπό τήν ξεκάθαρη διδασκαλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν Ἁγίων Πατέρων σέ μιά «συζήτηση» πού θά τούς ὁδηγήσει σέ φιλικότερη στάση πρός τή «λύσσα» καί «μανία», (Ἱ. Χρυσόστομος, Ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης) τῆς βδελυρᾶς ὁμοφυλοφιλίας.

Αὐτά τά λίγα γιά ἀρχή. Μετά τή μετοχή μας στά Πάθη καί τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, θά ἀκολουθήσουν Θεοῦ θέλοντος καί ἄλλα σχετικά μέ τό βιβλίο τοῦ π. Βασιλείου Θερμοῦ κείμενα, μέ τά ὁποῖα θά ἀποδείξουμε ὅσα ἰσχυριστήκαμε στίς προηγούμενες παραγράφους.

 

●▬▬▬▬▬▬▬ஜ۩۞۩ஜ▬▬▬▬▬▬▬●

 

 

Β. Τά φροϋδικά δόγματα, ἀταλάντευτο κριτήριο καί ἐργαλεῖο ἔρευνας καί θεραπευτικῆς τῶν ὀρθοδόξων «ψυχοθεραπευτῶν»
ἤ: καημένε μου Οἰδίποδα τί σοῦ ᾿μελλε νά πάθεις!

Εἶναι γνωστή ἀπό τά μαθητικά μας χρόνια ἡ ἱστορία τοῦ Οἰδίποδα. Ἄς τή θυμηθοῦμε περιληπτικά. Τό μωρό Οἰδίποδας ἐγκαταλείπεται δεμένο στό δάσος ἀπό τούς γονεῖς του, τό βασιλιᾶ τῆς Θήβας Λάϊο καί τή σύζυγό του Ἰοκάστη, γιά νά φαγωθεῖ ἀπό τά θηρία. Αὐτό γίνεται γιά νά μήν ἐπαληθευθεῖ ὁ δελφικός χρησμός ὅτι τό παιδί πού θά γεννοῦσε ἡ Ἰοκάστη θά σκότωνε τόν πατέρα του. Τό μωρό τό βρίσκει κάποιος βοσκός, τό πηγαίνει στήν Κόρινθο, ὅπου τό υἱοθετεῖ ὁ βασιλιᾶς Πόλυβος. Ὅταν μαθαίνει ὁ Οἰδίποδας ὅτι δέν εἶναι γνήσιο παιδί τοῦ Πόλυβου φεύγει ἀπό τήν Κόρινθο. Καθ᾿ ὁδόν πρός τή Θήβα φιλονεικεῖ καί σκοτώνει τόν Λάϊο, ἀγνοώντας ὅτι εἶναι ὁ πατέρας του. Στή συνέχεια, ὡς ἀμοιβή γιά τήν ἀπαλλαγή τῆς Θήβας ἀπό τήν ἀπειλή τῆς Σφίγγας πού κατάφερε ὁ Οἰδίποδας παντρεύεται, χωρίς νά τό γνωρίζει, τή βασίλισσα τῆς Θήβας πού εἶναι ἡ μητέρα του Ἰοκάστη καί κάνει μαζί της 4 παιδιά. Τό τέλος εἶναι τραγικό. Μόλις τό μαθαίνουν, ἡ Ἰοκάστη αὐτοκτονεῖ καί ὁ Οἰδίποδας αὐτοτυφλώνεται.

Αὐτή τήν τραγική ἱστορία ὁ Φρόϋντ τήν μεταφέρει στίς σχέσεις τῶν παιδιῶν μέ τούς γονεῖς. Γιά πρώτη φορά γράφει γιά τήν ἰδέα τοῦ Οἰδιποδείου συμπλέγματος σέ ἐπιστολή του στό φίλο του Fliess: «Μιά μοναδική ἰδέα πού ἔχει γενική ἀξία ἐμφανίστηκε μέσα μου. Ἀνακάλυψα στόν ἑαυτό μου τό φαινόμενο ὅτι εἶμαι ἐρωτευμένος μέ τήν μητέρα μου καί ὅτι νοιώθω ζήλεια γιά τόν πατέρα μου. Θεωρῶ δέ ὅτι αὐτό εἶναι ἕνα παγκόσμιο φαινόμενο πού συμβαίνει κατά τήν πρώϊμη παιδική ἠλικία... Ἄν ἔτσι ἔχουν τά πράγματα μποροῦμε νά καταλάβουμε τή δύναμη πού κυρίευε τόν βασιλιᾶ Οἰδίποδα παρόλες τίς ἐνστάσεις πού προβάλλει ἡ λογική γιά τή μοῖρα πού προϋποτίθεται στό μῦθο»[1]. Ἀργότερα στό βιβλίο του Die Traumdeutung (Ἡ ἑρμηνεία τῶν ὀνείρων) παρουσιάζει τό μύθο τοῦ Οιδίποδα καί συνεχίζει: «Ἡ μοῖρα του μᾶς συγκινεῖ γιατί θά μποροῦσε νά εἶναι καί δική μας... Μπορεῖ ὅλοι μας νά νοιώσαμε ἀπέναντι στή μητέρα μας τήν πρώτη σεξουαλική μας παρόρμηση, καί τό πρῶτο μας μῖσος ἐναντίον τοῦ πατέρα μας. Μάρτυρες τά ὄνειρά μας. Ὁ Οἰδίποδας πού σκοτώνει τόν πατέρα του καί παντρεύεται τή μητέρα του δέν κάνει ἄλλο ἀπό τό νά πραγματοποιεῖ μιά ἀπό τίς ἐπιθυμίες τῆς παιδικῆς μας ἠλικίας»[2]. Τήν ἀρρωστημένη του αὐτή ἰδέα ὁ Φρόϋντ τήν παρουσιάζει στούς φανατικούς μαθητές καί ὀπαδούς του ὡς «ἀνακάλυψη» καί μάλιστα καθοριστική καί μοιραία γιά τόν ἄνθρωπο! Χρησιμοποιώντας αὐτή τή θεωρία τοῦ οἰδιποδείου συμπλέγματος καί τή σεξουαλική ἐπιθυμία γενικώτερα, μέ τή βοήθεια τῆς ἑρμηνείας τῶν ὀνείρων προσπαθεῖ νά κατανοήσει τήν ἀναπτυξιακή πορεία κάθε ἀνθρώπου καί νά... θεραπεύσει κάθε ψυχική ἀσθένεια!

Κατ᾿ ἀρχάς, ἡ συμβολική ἑρμηνεία τοῦ μύθου εἶναι ἀπαράδεκτη καί ἀνήθικη, γιατί ὁ φτωχός Οἰδίποδας δέν εἶχε καμμιά «σεξουαλική παρόρμηση» γιά τή μητέρα του καί κανένα μῖσος γιά τόν πατέρα του. Μόνο ἕνα διεστραμμένο μυαλό, στόν ζοφερό καί ὑπερβολικά καταπιεσμένο κόσμο τῆς Δύσεως, θά μποροῦσε νά ἐφεύρει τέτοια ἑρμηνεία τοῦ μύθου τοῦ Οἰδίποδος. Τό γεγονός ὅτι πολλές φορές ὑπάρχει προσκόλληση καί πολλές φορές ἀρρωστημένη στούς γονεῖς καί μάλιστα στή μητέρα δέν δικαιολογεῖ τέτοιες διεστραμμένες... ἐμβαθύνσεις. Ὁ Τριαδικός Θεός μετά τή δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου, γνωρίζοντας τήν ἐξάρτησή του ἀπό τούς γονεῖς, ἐπιτάσσει τήν ἐγκατάλειψή τους κατά τόν γάμο. «Καταλείψει ἄνθρωπος τόν πατέρα αὐτοῦ καί τήν μητέρα καί προσκολληθήσεται πρός τήν γυναῖκα αὐτοῦ καί ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν». Μέ τόν τρόπο αὐτό καί βέβαια μέ τήν ἄσκηση καί ὁλόκληρη τήν ἐν Χριστῷ ζωή, ἀποκαθίσταται ὀρθή κοινωνία μεταξύ συζύγων μεταξύ γονέων καί παιδιῶν κ.λπ.

Γιά νά ἐπανέλθουμε στό Οἰδιπόδειο, ἡ περαιτέρω ἀνάπτυξη αὐτῆς τῆς ἀνόητης θεωρίας ἀπό τόν Φρόϋντ καί τούς ἐπιγόνους του, ἡ διαρκής ἐνασχόληση μέ τά γεννητικά ὄργανα μικρῶν καί μεγάλων καί τή libido εἶναι αἰσχρή καί ἀηδιαστική. Τή χειρότερη ἀνάλυση τῆς θεωρίας του καταγράφει ὁ Φρόϋντ στήν ἐργασία του Analyse der Phobie eines funfjährigen Knaben (Ἀνάλυση μιᾶς φοβίας ἑνός πεντάχρονου ἀγοριοῦ) ὅπου κυριολεκτικά ὁ μικρός Hans χρησιμοποιεῖται ὡς πειραματόζωο καί ὑποβάλλεται γιά πολύ καιρό σέ ἕναν καταιγισμό ἀηδιαστικῶν ἐρωτήσεων γιά νά «θεραπευθεῖ», ἀπό κάποια «ἰδεοληπτική νεύρωση», στήν οὐσία γιά νά ἐπιβεβαιωθεῖ ἡ θεωρία τοῦ Φρόϋντ[3]. Ἴσως σήμερα ὁ πατέρας τοῦ Χάνς καί ὁ Φρόϋντ θά ἐμηνύοντο γιά ψυχολογική κακοποίηση τοῦ μικροῦ αὐτοῦ παιδιοῦ.

Τώρα, γιατί τά γράφουμε αὐτά; Ἐπειδή δυστυχῶς καί οἱ ὀρθόδοξοι «ψυχοθεραπευτές» πιστεύουν ὡς ἀληθές τό φροϋδικό αὐτό δόγμα καί ἄλλα παρεμφερῆ πρός αὐτό. Ὁ Φρόϋντ, ὅσο καί ἄν τό ἀρνοῦνται, εἶναι καί γι᾿ αὐτούς ὁ ἀπόστολος, ὁ προφήτης τους καί ὁ δάσκαλός τους.

Στό νέο βιβλίο τοῦ π. Βασιλείου Θερμοῦ μέ τίτλο: «Ἕλξη καί Πάθος» καί ὑπότιτλο: «Μιά διεπιστημονική προσέγγιση τῆς ὁμοφυλοφιλίας» γίνεται παράθεση ἀποσπασμάτων ἀπό κείμενα ποικίλων ψυχοθεραπευτῶν, οἱ ὁποῖοι, ὑποτίθεται, ἀναζητοῦν καί βρίσκουν τά αἴτια τῆς ὁμοφυλοφιλίας. Ἔτσι στό κεφάλαιο «Ποῦ ὀφείλεται [ἐννοεῖται ἡ ὁμοφυλοφιλία];» καί στήν ἑνότητα Ψυχαναλυτικές θεωρίες διαβάζουμε: «Ὅπως παρατήρησε ὁ Dorpat, οἱ γυναῖκες ὁμοφυλόφιλες ὑποφέρουν ἀπό διπλή οἰδιπόδεια ἀπογοήτευση καί ἀπόρριψη» (σ. 74). Μιά ἀπό τίς θέσεις τοῦ Jean Bergeret εἶναι ὅτι «ἡ διεστραμμένη ὁμοφυλοφιλία ἀφορᾶ τήν σχέση μητέρα-παιδί στά προοιδιπόδεια στάδια» (σ. 75). «Ὁ Socarides εἶχε διακρίνει βαθμούς προοιδιπόδειας καί οἰδιπόδειας διαταραχῆς στίς ἀνδρικές ὁμοφυλοφιλίες. Στόν ἠπιότερο προοιδιπόδειο τύπο, οἱ οἰδιπόδειες συγκρούσεις μποροῦν νά συσκοτίσουν βαθύτερες προοιδιπόδειες συγκρούσεις... στόν βαρύτερο προοιδιπόδειο τύπο οἱ προοιδιπόδειες συγκρούσεις κυριαρχοῦν... Οἱ οἰδιπόδειες μορφές ὁμοφυλοφιλίας ἐπικεντρώνονται γύρω ἀπό τήν ἀρνητική οἰδιπόδεια ἀναπαράσταση» (σ. 75). Οἱ ἀναφορές αὐτές εἶναι μερικές ἀπό τίς πολλές, ἀλλά ἀρκετές γιά νά καταλάβουμε τήν προσκόλληση τοῦ π. Βασιλείου στήν οἰδιπόδεια ψυχαναλυτική πλάνη. Νά γελάσεις ἤ νά κλάψεις;

Ἡ παράθεση αὐτῶν τῶν ἀποσπασμάτων καί ἄλλων ἀηδιαστικῶν ἀναλύσεων ἀπό τόν π. Βασίλειο, τίς ὁποῖες ντρέπομαι νά καταγράψω, δέν γίνεται χωρίς λόγο. Γράφει ὁ π. Β. στό τέλος τῆς ἑνότητος Ψυχαναλυτικές θεωρίες: «Ὅλα ὅσα ἐκτέθηκαν σέ αὐτό τό κεφάλαιο περιγράφουν καταστάσεις, οἱ ὁποῖες μέσα ἀπό ἀσυνείδητους δρόμους, λιγώτερο ἤ περισσότερο γιά τόν κάθε ὁμοφυλόφιλο, διαμορφώνουν αὐτό πού ἡ Siegel χρησιμοποίησε ὡς τίτλο τοῦ βιβλίου της: ἐπιλογή χωρίς βούληση, “ἀπόφαση” πρός τήν ὁποία ὁ ψυχισμός σύρεται γιά λόγους ψυχικῆς οἰκονομίας» (σ. 83). Δηλαδή, μέ ἄλλα λόγια: ὁ ὁμοφυλόφιλος, χωρίς βούληση, προκειμένου νά τακτοποιηθεῖ ψυχικά, σύρεται στό πάθος τῆς ὁμοφυλοφιλίας! Καί βέβαια, ἀφοῦ σύρεται χωρίς βούληση, σέ μία «ἀπόφαση» (βάζει ὁ π. Β. τή λέξη ἀπόφαση σέ εἰσαγωγικά) νά κοιμᾶται μέ ἀνθρώπους τοῦ ἰδίου φύλου, χωρίς νά τό θέλει(!) εἶναι ἀμέτοχος ἁμαρτίας. Αὐτό λέει ἐξάλλου ὁ π. Β. στό τέλος τοῦ βιβλίου του: «Ὁ ὁμοφυλόφιλος δέν ἔχει καμμιά ἁμαρτία γι᾿ αὐτό πού τοῦ συμβαίνει, φυσικά οὔτε καί ἐνοχή, βρίσκεται ὅμως ἄθελά του σέ κατάσταση ἁμαρτωλότητας ἐπειδή ἀδυνατεῖ νά συμβάλει στό ἑνοποιητικό ἔργο τοῦ Χριστοῦ...» (σ. 645). Ἄς μή διαμαρτύρεται ἔπειτα ὁ π. Β. ὅταν ἐλέγχεται γιά ἀμνήστευση τῆς ὁμοφυλοφιλίας.

Ἐκεῖνο ὅμως πού θέλω περισσότερο νά τονίσω εἶναι ὅτι τό διεστραμμένο δόγμα τοῦ Φρόϋντ περί Οἰδιποδείου συμπλέγματος καταλαμβάνει καίρια καί καθοριστική σημασία τῶν ὀρθοδόξων «ψυχοθεραπευτῶν» στήν ἀναζήτηση αἰτίων καί δικαιολογήσεως τῆς ὁμοφυλοφιλίας. Ἕνα ἀκόμη παράδειγμα. Ὁ γνωστός ψυχίατρος καί ψυχοθεραπευτής Δ. Κυριαζῆς, στά «ψυχαναλυτικά του σχόλια στήν Παραβολή τοῦ Ἀσὠτου», ὅπως δημοσιεύθηκαν στό βιβλίο Θεολογία καί Ψυχιατρική σέ Διάλογο (σ. 39 καί 52), στήν παραβολή τοῦ Ἀσώτου ἀνακαλύπτει ὅτι «τά δύο ἀδέλφια... εἶναι μπλεγμένα στό δίχτυ ἑνός οἰδιποδείου συμπλέγματος μέ τόν πατέρα καί μεταξύ τους» καί καταλήγει ὅτι «οἱ ἄνθρωποι, ἄνδρες καί γυναῖκες, πατέρες, μητέρες καί παιδιά, εἴμεθα μπλεγμένοι... στή δυαδική ναρκισσιστική-φαλλική προβληματική ἤ καί στήν κατάσταση τοῦ οἰδιποδείου συμπλέγματος καί ὄχι μόνο, ὅπως μᾶς διδάσκει ἡ ψυχανάλυση». Καί ἀφοῦ «μᾶς διδάσκει ἡ Ψυχανάλυση», ὅλα αὐτά βέβαια θεωροῦνται ἐπιστήμη! Καί... οἱ ἅγιοι Πατέρες; Καί ἡ Ἁγία Γραφή; Ἐκεῖ ἐκφράζονται... προνεωτερικές ἰδέες! Ἀλλά θά ἐπανέλθουμε γιά περισσότερες ἐξηγήσεις γιά νά μήν ἀδικήσουμε κανένα...

 

●▬▬▬▬▬▬▬ஜ۩۞۩ஜ▬▬▬▬▬▬▬●

 

 

Γ. Παραχάραξη τῶν θείων Γραφῶν γιά ἀμνήστευση τῆς ὁμοφυλοφιλίας στό βιβλίο «Ἕλξη καί Πάθος»

Οὐαί οἱ τιθέντες τό σκότος φῶς καί τό φῶς σκότος, οἱ τιθέντες τό πικρόν γλυκύ καί τό γλυκύ πικρόν. Οὐαί οἱ συνετοί ἐν ἑαυτοῖς καί ἐνώπιον ἑαυτῶν ἐπιστήμονες. (Ἡσαΐας, 5, 20-21)

Ὁ π. Βασίλειος Θερμός βάλθηκε μέσα ἀπό τό βιβλίο του «Ἕλξη καί Πάθος» νά «κατηχήσει» τούς ἀναγνῶστες του στήν ἀμφισβήτηση τῆς Ἁγίας Γραφῆς, προβάλλοντας ἑρμηνεῖες ἀπό τό φιλικό του «ἑπιστημονικό» περιβάλλον. Ἀθετώντας τήν ἑρμηνεία καί διδασκαλία τῶν ἁγίων Πατέρων φθάνει στήν στρέβλωση τῶν νοημάτων καί σ᾿ αὐτή τήν ἀμφισβήτηση τῶν ἁγίων Γραφῶν. Στήν ἑνότητα πού ἀκολουθεῖ ἀσχολούμεθα ὄχι μέ τήν ἁγιογραφική ἑρμηνεία τῶν ἁγίων Πατέρων – θά τό κάνουμε ἀργότερα – ἀλλά μέ τήν φιλελεύθερη ἑρμηνευτική τῶν προτεσταντῶν πού οἰκειοποιεῖται ὁ π. Βασίλειος. Θά προσπαθήσουμε ἀπό αὐτό τό ἴδιο κείμενο τῶν ἁγίων Γραφῶν νά ἀναιρέσουμε τίς ἐσφαλμένες θέσεις του.

 

Α) Δέν ἦταν ἡ ὁμοφυλοφιλία αἰτία τῆς καταστροφῆς τῶν Σοδόμων, ἰσχυρίζεται ὁ π. Βασ. Θερμός!

Γιά νά εἴμαστε δίκαιοι μέ τήν φιλελεύθερη ἑρμηνευτική, θά πρέπει νά παραδεχθοῦμε ὅτι στό σύνολό της ἡ Ἁγία Γραφή δέν στηρίζει αὐτή τήν αὐτονόητη, θεωρούμενη σήμερα ὡς παγκόσμιο στερεότυπο, συνειρμική σύνδεση τῶν Σοδόμων μέ τήν ὁμοφυλοφιλία! (Β. Θερμός, Ἕλξη καί Πάθος, σ. 358).

Μέ ἁπλᾶ λόγια, ὁ π. Βασίλειος ἰσχυρίζεται μέ τά παραπάνω ὅτι μέσα ἀπό τό ἱερό κείμενο τῆς Ἁγίας Γραφῆς δέν προκύπτει αὐτό πού φρονεῖ ἡ Ἐκκλησία (αὐτό τό λέμε τώρα «στερεότυπο»!), δηλ. ὅτι ἡ καταστροφή τῶν Σοδόμων μέ φωτιά καί θειάφι σχετίζονται μέ τήν ὁμοφυλοφιλία τῶν Σοδομιτῶν! Ἀγωνίζεται δέ ὁ π. Β. μέ ὑπερβολικό ἄγχος νά ἀποδείξει ὅτι ἡ καταστροφή αὐτή ὀφείλεται στήν ἀφιλόξενη διάθεση καί γενικῶς σέ ἄλλες ἁμαρτίες τῶν κατοίκων τῆς πόλεως τῶν Σοδόμων.

 

α) Παλαιά Διαθήκη

Ι) Ἡ ὁμοφυλοφιλία τελική κορύφωση τῆς ὑπερηφάνειας

Ὁ π. Βασίλειος χρησιμοποιεῖ χωρία τῆς Π.Δ. γιά νά ἀποδείξει τούς ἰσχυρισμούς του:

– Ἀπό τή Σοφία Σολομῶντος παραθέτει χωρίο (Σοφ. Σολ. 19,13-14) πού συγκρίνει τήν ἀφιλοξενία τῶν Αἰγυπτίων ἔναντι τῶν Ἑβραίων μέ τήν ἀφιλοξενία τῶν Σοδομιτῶν ἔναντι τῶν Ἀγγέλων. Ἐπειδή δέν γίνεται λόγος στό συγκεκριμένο χωρίο γιά τή βδελυρή μανία τῶν Σοδομιτῶν, μήπως αὐτό σημαίνει πώς γιά τή Ἁγία Γραφή ἡ ὁμοφυλοφιλία εἶναι ἄσχετη μέ τούς σοδομῖτες καί τήν καταστροφή τους;

– Ἄλλο χωρίο: «(ὁ Κύριος) δέν γλύτωσε τούς συμπολίτες τοῦ Λώτ πού τούς βδελύχθηκε γιά τήν ὑπερηφάνειά τους» (Σοφ. Σειράχ 16,8). Τονίζοντας ὁ σοφός Σειράχ τή ρίζα ὅλων τῶν παθῶν, τήν ὑπερηφάνεια, σημαίνει ὅτι δέν τήν σχετίζει μέ τή μανία τῆς ὁμοφυλοφιλίας; Ἀντιθέτως! Στό ἑπόμενο χωρίο (16,9) διαβάζουμε: «οὐκ ἠλέησεν ἔθνος ἀπωλείας τούς ἐξηρμένους ἐν ἁμαρτίαις αὐτῶν», δηλ. δέν ἐλέησε τό ἔθνος αὐτό τῆς ἀπώλειας πού ὑπερηφανεύονταν γιά τίς ἁμαρτίες τους». Καί βέβαια, ἡ ἀσχημοσύνη τῆς ὁμοφυλοφιλίας εἶναι, ἀπ᾿ ὅσες ἁμαρτίες τῶν Σοδομιτῶν γνωρίζουμε, ἡ κατ᾿ ἐξοχήν ἁμαρτία τους πού μέ τόση ὑπερηφάνεια, μανία, ἐπιμονή καί ἀναίδεια διέπρατταν.

– Ἄλλο χωρίο πού παραθέτει ὁ π. Βασίλειος: «Οἱ πόλεις αὐτές ἁμάρτησαν ὅταν περηφανεύτηκαν... καί ζοῦσαν μέ περιττή πολυτέλεια, καί δέν βοήθησαν τούς φτωχούς... Περηφανεύτηκαν κι ἔκαναν πράξεις βδελυρές. Ὅταν τά εἶδα αὐτά τίς ἐξαφάνισα» (Ἰεζ. 16,49-50). Ὅσα λέει ἐδῶ ὁ Κύριος στόν προφήτη Ἰεζεκιήλ δέν εἶναι παρά μιά σαφέστερη ἐξήγηση τοῦ προηγουμένου χωρίου. Οἱ Σοδομίτες περηφανεύτηκαν «κι ἔκαναν πράξεις βδελυρές». Χρειάζεται νά ποῦμε ὅτι αὐτές οἱ βδελυρές πράξεις εἶναι ἡ ὁμοφυλοφιλική μανία; Καί μετά; Ὅταν τά εἶδε ὁ Κύριος ἐξαφάνισε τίς πόλεις αὐτές. Καί ξέρουμε μέ ποιό φοβερό τρόπο!

Μήπως κανείς, ὅταν ἀγωνιᾶ νά δείξει τό πικρό γλυκύ καί τό σκότος φῶς, σκοτίζεται ὁ νοῦς του; Λέει ὁ Χριστός μας: «Ὁ περιπατῶν ἐν τῇ σκοτίᾳ οὐκ οἶδε ποῦ ὑπάγει» (Ἰω. 12,35).

– Χρησιμοποιεῖ ὁ π. Βασίλειος καί δύο χωρία (Ἡσ. 1,11-15 καί Ἱερ. 23,14) στά ὁποῖα ὁ Ἰσραηλιτικός λαός, λόγω τῆς ἀποστασίας του, παρομοιάζεται ἀπό τούς προφῆτες, πού μετέρχονται ἕνα σχῆμα ὑπερβολῆς, μέ τά Σόδομα καί τά Γόμορρα. Καί βέβαια ἀπό χωρία μέ ἀλληγορικό περιεχόμενο δέν μποροῦμε νά ἐξάγουμε συμπεράσματα γιά τίς ἁμαρτίες καί τήν καταστροφή τῶν Σοδόμων, ἀφοῦ οἱ Ἑβραῖοι, παρά τίς ἁμαρτίες τους, δέν χαρακτηρίζονταν γιά ὁμοφυλόφιλες πράξεις.

Τό ἴδιο συμβαίνει καί μέ τό Σοφον. 2,9-10, ὅπου, μέ τά Σόδομα καί τά Γόμμορα, παρομοιάζονται οἱ Μωαβίτες καί οἱ Ἀμμωνίτες.

Τέλος τό χωρίο Γ΄ Μακκ. 2,5, πού παραθέτει ὁ π. Βασίλειος, δέν ἔχει γενικόλογο χαρακτήρα, ὅπως ἰσχυρίζεται, ἀλλά εἶναι φωτιά καί θειάφι γιά ὅσους ἐπιβουλεύονται τόν λόγο τοῦ Θεοῦ. Παραθέτω τό κείμενο: σύ τούς ὑπερηφανίαν ἐργαζομένους Σοδομίτας, διαδήλους ταῖς κακίαις γενομένους, πυρί καί θείῳ κατέφλεξας, παράδειγμα ἐπιγενομένοις καταστήσας. Μετάφραση (ὅπως τήν χρησιμοποιεῖ ὁ π. Θερμός): «Ἐσύ Κύριε, κατέκαψες μέ φωτιά καί θειάφι τούς κατοίκους τῶν Σοδόμων καί τούς ἔκανες παράδειγμα γιά τούς μεταγενεστέρους γιατί συμπεριφέρονταν μέ ἀσέβεια (ὑπερηφάνεια λέγει τό κείμενο τῶν Ἑβδομήκοντα) καί εἶχαν γίνει διαβόητοι γιά τή διαφθορά τους». Γιατί ἄραγε εἶχαν γίνει διάβοητοι; Σέ τί συνίστατο ἡ διαφθορά τους πού ἔκανε τούς πάντες νά τούς ἀποστρέφονται; Μήπως γιατί ἦσαν ἀφιλόξενοι; Ἀστεῖο καί νά τό σκεφτεῖ κανείς. Ἡ ὁμοφυλοφιλία, τό βδελυρό ἀποτέλεσμα τῆς ὑπερηφάνειας, τούς εἶχε κάνει διάσημους! Μήπως σᾶς θυμίζει κάτι σήμερα; Gay pride, παρελάσεις ὁμοφυλόφιλης ὑπερηφάνειας!

Ἕνα συμπέρασμα: Ἡ τρυφηλή ζωή καί ἡ σκληρότητα τῶν Σοδομιτῶν, συνδυαζόμενα μέ τήν ὑπερηφάνεια, κορυφώνονταν στήν ἀποτρόπαια σοδομιτική-ὁμοφυλοφιλική ἁμαρτία. Αὐτή ἡ κορύφωση δέν ἔγινε ἀνεκτή ἀπό τόν Θεό.

 

ΙΙ) Ἡ ἴδια ἡ διήγηση βεβαιώνει ὅτι ἡ ὁμοφυλοφιλία ἦταν ἡ αἰτία τῆς καταστροφῆς τῶν Σοδόμων

Βέβαια ἡ ἴδια ἡ συνέχεια, ἡ ροή τῆς διηγήσεως ἀπό τή Γένεση (Γεν. 18,20 - 19,29) πού ἀναφέρεται στούς Σοδομίτες, πείθει ὅτι ἡ καταστροφή τῶν Σοδόμων ὀφείλεται στό πάθος τῆς ὁμοφυλοφιλίας. Ἄς δοῦμε ἀπό κοντά τή διήγηση:

Ὁ Λώτ φιλοξένησε στό σπίτι του δύο νέους μή γνωρίζοντας ὅτι ἐπρόκειτο γιά ἀγγέλους. Ἀφοῦ τούς παρέθεσε δεῖπνο, πρίν κοιμηθοῦν «ὅλοι οἱ Σοδομῖτες ἄνδρες τῆς πόλεως ἀπό τόν πιό νέο ὡς τόν γεροντότερο περικύκλωσαν τό σπίτι τοῦ Λώτ καί τοῦ φώναζαν: “Ποῦ εἶναι οἱ ἄνδρες πού μπῆκαν στό σπίτι σου τή νύχτα; Βγάλε τους ἔξω γιά νά βρεθοῦμε ἐρωτικά μαζί τους”. Ὁ Λώτ βγῆκε στό πλατύσκαλο, ἔκλεισε πίσω του τήν πόρτα καί τούς λέει: “Ἀδελφοί μου, μή κάνετε τέτοιο πονηρό πράγμα. Ἔχω δύο θυγατέρες πού δέν γνώρισαν ἄνδρα. Θά τίς φέρω ἔξω κι ἐσεῖς κάνετε ὅ,τι σᾶς ἀρέσει μαζί τους. Μόνο μήν κάνετε κακό σ᾿ αὐτούς τούς ἄνδρες πού μπῆκαν κάτω ἀπό τή σκέπη τοῦ σπιτιοῦ μου”. Τοῦ λένε ἐκεῖνοι: “Φύγε ἀπό κεῖ. Ἦρθες ἐδῶ ξένος καί θέλεις νά μᾶς κάνεις τόν κριτή; Τώρα θά πάθεις χειρότερα ἀπ᾿ αὐτούς”. Ἄρχισαν λοιπόν νά κακομεταχειρίζονται τόν Λώτ καί πλησίασαν γιά νά σπάσουν τήν πόρτα. Τότε οἱ ἄνδρες [οἱ Ἄγγελοι] ἅπλωσαν τά χέρια τους, τράβηξαν μέσα στό σπίτι τόν Λώτ κι ἔκλεισαν τήν πόρτα. Κι αὐτούς πού ἦσαν ἔξω ἀπό τήν πόρτα, ὅλους μικρούς καί μεγάλους τούς ἔπληξαν μέ τύφλωση ὥστε ἀπόκαμαν ψάχνοντας νά βροῦν τήν πόρτα. Εἶπαν δέ οἱ ἄγγελοι στόν Λώτ: “Ἔχεις ἐδῶ γαμπρούς, γιούς ἤ θυγατέρες; Ἤ μήπως ὑπάρχει κάποιος ἄλλος δικός σου στήν πόλη; Βγάλε τους ἔξω ἀπ᾿ αὐτόν τόν τόπο. Θά τόν καταστρέψουμε γιατί ἡ κατακραυγή ἐναντίον τους ὑψώθηκε πρός τόν Κύριο, ὁ ὁποῖος μᾶς ἀπέστειλε νά καταστρέψουμε τελείως αὐτή τήν πόλη”.».

Τούς ἀγγέλους τελικά ἀκολούθησαν ὁ Λώτ, ἡ σύζυγός του καί οἱ δύο θυγατέρες του. Κρατώντας τους οἱ ἄγγελοι ἀπό τό χέρι τούς ὁδήγησαν μακριά ἀπό τήν πόλη. Μόλις ἔφθασαν στή Σηγώρ ὁ «Κύριος ἔβρεξε στά Σόδομα καί τά Γόμμορα θειάφι καί φωτιά ἀπό τόν οὐρανό καί κατέστρεψε ἐκεῖνες τίς πόλεις, τίς περιοχές γύρω ἀπό αὐτές καί ὅσους κατοικοῦσαν ἐκεῖ καί ὅλα ὅσα φύτρωναν στή γῆ ἐκείνη».

Ἀπό μόνη της ἡ διήγηση μᾶς δείχνει ὅτι ἀμέσως μετά τήν ἀναίσχυντη προσπάθεια τῶν Σοδομιτῶν νά συνευρεθοῦν μέ τούς ἀγγέλους ἀκολούθησε ἡ τιμωρητική καταστροφή τῆς πόλεώς τους καί τῶν ἄλλων πόλεων πού ἔπασχαν ἀπό τή σοδομιτική μανία. Γιά νά καταλήξει κάποιος σέ ἄλλο συμπέρασμα, πρέπει νά διακόψει βίαια τόν εἱρμό τῆς διηγήσεως στό σημεῖο πού οἱ ἄγγελοι σύρουν μέσα τόν Λώτ καί τυφλώνουν τούς Σοδομίτες, νά δεῖ τή συνέχεια τῆς διηγήσεως ὡς μή συνέχεια καί νά ἀρχίσει νά διερωτᾶται ποιά ἦταν ἡ αἰτία πού ἔπεσε φωτιά καί θειάφι στά Σόδομα. Καί τέλος νά πεῖ: «Ἄ, κατάλαβα! Τούς ἔκαψε ὁ Θεός γιατί ἦσαν ἀφιλόξενοι». Ἄτοπο, ἀδύνατο καί ἀνόητο εἶναι νά σκεφθεῖ κάποιος ἔτσι.

 

●▬▬▬▬▬▬▬ஜ۩۞۩ஜ▬▬▬▬▬▬▬●

 

 

Δ. Ἡ Καινή Διαθήκη ἀνατρέπει τούς ἰσχυρισμούς τοῦ βιβλίου «Ἕλξη καί Πάθος» ὅτι ἡ καταστροφή τῶν Σοδόμων εἶναι ἄσχετη ἀπό τήν ὁμοφυλόφιλη μανία τῶν κατοίκων της

 

«...ὁρισμένα ἐπιχειρήματά τους [τῶν φιλελεύθερων προτεσταντῶν] ὀφείλει κανείς νά μήν τά προσπεράσει ἀβασάνιστα, ἀκόμη καί ἄν καταρρίπτουν στερεότυπα μέ τά ὁποῖα πορεύθηκαν γιά αἰῶνες οἱ χριστιανοί. Αὐτή ἀκριβῶς εἶναι ἡ περίπτωση τῶν βιβλικῶν χωρίων γιά τά Σόδομα. Πουθενά στήν Ἁγία Γραφή δέν συνδέονται μέ τήν ὁμοφυλοφιλία (π. Βασ. Θερμός, Ἕλξη καί Πάθος σ. 361, δική μου ἡ ὑπογράμμιση).

Ἀρέσουν οἱ ταμπέλες στόν π. Βασίλειο, οἱ ταμπέλες μέ τίς ὁποῖες ἡ Νέα Ἐποχή προσπαθεῖ νά ἐξουδετερώσει ὄχι μόνο κάθε ἀντίθετη ἄποψη, ἀλλά καί τήν ἐπικίνδυνη, γι᾿ αὐτήν, κριτική σκέψη. Μιλώντας ὡς ἐάν εἶναι ξένος ἀπό τήν ὀρθόδοξη χριστιανική παράδοση, ὁ π. Β. μᾶς κατηγορεῖ ὅτι γιά αἰῶνες πορευόμαστε οἱ χριστιανοί μέ «στερεότυπα» (ἰδού ἡ ταμπέλα!), μέ παγιωμένες δηλαδή, ἀναπόδεικτες καί ἐσφαλμένες ἰδέες. Ποιό θεωρεῖ ἐδῶ «στερεότυπο»; Τήν γνώμη τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν Ἁγίων Πατέρων ὅτι τά Σόδομα καταστράφηκαν ἐξ αἰτίας τῆς ὁμοφυλοφιλίας. Ἰσχυρίζεται μαζί μέ τούς φιλελεύθερους προτεστάντες ὅτι αὐτή ἡ γνώμη δέν στηρίζεται στήν Ἁγία Γραφή.

Σέ προηγούμενο κείμενό μας ἀποδείξαμε ὅτι τά χωρία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης πού ἐπικαλεῖται ὁ π. Β. Θερμός, ἑρμηνευόμενα μέ νηφαλιότητα, ἀποδεικνύουν ἤ ὅτι δέν σχετίζονται ἄμεσα μέ τό ζήτημα πού μᾶς ἀπασχολεῖ ἤ ὅτι σαφῶς ὑπονοοῦν ὅτι ἡ φωτιά καί τό θειάφι ἔπεσε ἀπό τόν οὐρανό γιά νά ἐξαφανίσει τούς Σοδομῖτες ὡς λυσσώδεις ὁμοφυλοφίλους.

Ἀκολουθώντας τήν διάταξη τῶν ἑνοτήτων πού ὁρίσαμε στό προηγούμενο κείμενο, ἀναφερόμαστε τώρα σέ χωρία τῆς Καινῆς Διαθήκης.

 

β) Καινή Διαθήκη

Ἡ καταπόνηση καί ἡ βάσανος τοῦ δικαίου Λώτ ἐξ αἰτίας τῶν αἰσχρῶν ἔργων τῶν Σοδομιτῶν καί ἡ λύτρωσή του.

«Εἰ γάρ ὁ Θεός... καί πόλεις Σοδόμων καί Γομόρρας τεφρώσας καταστροφῇ κατέκρινεν, ὑπόδειγμα μελλόντων ἀσεβεῖν τεθεικώς, καί δίκαιον Λώτ καταπονούμενον ὑπό τῆς τῶν ἀθέσμων ἐν ἀσελγείᾳ τῶν ἀναστροφῆς ἐρρύσατο· βλέμματι γάρ καί ἀκοῇ ὁ δίκαιος, ἐγκατοικῶν ἐν αὐτοῖς, ἡμέραν ἐξ ἡμέρας ψυχήν δικαίαν ἀνόμοις ἔργοις ἐβασάνισεν· οἶδε Κύριος εὐσεβεῖς ἐκ πειρασμοῦ ρύεσθαι, ἀδίκους δέ εἰς ἡμέραν κρίσεως κολαζομένους τηρεῖν, μάλιστα δέ τούς ὀπίσω σαρκός ἐν ἐπιθυμίᾳ μιασμοῦ πορευομένους...» (Β΄ Πετρ. 2,6-10).

Μετάφραση: Ἐάν ὁ Θεός... τάς πόλεις τῶν Σοδόμων καί τῆς Γομόρρας μετέβαλε σέ στάκτην καί κατεδίκασε νά μένουν διά παντός κατεστραμμέναι καί τάς ἔθεσε φοβερόν παράδειγμα εἰς ἐκείνους πού εἰς τό μέλλον θά ζοῦσαν ἀσεβῶς· καί ἄν ἐγλύτωσε τόν δίκαιον Λώτ, ὅταν κατεπιέζετο καί ὑπέφερε ἀπό τήν συμπεριφοράν ἐκείνων πού μέ τήν ἀσωτίαν καί τήν ἀσέλγειάν των παρεβίαζαν τόν φυσικόν νόμον·( καί τόν ἐγλύτωσεν ὁ Θεός, διότι βλέπων μέ τά μάτια του τά ἄσεμνα παραδείγματα καί μέ τά αὐτιά του ἀκούων τάς αἰσχρότητας ὁ δίκαιος ἐκεῖνος Λώτ, ὅταν ἐκατοικοῦσεν ἐν μέσῳ τῶν ἀσεβῶν αὐτῶν, μέ τά παράνομα ἔργα των ἔθετε καθημερινῶς εἰς δοκιμασίαν τήν ψυχήν του) ...ἐξάγεται λοιπόν ἐκ τούτων ὅτι γνωρίζει καλά ὁ Κύριος νά ἐλευθερώνῃ ἀπό κάθε πειρασμόν τούς εὐσεβεῖς, τούς δέ ἀδίκους... γνωρίζει νά τούς φυλάττῃ διά τήν ἡμέραν τῆς Κρίσεως, ὁπότε θά τούς ἐπιβάλῃ ὁλόκληρον τήν ἁρμόζουσαν τιμωρίαν. Πρό παντός δέ… ἐκείνους, πού σύρονται ὀπίσω ἀπό σάρκα μέ ἐπιθυμία πού μιαίνει καί μολύνει...[4].

Συμπεραίνει ἀβίαστα κανείς ἀπό τό ἱερό κείμενο τοῦ Ἀπ. Πέτρου γιά ποιά αἰτία ἔκανε στάχτη ὁ Θεός τά Σόδομα καί τά Γόμορρα. Καί, ὅπως φαίνεται ἀπό τόν στίχο 7, γλυτώνει ὁ καλός Θεός τόν δίκαιο Λώτ, τόν πολυβασανισμένο ἀπό τή συμπεριφορά «τῶν ἀθέσμων ἐν ἀσελγείᾳ» Σοδομιτῶν. Δέν τόν ἀφήνει νά γίνει στάχτη μαζί μέ τούς Σοδομίτες. Ἡ συναναστροφή μαζί τους, οἱ αἰσχρότητες πού ἔβλεπε καί ἄκουγε, ἦταν μιά δοκιμασία, ἕνα βάσανο γιά τήν ψυχή του. Ἔτσι ὅπως βασανίζονται σήμερα καί οἱ ψυχές τῶν χριστιανῶν βλέποντας νά κυριαρχεῖ παντοῦ, νά προπαγανδίζεται, νά προβάλλεται νά προστατεύεται ἡ ὁμοφυλοφιλία καί νά μήν τολμοῦν νά ἀρθρώσουν λόγο μήν τυχόν μποῦν στό στόχαστρο του ἀντιρατσιστικοῦ νόμου!

Ἀλλά ἄς δοῦμε καί ἄλλο ἕνα χωρίο:

– «ὡς Σόδομα καί Γόμορρα καί αἱ περί αὐτάς πόλεις τόν ὅμοιον τούτοις ἐκπορνεύσασαι καί ἀπελθοῦσαι ὀπίσω σαρκός ἑτέρας πρόκεινται δεῖγμα, πυρός αἰωνίου δίκην ὑπέχουσαι» (Ἰούδα,7).

Μετάφραση: ὅπως καί τά Σόδομα καί τά Γόμορρα καί αἱ τριγύρω των Πόλεις, πού κατά τόν ὅμοιον τρόπον πρός τούς ἀσεβεῖς αὐτούς, περί τῶν ὁποίων ὡμίλησα ἀνωτέρω, παρέδωκαν ἑαυτάς εἰς τήν πορνείαν καί ἐπῆγαν ὀπίσω ἀπό ἄλλην σάρκα καί παρεσύρθησαν εἰς παρά φύσιν ἀσελγείας, εἶναι ἐνώπιόν μας παράδειγμα ἁμαρτωλῶν, οἱ ὁποῖοι ἐτιμωρήθησαν μέ τήν ποινήν τῆς φωτιᾶς πού τούς ἔκαυσε ἀμετακλήτως καί γιά πάντα[5].

Τό χωρίο αὐτό ἀπό τήν Ἐπιστολή τοῦ Ἀδελφοθέου Ἰούδα, δέν ἀφήνει ἐπίσης κανένα περιθώριο παρανοήσεως. Τά Σόδομα, τά Γόμορρα καί οἱ γύρω πόλεις κατακάηκαν καί ἔμειναν παράδειγμα γιά ὅλους, ἐξ αἰτίας τῆς αἰσχρῆς ὁμοφυλοφιλίας τῶν κατοίκων τους.

Ἀναληθές λοιπόν καί ἀναξιόπιστο τό γραφέν ἀπό τόν π. Βασίλειο ὅτι «πουθενά στήν Ἁγία Γραφή δέν συνδέονται [τά Σόδομα] μέ τήν ὁμοφυλοφιλία!». Μά θά διερωτηθεῖ κανείς: καλά, καί πῶς ἑρμηνεύει τά παραπάνω χωρία;

Τό πρῶτο χωρίο (Β΄ Πετρ. 2,6-10) δέν τό ἀναφέρει καθόλου. Ὅσον ἀφορᾶ στό χωρίο (Ἰουδ. 7), πολύ ἐπικίνδυνο γιά τούς ἰσχυρισμούς του, τό παραθέτει σέ μιά ὑποσημείωση προσπαθώντας μάταια νά παραποιήσει τό νόημά του μέ τή βοήθεια τοῦ John Eastburn Boswell: «...ἡ φράση ἑρμηνεύεται ἀπό κάποιους (ὁ Boswell εἶναι αὐτός) ὡς ἀπήχηση τοῦ θρύλου ὅτι γυναῖκες τῶν Σοδόμων εἶχαν μίξη μέ ἀγγέλους» («Ἕλξη καί Πάθος», σ. 360, ὑποσ. 93). Ξεκάθαρες ἀνοησίες! Τώρα, ποιός εἶναι ὁ Boswell; Ἕνας καθηγητής ἱστορίας τοῦ Πανεπιστημίου Yale, ὁμοφυλόφιλος κατά δήλωσή του, πού συζοῦσε μέ τό σύντροφό του Jerone Hart γιά εἴκοσι χρόνια ὡς τό θάνατό του ἀπό AIDS τό 1994. Καταλαβαίνουμε πόσο... ἀντικειμενική εἶναι ἡ ἑρμηνεία τοῦ χωρίου (Ἰουδ. 7) ἀπ᾿ αὐτόν, τήν ὁποία καί παρουσιάζει ὁ π. Β. Θερμός.

Εἴδαμε στό πρῶτο χωρίο ἀπό τήν Β΄ ἐπιστολή τοῦ Ἀπ. Πέτρου πῶς ὁ Κύριος λύτρωσε τόν δίκαιο Λώτ, πού ὑπέφερε καί βασανιζόταν βλέποντας καί ἀκούοντας τά ἄνομα, αἰσχρά ἔργα τῶν Σοδομιτῶν. Πῶς τόν γλύτωσε ἀπό τήν αἰσχρή μανία τους καί τήν γενική καταστροφή πού ἀκολούθησε. Ἄμποτε νά λυτρώσει ὁ Χριστός μας καί μᾶς καί τήν πατρίδα μας ἀπό τά δίχτυα τῆς Νέας Ἐποχῆς, ἀπό τά σύγχρονα Σόδομα τῆς ἀσεβείας, τῆς ἀποστασίας καί τῆς ἀσελγείας. Εἶναι προτιμότερο νά βασανιζόμαστε «καταπονούμενοι» «βλέμματι καί ἀκοῇ» παρά νά συμβιβαστοῦμε μέ τίς αἰσχρότητες τῶν Νεοεποχητῶν, νά «συζητοῦμε» μέ βιβλία πού ἔχουν ἀνόσιο περιεχόμενο καί νά δείχνουμε δῆθεν κατανόηση καί ἀποδοχή στήν βδελυρή ὁμοφυλοφιλία. Πρός τοῦτο ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός ὁμιλεῖ γιά τό πάθημα τῶν ἀνόμων Σοδομιτῶν. Μᾶς λέει ὅτι στίς ἡμέρες τοῦ Λώτ «ἤσθιον, ἔπινον, ἠγόραζον, ἐπώλουν, ἐφύτευον, ᾠκοδόμουν· ᾗ δέ ἡμέρᾳ ἐξῆλθε Λώτ ἀπό Σοδόμων, ἔβρεξε πῦρ καί θεῖον ἀπ᾿ οὐρανοῦ καί ἀπώλεσεν ἅπαντας» (Λουκ. 17,28-29). Ὁ Λώτ, μή συμμετέχοντας στήν ἀσέβεια καί στήν ἀρσενοκοιτία τῶν Σοδομιτῶν, γλύτωσε τήν καταστροφή. Γι᾿ αὐτό ὁ Κύριος λέει ὅτι πρέπει νά βρισκόμαστε σέ ἐγρήγορση ἕτοιμοι νά θυσιάσουμε τά πάντα γιά τή δική Του ἀγάπη. Λίγο πιό κάτω, στούς στίχους 32-33 διαβάζουμε: «ὅς ἐάν ζητήσῃ τήν ψυχήν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν, καί ὅς ἐάν ἀπολέσει αὐτήν, ζωογονήσει αὐτήν». Ἔτσι ἔχουμε τήν ἐλπίδα νά μᾶς ἁρπάσει ὁ ἄγγελος ἀπό τό χέρι, ὅπως τόν δίκαιο Λώτ καί νά μᾶς ὁδηγήσει στή Σηγώρ, στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Γιά τό συγκεκριμένο θέμα, δηλ. τήν ἁγιογραφική κατοχύρωση τῆς ἀλήθειας ὅτι τά Σόδομα καταστράφηκαν ἐξ αἰτίας τῆς ὁμοφυλοφιλίας τῶν κατοίκων τους, δέν χρειάζεται νά ποῦμε τίποτε ἄλλο. Μόνο, ὅτι εἶναι ἐπίκινδυνο καί ἀσεβές παιχνίδι νά παραχαράσσουμε τήν ἁγία Γραφή εἴτε ἀποκρύπτοντας χωρία εἴτε διαστρέφοντας τό νόημά τους γιά νά προωθήσουμε τίς ἰδέες μας.

Ἀφήνοντας τώρα τόν συσχετισμό Σοδόμων-ὁμοφυλοφιλίας, παρατηρήσαμε ὅτι ἡ ἀσεβέστερη παραχάραξη τῆς Ἁγίας Γραφῆς ἀπό τόν π. Β. Θερμό καί τούς φιλελεύθερους ὁμοφυλόφιλους γίνεται στό ἀπόσπασμα (Ρωμ. 1,24-28). Ἐκεῖ ὁ ἀπόστολος Παῦλος κατακρίνει τήν ὁμοφυλοφιλία ὡς πάθος «παρά φύσιν», πάθος «ἀτιμίας» καί «ἀσχημοσύνη». Διατυπώνεται στό ἀπόσπασμα αὐτό ἡ σαφής ἀντίθεση τοῦ Χριστοῦ στό φοβερό αὐτό πάθος, ὅπως ἐκφράζεται μέ τό στόμα τοῦ ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν. Ἀλλά ἐδῶ χρειάζεται ἀναλυτικότερη προσέγγιση πού θά κάνουμε σέ ἑπόμενο κείμενό μας.

 

●▬▬▬▬▬▬▬ஜ۩۞۩ஜ▬▬▬▬▬▬▬●

 

 

Ε. Παραχάραξη, καί ὄχι μόνο, τῶν θείων Γραφῶν καί ὁ ἰσχυρισμός τοῦ βιβλίου «Ἕλξη καί Πάθος» ὅτι ὁ Ἀπ. Παῦλος ἀγνοοῦσε τό βάθος τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου

Οὐσία γάρ τῆς καθ᾿ ἡμᾶς ἱεραρχίας ἐστί τά θεοπαράδοτα λόγια, ἤγουν ἡ τῶν θείων Γραφῶν ἀληθινή ἐπιστήμη, καθώς ὁ μέγας ἀπεφήνατο Διονύσιος· εἰ δέ ἀμφισβητοίη, καί μή ἀσμενίζοι οὕτω ποιεῖν τε καί διδάσκειν, μή χειροτονεῖσθαι... (Β΄ Κανών τῆς Ζ΄ Οἰκουμ. Συνόδου).

Τά «θεοπαράδοτα λόγια», ἡ «ἀληθινή ἐπιστήμη» τῆς Ἁγίας Γραφῆς εἶναι ἡ βάση τῆς ἱερωσύνης μας, τό θεμέλιο τῆς ποιμαντικῆς μας καί τῆς ζωῆς μας. Μέ βάση τήν Ἁγία Γραφή πρέπει νά ζοῦμε καί νά διδάσκουμε. Καί πρέπει νά τό κάνουμε ὄχι ἀμφισβητώντας τά γεγραμμένα, ἀλλά μέ πίστη καί βεβαιότητα στήν ἀλήθεια τῶν θείων Γραφῶν καί μέ χαρά («ἀσμενίζω» σημαίνει κάνω κάτι μέ χαρά καί εὐχαρίστηση). Ἀλλιῶς δέν μποροῦμε, σύμφωνα μέ τήν Ζ΄ Οἰκουμ. Σύνοδο, νά εἴμαστε ἱερεῖς καί ποιμένες.

Ἔτσι, ἀμφισβητώντας κάποιος τήν ὀρθότητα ὅσων γράφει ὁ Ἀπ. Παῦλος στό πρῶτο κεφάλαιο τῆς πρός Ρωμαίους Ἐπιστολῆς γιά τό φρικτό πάθος τῆς ὁμοφυλοφιλίας καί ἐρωτοτροπώντας μέ τίς σοφιστικές βλάσφημες καί ἀνόητες γνῶμες τῶν ψευδορθοδόξων καί τῶν φιλελευθέρων προτεσταντῶν, βρίσκεται ἤδη στήν εὐρύχωρο καί πλατεῖα ὁδό τῆς ἀποστασίας ἀπό τόν Χριστό πού ὁδηγεῖ στήν ἀπώλεια τῆς Βασιλείας Του.

Θέλω νά πῶ ἀπερίφραστα ὅτι ὄντως ἀπορρίπτουμε τίς ξεκάθαρες ἐντολές τῆς Γραφῆς καί ἐπικαλούμαστε μιά ἄλλη αὐθεντία ὅταν δηλώνουμε πώς οἱ ὁμοφυλόφιλες ἑνώσεις εἶναι καλές καί ἱερές... Ἐπικαλούμαστε εὐθέως τό βάρος τῆς ἐμπειρίας μας καί τῆς ἐμπειρίας χιλιάδων ἄλλων, ἡ ὁποία μᾶς λέει ὅτι τό νά διεκδικεῖς τόν δικό σου σεξουαλικό προσανατολισμό εἶναι στήν πραγματικότητα τό νά δέχεσαι τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο ὁ Θεός μᾶς ἔχει πλάσει. Κάνοντας αὐτό ἀπορρίπτουμε ἐπίσης τίς βιβλικές ρήσεις πού καταδικάζουν τήν ὁμοφυλοφιλία... (L.T. Johnson στό βιβλίο «Ἕλξη καί Πάθος» σ. 352, οἱ ὑπογραμμίσεις δικές μου, Ι.Φ.).

Τό ἀπόσπασμα αὐτό, στό ὁποῖο αὐτός ὁ Johnson ἀπορρίπτει τήν Ἁγία Γραφή, ἀποτελεῖ μέρος μεγαλυτέρου ἀποσπάσματος τεσσάρων(!) σελίδων, τό ὁποῖο παραθέτει στό «Ἕλξη καί Πάθος» ὁ π. Β. Θερμός. Ὅλο αὐτό τό ἀπόσπασμα ὁ π. Β. τό ἐντάσσει στή «διεύρυνση τῶν ὁριζόντων τῆς σκέψης (οἰκουμενικότητα) πού μαζί μέ τήν «ἐλευθερία προσωπικῶν σχολιασμῶν καί ἑρμηνευτικῶν παρεμβάσεων... φυσικά ἀποτελεῖ καλή ἐξέλιξη» (σ. 344). Συμφωνῶ ὅτι ἡ ἐξέλιξη αὐτή εἶναι καλή, ὄχι ὅμως γιά τήν Ἐκκλησία καί τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά γιά τήν ἀντίχριστη Νέα Ἐποχή. Ἀλλά ποιός εἶναι αὐτός ὁ... ἐπαναστάτης L.T. Johnson; Εὐτυχῶς τό διαδίκτυο μαζί μέ τά ἀπέραντα κακά του εἶναι καί ὁ τέλειος πληροφοριοδότης. Ὁ Johnson εἶναι πρώην βενεδικτῖνος μοναχός, ὁμοφυλόφιλος, ὑποστηρικτής τοῦ γάμου τῶν ὁμοφυλοφίλων, τῆς χειροτονίας τῶν γυναικῶν, ἀρνητής τῆς ἐκ Παρθένου Μαρίας καί Πνεύματος Ἁγίου συλλήψεως τοῦ Χριστοῦ καί τῆς ἀειπαρθενίας τῆς Θεοτόκου κ.λπ. Εἶναι τόσο προκλητικός, ὥστε ὁ τοπικός παπικός ἐπίσκοπος ὀνόματι Braxton (δυστυχῶς πρέπει νά πἀρουμε μαθήματα ἀπό κεῖ πού δέν πρέπει) τοῦ ἀπαγόρευσε νά κάνει ὁμιλίες στίς ἐνορίες τῆς ἐπισκοπῆς του.

Τό ἐρώτημα πρός τόν συγγραφέα τοῦ «Ἕλξη καί Πάθος» εἶναι παραπάνω ἀπό σοβαρό: Γιατί, προκειμένου νά στηρίξει τίς θέσεις του, παραθέτει, ὄχι ἁπλῶς ἀποσπάσματα ἀπό κείμενα αἱρετικῶν προτεσταντῶν, ἀλλά τεράστια κατεβατά ἀντίχριστων ὁμοφυλόφιλων; Θυμίζω ὅτι στήν ὡς τώρα κριτική μου ἀνέφερα τρεῖς ὁμοφυλόφιλους συγγραφεῖς. Τη Judith Butler, τόν John Boswell καί τόν L.T. Johnson. Ἕπονται καί ἄλλοι. Θά ἔπρεπε, γιά νά παρουσιάσει κάποιος τίς θέσεις του, νά παραπέμπει σ᾿ αὐτούς «τούς ἐχθρούς τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ, ὧν τό τέλος ἀπώλεια, ὧν Θεός ἡ κοιλία καί ἡ δόξα ἐν τῇ αἰσχύνῃ αὐτῶν» (Φιλ. 3,19); Ἔστω κι ἄν τό βιβλίο ἀπευθύνεται κατά κύριο λόγο σέ ὁμοφυλόφιλους («σέ ὅσους τό παλεύουν, σέ ὅσους δέν θέλουν νά τό παλέψουν», ἀφιερώνει τό βιβλίο του ὁ π. Βασίλειος) θά βοηθήσει αὐτούς τούς ταλαιπωρημένους ἀνθρώπους ἡ ἀμφισβήτηση τῆς ἁγίας Γραφῆς ἀπό ὁμοφυλόφιλους συγγραφεῖς; Ἄς δοῦμε τώρα τό χωρίο: Ρωμ. Α΄ 24-27 καί τήν παραχάραξή του πού γίνεται ἀπό τό βιβλίο «Ἕλξη καί Πάθος»:

«Διό καί παρέδωκεν αὐτούς ὁ Θεός ἐν ταῖς ἐπιθυμίαις τῶν καρδιῶν αὐτῶν εἰς ἀκαθαρσίαν τοῦ ἀτιμάζεσθαι τά σώματα αὐτῶν ἐν αὐτοῖς, οἵτινες μετήλλαξαν τήν ἀλήθειαν τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ ψεύδει καί ἐσεβάσθησαν καί ἐλάτρευσαν τήν κτίσιν παρά τόν κτίσαντα, ὅς ἐστίν εὐλογητός εἰς τούς αἰῶνας· ἀμήν. Διά τοῦτο παρέδωκεν αὐτούς ὁ Θεός εἰς πάθη ἀτιμίας· αἵ τε θήλειαι αὐτῶν μετήλλαξαν τήν φυσικήν χρῆσιν εἰς τήν παρά φύσιν, ὁμοίως τε καί οἱ ἄρσενες ἀφέντες τήν φυσικήν χρῆσιν τῆς θηλείας ἐξεκαύθησαν ἐν τῇ ὀρέξει αὐτῶν εἰς ἀλλήλους, ἄρσενες ἐν ἄρσεσι τήν ἀσχημοσύνην κατεργαζόμενοι καί τήν ἀντιμισθίαν ἥν ἔδει τῆς πλάνης αὐτῶν ἐν ἑαυτοῖς ἀπολαμβάνοντες».

Μετάφραση: Διά τοῦτο τούς παρέδωσε μέ τάς ἐπιθυμίας τῶν καρδιῶν τους εἰς ἀκαθαρσίαν ὥστε νά ἀτιμάζουν τά σώματά τους μεταξύ τους. Ἀντήλλαξαν τήν ἀλήθειαν τοῦ Θεοῦ μέ τό ψεῦδος καί ἐσεβάσθησαν καί ἐλάτρευσαν τήν κτίσιν ἀντί τοῦ Δημιουργοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι εὐλογητός αἰωνίως. Ἀμήν. Διά τοῦτο τούς παρέδωσε ὁ Θεός εἰς πάθη ἀτιμωτικά, διότι καί αἱ γυναῖκες τους ἀντήλλαξαν τήν φυσικήν χρῆσιν μέ τήν ἀφύσικην, ὁμοίως καί οἱ ἄνδρες ἀφοῦ ἄφησαν τήν φυσικήν χρῆσιν τῆς γυναικός, ἄναψαν ἀπό τίς ὀρέξεις τους μεταξύ τους, ὥστε ἀσελγοῦν ἄνδρες μέ ἄνδρες, ἀπολαμβάνοντες ἔτσι ὁ ἕνας ἀπό τόν ἄλλον τήν ἀνταμοιβήν τῆς πλάνης των πού τούς ἄξιζε.

Ἀτιμία, ἀκαθαρσία, ἀφύσικη πράξη, ἀσχημοσύνη καί πλάνη εἶναι οἱ χαρακτηρισμοί τοῦ Ἀπ. Παύλου γιά τήν μανία, τήν αἰσχρή πράξη τῆς ὁμοφυλοφιλίας. Ποιός λογικός ἄνθρωπος δέν βλέπει μέ τήν πρώτη ματιά τήν σφοδρή ἀπαξίωση τῆς ὁμοφυλοφιλίας ἀπό τόν Ἀπόστολο, τήν Ἁγία Γραφή καί τελικά ἀπό τήν Ἐκκλησία καί τούς ἐπί μέρους ποιμένες καί πιστούς πού δέχονται μέ πίστη τά «θεοπαράδοτα λόγια», τήν «ἀληθινή ἐπιστήμη» τῶν θείων Γραφῶν; Ὁ κόμπος φτάνει στό χτένι. Τί νά πεῖς καί τί νά κάνεις μ᾿ αὐτόν τόν κοφτερό λόγο τόν «τομώτερον ὑπέρ πᾶσαν μάχαιραν»; «Δυοῖν θάτερον»: Ἤ θά τόν δεχθεῖς ὡς λόγο Θεοῦ ἤ ἀλλιῶς πλαγίως ἤ εὐθέως θά τόν ἀπορρίψεις. Ὁ π. Β. Θερμός ἐπιστρατεύει τόν ὀρμαθό τῶν ποικίλων ὁμοφυλόφιλων «καθηγητῶν» καί «ἑρμηνευτῶν» τῆς Κ. Διαθήκης γιά νά ἀμφισβητήσει τήν Ἁγία Γραφή. Τά ὅσα γράφουν οἱ προτεστάντες αὐτοί ὁ π. Βασίλειος λέει ὅτι εἶναι ἐξεζητημένα, «ὅμως ὁρισμένα ἐπιχειρήματά τους ὀφείλει κανείς νά μή τά προσπεράσει ἀβασάνιστα, ἀκόμη καί ἄν καταρρίπτουν στερεότυπα μέ τά ὁποῖα πορεύθηκαν γιά αἰῶνες οἱ χριστιανοί» (σ. 361).

Ἐπιτίθενται ὅλοι τους μέ μανία κατά τῶν λόγων τοῦ Ἀποστόλου μέ ἀτέλειωτα μωρά καί σοφιστικά ἐπιχειρήματα γιά νά μετακινήσουν τόν πνευματικό ὀγκόλιθο τῶν λόγων του πού συντρίβει καί συνθλίβει τίς ἰδέες τους καί αὐτούς τούς ἴδιους: «καί ὁ πεσών ἐπί τόν λίθον τοῦτον συνθλασθήσεται, ἐφ᾿ ὅν δ᾿ ἄν πέσῃ, λικμήσει αὐτόν» (Ματθ. 21,44), δηλ. «ἐκεῖνος πού θά πέσει ἐπάνω σ᾿ αὐτόν τόν λίθον θά συντριβεῖ, καί ἐκεῖνον εἰς τόν ὁποῖον θά πέσει, θά τόν κάνει κομμάτια».

Νά μέ ποιό τρόπο χρησιμοποιεῖ τούς ἐν λόγῳ συγγραφεῖς ὁ π. Βασίλειος: Ὁ Justin Cannon, κληρικός τῆς ἐπισκοπελιανῆς «ἐκκλησίας», καθ᾿ ὁμολογίαν του ὁμοφυλόφιλος πού κάνει τόν ὀρθόδοξο, xρησιμοποιώντας εἰκόνες καί δημιουργώντας τήν κίνηση «περιεκτική Ὀρθοδοξία» (Inclusive Orthodoxy), ἀκολουθώντας τόν Boswell ἰσχυρίζεται ὅτι ὁ Ἀπ. Παῦλος στήν πρός Ρωμαίους ἐπιστολή καταδικάζει τούς ἑτεροφυλόφιλους πού κάνουν ὁμοφυλόφιλες πράξεις, ὄχι ὅσους ἔχουν ὁμοφυλόφιλο προσανατολισμό! Ὁ π. Β. Θερμός ἐξηγεῖ: «Ἡ ἰδέα πού ἀναπτύσσεται ἐδῶ εἶναι πώς ἡ ἀπόκλιση καταδικάζεται [ἀπό τόν Ἀπ. Παῦλο] ἐπειδή κατά τήν ἐποχή ἐκείνη ἦταν κοινή ἡ ἀντίληψη ὅτι ὅλοι ἔχουν ἑτεροφυλόφιλο προσανατολισμό, συνεπῶς οἱ ὁμοφυλόφιλοι ἀπέκλιναν ἀπό τή “φύση” τους». Καί συνεχίζει ὁ π. Β.: «Ἡ συγχρονική ἔρευνα τοῦ Furnish δείχνει πώς οἱ ἀντιλήψεις αὐτές δέν εἶναι εἰδικά παύλειες, ἀλλά ἀπηχοῦν Σενέκα, Δίωνα Χρυσόστομο, Φίλωνα καί τό ἐν γένει ἑλληνιστικό-ρωμαϊκό κλῖμα... Γενικά οἱ ἠθικοί κανόνες τῆς Βίβλου διαμορφώνονται πολιτισμικά, ὁπότε προϋποθέτουν ἀντιλήψεις γιά τόν φυσικό κόσμο καί τόν ἄνθρωπο μέ τίς σχέσεις του, οἱ ὁποῖες δέν ἰσχύουν πιά» (σ. 378-379).

Μοιάζουν λίγο μπερδεμένα τά παραπάνω, ἀλλά αὐτό πού θέλει νά πεῖ ὁ π. Β. Θερμός εἶναι ὅτι ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στήν πρός Ρωμαίους ἀκολουθεῖ ὅλο τό πολιτισμικό κλῖμα, τούς φιλοσόφους κ.λπ. Στήν οὐσία δηλαδή ὁ Ἀπόστολος, ἀλλά καί ὅλοι οἱ προφῆτες καί ἀπόστολοι, εἶναι κάτι σάν θρησκευτικοί συγγραφεῖς τῆς ἐποχῆς πού ἀγνοοῦσαν αὐτά πού ἡ σημερινή «ἐπιστήμη» γνωρίζει: τόν σεξουαλικό προσανατολισμό. Γιά νά ποῦμε τά πράγματα μέ τό ὄνομά τους, ὁ π. Β. ἰσχυρίζεται ὅτι ὁ Ἀπ. Παῦλος καί οἱ λοιποί θεόπνευστοι συγγραφεῖς δέν γνώριζαν ὅτι κάποιοι εἶναι δημιουργημένοι ἀπό τόν Θεό μέ τό «κουσούρι», μέ τή διαστροφή τῆς ὁμοφυλοφιλίας! Τώρα ὅμως οἱ ἀπανταχοῦ ὁμοφυλόφιλοι «καθηγητές» τῆς Καινῆς Διαθήκης, οἱ φιλόσοφοι, οἱ ψυχολόγοι, οἱ ἑνώσεις τῶν ὁμοφυλοφίλων, οἱ ἐξωνημένοι πολιτικοί, ἔχουν ἀποδείξει ὡς ὑπάρχον τό διεστραμμένο δόγμα τοῦ σεξουαλικοῦ προσανατολισμοῦ. Τό λέει καί ἀλλοῦ ὁ π. Βασίλειος: «Ἄς θυμίσουμε πάλι ἐδῶ ὅτι τά παύλεια χωρία, ὅπως καί οἱ μεταγενέστεροι ἑρμηνευτές τους, ἀγνοοῦν τήν ὕπαρξη τοῦ σεξουαλικοῦ προσανατολισμοῦ» (σ. 381).

Μέ τή φράση αὐτή πάντως ὁ π. Βασίλειος σβήνει τή θεοπνευστία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν «μεταγενεστέρων ἑρμηνευτῶν», πού εἶναι οἱ ἅγιοι Πατέρες. Ὁ Ἀπ. Παῦλος κατά τόν π. Βασίλειο δέν δέχεται τόν θεῖο φωτισμό, τήν ἄκτιστη Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Δέν γνωρίζει ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι τό βάθος τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς, κάνει λάθος στίς ἐκτιμήσεις του καί ἀκολουθεῖ τόν ὁμοφυλόφιλο Σενέκα καί ὅλο τόν ἐσμό τῶν φιλοσόφων γιά νά γράψει τήν ἐπιστολή του. Καί πολύ χειρότερα εἶναι βέβαια τά πράγματα γιά τούς ἑρμηνευτές τοῦ ἀποστόλου ἁγίους Πατέρες. Γράφει ὁ π. Βασίλειος: «Εἶναι φανερό, ὅπως γράφει ὁ ὀρθόδοξος Johnson, ὅτι “ἀκόμη καί μεγάλοι ἅγιοι, διάσημοι ὡς σπουδαῖοι θεολόγοι καί ἐξαιρετικές διάνοιες, ἔκριναν μέ βάση τήν θεολογική γνώση πού ἦταν διαθέσιμη στήν ἐποχή τους. Καθώς σέ μεγάλο βαθμό αὐτή ἦταν λανθασμένη, ἀναπόφευκτα κατέληξαν σέ ἐσφαλμένα συμπεράσματα” (σ. 398-399)».

Τί κρῖμα γιά ὀρθόδοξο κληρικό νά ἐκφέρει τέτοιες ἀπόψεις! Δέν ὑπάρχει θεία Ἀποκάλυψις! Δέν ὑπάρχουν θεοφόροι Πατέρες! Ὑπάρχει ὅμως «θεολογική γνώση» ἀπό τή δυσώδη, ἀφώτιστη, ἄπιστη Δύση καί τούς «θεολόγους» της πού ἑρμηνεύουν, κατά τίς ἀπόψεις καί τίς διαστροφές πού διακατέχονται, τήν Ἁγία Γραφή. Τή διαστρεβλώνουν, τήν τεμαχίζουν καί τήν ἐξετάζουν σάν κάποιο πτῶμα στό νεκροτομεῖο ἤ τήν ἀπορρίπτουν. Μοῦ φαίνεται πάντως φυσικό νά ἐκφέρει τέτοιες ἀπόψεις ὁ π. Βασίλειος. Μετά τόν Ψυχολογισμό πού προσπαθεῖ νά ἐπιβάλει στήν Ἐκκλησία καί τήν περιφρόνηση στήν ἀμώμητη θεία ὀρθόδοξη λατρεία μας, προχωρεῖ στήν περιφρόνηση τῶν Ἁγίων Πατέρων καί τήν ἀποδόμηση τῶν θείων γραφῶν.

Γιά τή στάση τοῦ βιβλίου «Ἕλξη καί Πάθος» ἔναντι τῶν ἁγίων Πατέρων δέν ἔχουμε ἀναφερθεῖ ἀκόμη. Θά ἀσχοληθοῦμε μ᾿ αὐτήν σέ ἑπόμενο κείμενό μας.

 


 

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

[1]. A single idea of general value dawned on me. I have found, in my own case too, [the phenomenon of] being in love with my mother and jealous of my father, and I now consider it a universal event in early childhood... If this is so, we can understand the gripping power of Oedipus Rex, in spite of all the objections that reason raises against the presupposition of fate. (Letter of Freud to Fliess - The Discovery of Oedipian Complex, October 15, 1897, http://www.freudfile.org/psychoanalysis/archive_4.html.

[2]. ΣΙΓΚΜΟΥΝΤ ΦΡΟΫΝΤ, Ἅπαντα, Πανεκδοτική, Ἀθῆναι 1968, τ. 8, σ. 208.

[3]. ΦΡΟΫΝΤ, Ἅπαντα, τ. 13, σ. 9-128.

[4]. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ΤΡΕΜΠΕΛΑ, Ἡ Καινή Διαθήκη μετά συντόμου ἑρμηνείας, σ. 944-945.

[5]. Ὡς ἄνω, σ. 971.

 


 

(Πηγή: http://www.orthros.eu)

(Διεύθ.: http://www.imglyfadas.gr/portal/gr/details.asp?cdPro={AEDD2EFC-D495-485C-A55C-EAE2D0A5C9BD})

 


 

Εκτύπωση Σελίδας Μείωση Γραμματοσειράς Αύξηση Γραμματοσειράς
Ἐπιστροφή στήν ἀρχή τῆς σελίδας