Τι καινούργιο προστέθηκε στην ιστοσελίδα... | Χάρτης Ιστότοπου
Εκτύπωση Σελίδας Μείωση Γραμματοσειράς Αύξηση Γραμματοσειράς

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ

 

Ομιλία που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 24/02/2018, στο Πνευματικό Κέντρο του Ι.Ν. Παναγίας Φανερωμένης Βουλιαγμένης, στα πλαίσια της εκδήλωσης ενημέρωσης για την νέα μέθοδο και τα προγράμματα διδασκαλίας του μαθήματος των θρησκευτικών, που διοργανώθηκε από την Ι.Μ. Γλυφάδας, Ε.Β.Β. & Β.

 

Του Χάρη ΄Ανδραλη,
Δικηγόρου

 

Πριν εξετάσουμε το πώς αντιμετωπίζει η ελληνική έννομη τάξη το μάθημα των θρησκευτικών, πρέπει να δούμε ποιοι τύποι μαθήματος υπάρχουν και ποιες οι διαφορές τους, έτσι ώστε να κατανοήσουμε ποιος τύπος μαθήματος είναι σύμφωνος με το σύνταγμα και νόμιμος και ποιος αντισυνταγματικός και παράνομος.

 

Ομολογιακό μάθημα: η διδασκαλία των βασικών εννοιών της πίστης του μαθητή, δηλαδή των γονέων του, οι οποίοι δικαιούνται να εκπαιδεύσουν τα τέκνα τους σύμφωνα με τις δικές τους θρησκευτικές και φιλοσοφικές πεποιθήσεις. Στην Ελλάδα, όπως φανερώνει η κοινή αντίληψη και όπως αποτυπώνεται και σε αποφάσεις των Ελληνικών Δικαστηρίων, η συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών είναι βαπτισμένα τέκνα Ορθοδόξων Χριστιανών γονέων. ΄Αρα, ομολογιακό μάθημα θρησκευτικών στην Ελλάδα σημαίνει γνωριμία με τις βασικές αρχές της ορθόδοξης πίστης.

Το ομολογιακό μάθημα αντίστοιχα μπορεί και να αφορά άλλες θρησκείες. Δηλαδή οι μουσουλμάνοι μαθητές να διδάσκονται το Ισλάμ, οι ρωμαιοκαθολικοί τον παπισμό, οι Εβραίοι τον ιουδαϊσμό. Αυτός είναι ο τύπος του λεγόμενου ομολογιακού ή κατηχητικού μαθήματος.

 

Θρησκειολογία: ο μαθητής μαθαίνει σε ξεχωριστά κεφάλαια και με ουδέτερη ματιά τις βασικές έννοιες όλων των γνωστών θρησκειών. Είναι στην ουσία γνωσιολογικό μάθημα και θα λέγαμε χρήσιμο, υπό προϋποθέσεις, για τους ενήλικες και ιδιαίτερα για κληρικούς και θεολόγους, ώστε να γνωρίζουν τις διαφορές της πίστης μας από τα άλλα θρησκεύματα και να κατανοήσουν καλύτερα την ανωτερότητά της σε σχέση με τους θεούς των εθνών, που η Αγία Γραφή ονομάζει δαιμόνια. Οι προϋποθέσεις που απαιτούνται για να είναι χρήσιμο στους ενήλικες το μάθημα της θρησκειολογίας είναι να γνωρίζουν καλά και να εντρυφούν στα Ιερά Κείμενα της Εκκλησίας, ώστε να μην υπάρχει κίνδυνος να πλανηθούν από ετεροδιδασκαλίες των άλλων θρησκειών και δογμάτων. Διότι, όταν υπάρχει άγνοια των δογματικών και ηθικών διδασκαλιών της Εκκλησίας, τότε το θρησκειολογικό μάθημα είναι ακατάλληλο και για τους ενήλικες, διότι μπορεί να μπερδέψει και να δημιουργήσει ερωτηματικά και αμφιβολίες, ακόμα και οικουμενιστική-συγκρητιστική άποψη γύρω από τις θρησκείες.

Είναι αυτονόητο ότι αυτή η άγνοια υπάρχει σε όλα τα μικρά παιδιά, αλλά και στους εφήβους, οι οποίοι καλά-καλά δεν γνωρίζουν τη δική τους πίστη.

 

Είναι το σημερινό μάθημα των θρησκευτικών, θρησκειολογία;

Όχι! το σημερινό μάθημα δεν είναι θρησκειολογία. Εκείνοι που το δημιούργησαν προχώρησαν παραπέρα, μεγεθύνοντας τη σύγχυση. Όπως έχουν αποδείξει πολλοί αξιόλογοι θεολόγοι, πρόκειται για ανακάτεμα θρησκειών, πανθρησκεία και όχι απλή μελέτη των θρησκευμάτων. Διότι τα θρησκεύματα δεν εξετάζονται σε ξεχωριστά κεφάλαια, όπως στη θρησκειολογία, αλλά μαζί, σαν να είναι όλα ίδια. Στην πραγματικότητα πρόκειται όντως για κατηχητικό μάθημα, όχι όμως ορθόδοξο κατηχητικό. Το μάθημα αυτό είναι κατήχηση στη θεοσοφία ή αλλιώς νέα εποχή. Όπως ακούσαμε προηγουμένως, πίσω από το μάθημα βρίσκεται η παραθρησκευτική νεοεποχήτικη ομάδα αριγκάτου. Γι᾿ αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίος αυτός ο πρωτοφανής τύπος που δόθηκε στα θρησκευτικά, ο οποίος ξανατονίζω ότι δεν είναι θρησκειολογία.

Το στοιχείο αυτό ας το κρατήσουμε γιατί έχει ενδιαφέρον και νομικό, αλλά πολύ περισσότερο πνευματικό.

 

Αφού είδαμε τους τύπους του μαθήματος, ας δούμε τι λέει το Σύνταγμα, ο Νόμος και η ΕΣΔΑ για το μάθημα των θρησκευτικών.

Το Σύνταγμα, στο άρθρο 16 παρ. 2, ορίζει μεταξύ των σκοπών της παιδείας την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες.

Ο δε ερμηνευτικός νόμος της συγκεκριμένης διάταξης, ο ν. 1566/1985, εξειδικεύει τον όρο θρησκευτική συνείδηση. Αναφέρει μεταξύ άλλων ότι το σχολείο υποβοηθεί τους μαθητές: α) Να γίνονται ελεύθεροι, υπεύθυνοι, δημοκρατικοί πολίτες, να υπερασπίζονται την εθνική ανεξαρτησία, την εδαφική ακεραιότητα της χώρας και τη δημοκρατία, να εμπνέονται από αγάπη προς τον άνθρωπο, τη ζωή και τη φύση και να διακατέχονται από πίστη προς την πατρίδα και τα γνήσια στοιχεία της ορθόδοξης χριστιανικής παράδοσης. Η ελευθερία της θρησκευτικής τους συνείδησης είναι απαραβίαστη.

Ο νόμος αυτός ουδέποτε καταργήθηκε, αλλά ακόμη και η ισχύουσα υπουργική απόφαση Γαβρόγλου για το πρόγραμμα σπουδών στα θρησκευτικά αντλεί τη νομοθετική εξουσιοδότηση από αυτό το νόμο, τον οποίο επικαλείται και στα αντίστοιχα ΦΕΚ. ΄Αρα, πρόκειται για μία καταφανή υπέρβαση της νομοθετικής εξουσιοδότησης από τον υπουργό Γαβρόγλου και από τους πρώην υπουργούς Διαμαντοπούλου και Φίλη, οι οποίοι εισήγαγαν πρώτοι αυτά τα προγράμματα που ξεφεύγουν από τον ορθόδοξο ομολογιακό χαρακτήρα.

Επιπλέον, το άρθρο 2 του α΄ πρόσθετου πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ αναφέρει ότι: «Ουδείς δύναται να στερηθεί του δικαιώματος όπως εκπαιδευθή. Παν Κράτος εν τη ασκήσει των αναλαμβανομένων υπ᾿ αυτού καθηκόντων επί του πεδίου της μορφώσεως και της εκπαιδεύσεως θα σέβεται το δικαίωμα των γονέων όπως εξασφαλίζωσιν της μόρφωσιν και εκπαίδευσιν ταύτην συμφώνως προς τας ιδίας αυτών θρησκευτικάς και φιλοσοφικάς πεποιθήσεις».

Επομένως, αν το μάθημα των θρησκευτικών στην Ελλάδα δεν προάγει την ορθόδοξη συνείδηση των βαπτισμένων χριστιανών μαθητών, τότε είναι αντισυνταγματικό, παράνομο και αντίθετο με την ΕΣΔΑ.

Την άποψη αυτή εκφράζουν και οι υπ᾿ αρ. 3356/95 και 2176/1998 αποφάσεις του ΣτΕ, καθώς και η πιο πρόσφατη, υπ᾿ αρ. 115/2012 του Δ. Εφ. Χανίων, οι οποίες στο σκεπτικό τους ορίζουν ότι βάσει των όσων προείπαμε, το μάθημα των θρησκευτικών στην Ελλάδα οφείλει να είναι ορθόδοξο ομολογιακό για τους βαπτισμένους ορθόδοξους μαθητές, παρέχοντας δικαίωμα απαλλαγής στους αλλόθρησκους και αθέους.

(Την ιστορία πίσω από αυτές τις δικαστικές αποφάσεις θα αναλύσουμε στη συνέχεια).

Το δικαίωμα να διδάσκονται την πίστη τους απολαμβάνουν και οι μαθητές των άλλων θρησκευμάτων στη χώρα μας. Υπάρχει νομοθετική πρόβλεψη για τους μουσουλμάνους, τους Εβραίους και τους Ρωμαιοκαθολικούς μαθητές να διδάσκονται το αντίστοιχο ομολογιακό τους μάθημα στα μειονοτικά σχολεία. Σε αυτούς τους μαθητές διδάσκονται ακόμα τα ομολογιακά τους μαθήματα και μόνο στους ορθοδόξους διδάσκονται τα ΝΠΣ.

Επιπλέον, σε αυτές τις μειονότητες δίνεται κι ένα ακόμη προνόμιο. Τους καθηγητές που θα διδάξουν το μάθημα τούς επιλέγει το αντίστοιχο ιερατείο τους, κάτι που δεν συμβαίνει με το μάθημα των ορθοδόξων, που το διδάσκουν άνθρωποι που μπορεί να μην έχουν καμμία σχέση με την Εκκλησία, ακόμα και άθεοι.

Εδώ έχουμε μια καταφανή παράβαση της αρχής της ισότητας του άρθρου 4 του Συντάγματος, η οποία κανέναν δυστυχώς από τους πολιτικούς, τους δημοσιογράφους και γενικώς τους έχοντας επιρροή στην κοινή γνώμη δεν φαίνεται να απασχολεί.

 

Έχει η Εκκλησία λόγο στη διαμόρφωση του μαθήματος;

Σύμφωνα με το δεύτερο άρθρο του νόμου 590/1977, Περί του Καταστατικού Χάρτου της Εκκλησίας της Ελλάδος, «Η Εκκλησία της Ελλάδος συνεργάζεται μετά της Πολιτείας, προκειμένου περί θεμάτων γενικού ενδιαφέροντος, ως τα της Χριστιανικής αγωγής της νεότητος» κ.ά. Περαιτέρω, κατά το άρθρο 9 του ιδίου νόμου «Η Δ.Ι.Σ. (Διαρκής Ιερά Σύνοδος), ως διαρκές διοικητικόν όργανον της Εκκλησίας, ασκεί τας κάτωθι αρμοδιότητας... ε) Παρακολουθεί το δογματικόν περιεχόμενον των δια τα σχολεία της Στοιχειώδους και Μέσης Εκπαιδεύσεως προοριζομένων διδακτικών βιβλίων του μαθήματος των Θρησκευτικών». Στο ίδιο άρθρο, ορίζεται ότι η Δ.Ι.Σ. μεριμνά περί του κατά Χριστόν βίου του Ορθοδόξου πληρώματος δια των ενδεικτικώς εκεί αναφερομένων μέσων, ως και «δια παντός άλλου προσφόρου, κατά την κρίσιν Αυτής, μέσου», ενώ ορίζεται στο τελευταίο εδάφιο του ιδίου άρθρου ότι «Εις περίπτωσιν διαταράξεως της Ορθοδόξου Εκκλησίας δι᾿ ετεροδιδασκαλίας ή άλλης επεμβάσεως εις βάρος αυτής, η Δ.Ι.Σ. ζητεί την επέμβασιν των Αρμοδίων Αρχών...».

Επομένως, και σε αυτό το σημείο παρέβη το νόμο ο υπουργός, αφού δεν έθεσε υπ᾿ όψιν της ΔΙΣ το δογματικό περιεχόμενο του μαθήματος, παρά μόνο σε μία τριμελή επιτροπή Αρχιερέων, τη στιγμή που η συντριπτική πλειοψηφία των Μητροπολιτών έχουν εκφραστεί με απαξίωση και αποτροπιασμό για τα συγκεκριμένα προγράμματα.

Όταν μάλιστα συνεκλήθη η ολομέλεια της Ιεραρχίας τον περασμένο Ιούνιο, δεν ετέθησαν τα προγράμματα σε ψηφοφορία έγκρισης ή απόρριψης, παρά μόνο υπήρξε μία ενημέρωση από τον Σεβασμιώτατο Ύδρας, ο οποίος έχει εκφραστεί ευμενώς για τα ΝΠΣ και αυτή πέρασε στα ΜΜΕ ως άποψη της Εκκλησίας, ενώ στην πραγματικότητα γνωρίζουμε ότι η Ιεραρχία μας δεν θέλει αυτά τα θρησκευτικά, τα οποία και ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος χαρακτήρισε δημόσια απαράδεκτα και επικίνδυνα.

Στην πραγματικότητα υπάρχει μια προσπάθεια μεταξύ του Αρχιεπισκόπου, της 3μελούς επιτροπής αρχιερέων και του υπουργείου για να υπάρξει μια συνεργασία. Όμως, όπως αποδεικνύουν τα πράγματα, οι άνθρωποι του Υπουργείου εμπαίζουν την Εκκλησία, καθώς ενώ συναποφάσισαν να υπάρξει έγκριση από την επιτροπή για το δογματικό περιεχόμενο των βιβλίων, προτού υπάρξει καν κάποια συζήτηση για τα νέα βιβλία, ο υπουργός έδωσε εντολή εκτύπωσής τους.

Γενικότερα, το υπουργείο αρέσκεται να κινείται στο παρασκήνιο με πονηρές μεθοδεύσεις. Εκείνοι που κατηγορούν για σκοταδισμό του αντιδρώντες κινούνται μέσα στο σκοτάδι και στο παρασκήνιο, για να μπορέσουν να φέρουν εις πέρας τα έργα του σκότους. Αν παρακολουθήσει κανείς όλη αυτή την ιστορία των ΝΠΣ, δεν μπορεί παρά να απορήσει με τους τρόπους που μηχανεύονται για να περάσουν αυτό το μάθημα. Αλλά και από πλευράς αντιπολίτευσης δεν ακούγεται τίποτα, διότι το πρόγραμμα όσον αφορά τα θρησκευτικά και εθνικά θέματα είναι κοινό.

Και αναρωτιόμαστε γιατί οι άθεοι κόπτονται τόσο πολύ να περάσουν ένα συγκεκριμένο μάθημα θρησκευτικών για τους ορθοδόξους και μόνο, που δήθεν δεν τους επηρεάζει τη θρησκευτική συνείδηση; Γιατί δεν το εισάγουν και στους ετερόθρησκους μαθητές; Διότι αυτό που θέλουν να χτυπήσουν είναι η αλήθεια. Και η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η μόνη που έχει την αλήθεια. Η ορθόδοξη πίστη είναι η μόνη που αντιστέκεται στην παγκοσμιοποίηση και ομογενοποίηση των θρησκειών, η οποία αποτελεί το Νο 1 στόχο της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Να πιστεύουμε δηλαδή ότι κάθε πίστη έχει την αλήθεια και κανείς δεν πλανάται. Η πολυδιαφημισμένη θρησκευτική ανοχή, η οποία στην ουσία είναι αποδοχή των άλλων θρησκειών ως διαφορετικών όψεων της ίδιας αλήθειας.

 

Προσηλυτισμός

Πέρα από την αντισυνταγματικότητα των νέων προγραμμάτων σπουδών, υπάρχει κι άλλο ένα σημείο που παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον από νομικής αλλά και κοινωνικής πλευράς.

Έχει υποστηριχθεί τεκμηριωμένα η άποψη ότι η διδασκαλία των ΝΠΣ συνιστά αθέμιτο προσηλυτισμό εναντίον των μαθητών, καθώς, όπως είπαμε και προηγουμένως, πρόκειται για κατήχηση στην πανθρησκειακή και αποκρυφιστική δοξασία της θεοσοφίας.

Ο ποινικά κολάσιμος προσηλυτισμός είναι η απόπειρα μεταστροφής της θρησκευτικής συνείδησης κάποιου ανθρώπου με τη χρήση απατηλών μέσων. Ο προσηλυτισμός μάλιστα, σε σχολικά ιδρύματα, αποτελεί επιβαρυντική περίσταση και τιμωρείται αυστηρότερα από τον προσηλυτισμό σε ενηλίκους. Για να πληρούται δε το συγκεκριμένο αδίκημα δεν απαιτείται να επέλθει το αποτέλεσμα, δηλαδή η μεταστροφή της θρησκευτικής συνείδησης του θύματος, αλλά αρκεί μόνο η απόπειρα.

 

Στα συγκεκριμένα προγράμματα, που υπάρχουν βιωματικές ασκήσεις, διάλογοι με επιχειρήματα κατά του χριστιανισμού, προσευχές άλλων θρησκευμάτων κ.λπ., μιλάμε όχι απλά για προσπάθεια μεταστροφής, αλλά για βιασμό της θρησκευτικής συνείδησης, η οποία είναι απαραβίαστη κατά το Σύνταγμα και την ΕΣΔΑ. Αλλά και να μην υπήρχε νομοθετική πρόβλεψη για την καταστρατήγηση της θρησκευτικής ελευθερίας, εμείς οι χριστιανοί έχουμε μάθει από το Ευαγγέλιο και τους βίους των Αγίων, ότι είναι προτιμότερο για το αιώνιο συμφέρον μας να πεθάνουμε με βασανιστικό τρόπο, παρά να προβούμε σε κάποια λατρευτική πράξη άλλης θρησκείας, έστω και χωρίς να την έχουμε ασπαστεί. Στους μάρτυρες πρότειναν οι δήμιοι να θυσιάσουν στα είδωλα, χωρίς να αρνηθούν τον Χριστό ή να ασπαστούν την ειδωλολατρία. Και όμως εκείνοι δεν το δέχονταν, προτιμώντας τα βασανιστήρια από μία έστω ψεύτικη αποδοχή των ειδώλων.

Έρχονται τώρα οι δήθεν ανοιχτόμυαλοι και μας γυρνούν σε εκείνες τις εποχές χρησιμοποιώντας το ίδιο δαιμονικό επιχείρημα στα παιδιά μας. Προσποιήσου τον ειδωλολάτρη, τον εικονομάχο, τον άθεο, χωρίς να είσαι. Κατηγόρησε τον Χριστό και τους μαθητές Του, αλλά μέσα σου αγάπα τους.

Εμείς βέβαια και τα παιδιά μας έχουμε κάθε δικαίωμα νομικό και ηθικό να μη συμμετέχουμε σε τέτοια θέατρα του παραλόγου.

Ο γνωστός διδάκτωρ του συνταγματικού δικαίου, κ. Γ. Κρίππας, έχει δημοσιεύσει μία απόλυτα τεκμηριωμένη μελέτη, με την οποία αποδεικνύει ότι, όντως, η διδασκαλία των ΝΠΣ αποτελεί αθέμιτο προσηλυτισμό.

Για να μην επιβαρύνω την ομιλία με βαριά νομικά, δεν θα αναλύσω το θέμα. Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να βρει τη μελέτη του κ. Κρίππα στο διαδίκτυο.

Επομένως, η διδασκαλία των νέων προγραμμάτων, δεν είναι μόνο αντισυνταγματική, αλλά και ποινικά κολάσιμη πράξη.

Αναμένουμε με μεγάλη αγωνία την απόφαση της Ολομελείας του ΣτΕ επί των αιτήσεων ακυρώσεως που κατέθεσε η ΠΕΘ, η Ι.Μ. Πειραιώς, η Εστία Πατερικών Μελετών, γονείς και θεολόγοι καθηγητές. Η υπόθεση εκδικάστηκε στις 13 Ιανουαρίου του 2017 και αναμένεται από μέρα σε μέρα η έκδοση της απόφασης, η οποία ευελπιστούμε ότι θα είναι θετική.

 

Ας δούμε όμως επιγραμματικά την ιστορία πίσω από τις προηγούμενες αποφάσεις του ΣτΕ για τα θρησκευτικά, για να διαπιστώσουμε πόσο μεθοδευμένα εργάζονται διαχρονικά οι άνθρωποι του υπουργείου παιδείας, εφαρμόζοντας το πείραμα του βατράχου. Ο βάτραχος, αν πέσει στο καυτό νερό μίας κατσαρόλας, αμέσως θα αναπηδήσει και θα σωθεί, ενώ αν μπει σε μία κατσαρόλα μέσα στην οποία σιγά σιγά θερμαίνεται το νερό, θα συνηθίσει τη ζέστη και μέχρι να βράσει και ο ίδιος. Δεν θα μπορέσει να αντιδράσει.

Αυτή η τακτική χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον σε πολλούς τομείς στη χώρα μας, στον οικονομικό, στον οικογενειακό, αλλά κυρίως στον εκπαιδευτικό. Πετάνε κάτι και περιμένουν να δουν αντιδράσεις. Όσο μειώνονται οι αντιδράσεις περνάνε στο επόμενο βήμα, μέχρι να πετύχουν το στόχο τους, χωρίς αντιδράσεις και πολιτικό κόστος.

Σε θεωρητικό επίπεδο, υπήρξαν από πολύ νωρίς φωνές που ζητούσαν την κατάργηση του ομολογιακού μαθήματος. Όμως, αυτή η ποθούμενη κατάργηση θα έφερνε την αντίδραση της πλειοψηφίας των γονέων, η οποία θα ήταν τότε πολύ δυναμική.

Η πρώτη ενέργεια εναντίον του μαθήματος έγινε δειλά το 1995, όταν χωρίς λόγο μειώθηκαν οι ώρες των θρησκευτικών στο λύκειο. Τότε κάποιοι γονείς προσέφυγαν στο ΣτΕ και δικαιώθηκαν, καθώς το Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο έκρινε ότι δεν αρκεί μία ώρα την εβδομάδα ώστε το μάθημα των θρησκευτικών να εκπληρώσει τον σκοπό του, δηλαδή την ανάπτυξη της θρησκευτικής συνείδησης των μαθητών.

Παρόμοια ενέργεια έγινε και το 1998, όπου εκ νέου το ΣτΕ δεν επέτρεψε τη μείωση των ωρών.

Το 2006 ήταν ορόσημο για την είσοδό μας στη Νέα Εποχή της εκπαίδευσης. Με υπουργό την κ. Γιαννάκου ξεκίνησε μία «ανανέωση» της παιδείας, με πρώτο βήμα την απαγόρευση της εξομολόγησης στα σχολεία, κατόπιν γνωμοδοτήσεως του τότε συνηγόρου του πολίτη κ. Καμίνη. Εμείς βεβαίως γνωρίζουμε ότι το Μυστήριο της Εξομολόγησης έχει μεγάλη δύναμη και κόβει τα δικαιώματα του διαβόλου. Οι επίδοξοι ανανεωτές της παιδείας, αφού κατοχύρωσαν την παρεμπόδιση του έργου τους, προχώρησαν έπειτα με γεωμετρική πρόοδο στην εφαρμογή του σχεδίου «διώξτε τον Χριστό απ᾿ τα σχολεία».

Το τότε παιδαγωγικό ινστιτούτο προχώρησε στην αλλαγή των βιβλίων σε πολλά μαθήματα. Τότε εισήχθη το περιβόητο βιβλίο της ιστορίας της κ. Ρεπούση με τον συνωστισμό στη Σμύρνη, το οποίο απεσύρθη λόγω των αντιδράσεων. Τότε εισήχθησαν τα απίστευτα βιβλία γλώσσας, για τα οποία έχει γράψει βιβλία και έχει κάνει ομιλίες ο δάσκαλος Δ. Νατσιός, αποδομώντας τα και προκαλώντας δίκαια αισθήματα αγανάκτησης σε όσους μαθαίνουν τι διδάσκονται από αυτά οι νεαροί μαθητές. Αυτά τα βιβλία δεν αποσύρθηκαν, διότι δεν υπήρξαν οργανωμένες και μαζικές αντιδράσεις. Διδάσκονται ακόμα στα σχολεία, έχοντας δηλητηριάσει μία ολόκληρη γενιά μαθητών από το 2006 έως σήμερα. Το γεγονός ότι τα βιβλία της ιστορίας αντικαταστάθηκαν, σε αντίθεση με τα βιβλία της γλώσσας, δείχνει ότι οι αντιδράσεις μας έχουν αποτέλεσμα, όσο και αν κάποιοι εφευρίσκουν προφάσεις εν αμαρτίαις, με τη συνεχή άρνηση σε οποιαδήποτε μορφή αντίδρασης, επειδή τάχα δεν φέρνει αποτέλεσμα.

Το 2008 ο τότε υπουργός παιδείας Ευριπίδης Στυλιανίδης εξέδωσε εγκύκλιο με την οποία επέτρεπε την απαλλαγή από τα θρησκευτικά σε όποιον μαθητή το επιθυμούσε, χωρίς αιτιολογία. Τότε, μία ομάδα θεολόγων της Κρήτης, προσέφυγε στο Δ. Εφ. Χανίων και πάλι το Δικαστήριο έκρινε την εγκύκλιο αντισυνταγματική, ορίζοντας ότι το μάθημα παραμένει υποχρεωτικό για όλους τους βαπτισμένους Ορθοδόξους Χριστιανούς και μάλιστα ομολογιακού χαρακτήρα. Είναι η απόφαση του 2012 που μνημονεύσαμε προηγουμένως.

Έπειτα ήρθε η κυβέρνηση Παπανδρέου και η υπουργός Διαμαντοπούλου εισήγαγε, σε συνεργασία με ολιγάριθμους νεωτεριστές θεολόγους, πιλοτικά το 2011 σε κάποια σχολεία, το ΝΠΣ. Φυσικά ελάχιστοι το γνωρίζανε και τότε οι αντιδράσεις υπήρξαν ελάχιστες. Ούτε καν από τη διοικούσα Εκκλησία. Οι θεολόγοι της ΠΕΘ, και οφείλουμε να τους επαινέσουμε, πάλευαν από τότε να ενημερώσουν τον κόσμο για το τι συμβαίνει και τι έρχεται.

Ο θεολογικός κόσμος απέρριψε μετά βδελυγμίας από την αρχή τα προγράμματα, αλλά οι θεολόγοι αριστερής απόχρωσης είχαν την πολιτική δύναμη να τα επιβάλουν. Για τον σκοπό αυτό δημιούργησαν ένα σωματείο με την ονομασία «ΚΑΙΡΟΣ», με σκοπό να αντιπολιτευθούν την πολυάριθμη ΠΕΘ και να καπελώσουν τον αντιδρώντα εκπαιδευτικό κόσμο, αντικαθιστώντας τα όργανα των θεολόγων στον διάλογο με το υπουργείο.

Μετά την κατακραυγή από το σύνολο των θεολόγων, τα ΠΣ δεν εφαρμόστηκαν για κάποια χρόνια διότι στην πιλοτική τους εφαρμογή απέτυχαν.

Όμως, με τον ερχομό του ΣΥΡΙΖΑ, οι θεολόγοι του ΚΑΙΡΟΥ είχαν αποκτήσει ξανά την πολιτική δύναμη για να επιβάλλουν το πολυθρησκειακό μάθημα.

Το 2015, με απόφαση του τότε υπουργού Φίλη μειώθηκαν οι ώρες διδασκαλίες των θρησκευτικών στην ε΄ και στ΄ δημοτικού. Η κίνηση αυτή ήταν μία κροτίδα για να δουν την ετοιμότητα της ΠΕΘ. Όντως, αμέσως η ΠΕΘ, γονείς και οι βορειοελλαδίτες δάσκαλοι Νατσιός και Τσιατούρας προσέφυγαν στο ΣτΕ για την ακύρωση της υπουργικής απόφασης καθώς, όπως προείπαμε, ήδη το ΣτΕ έχει αποφασίσει ότι δεν αρκεί η μία ώρα διδασκαλίας εβδομαδιαία για να καλύψει το δικαίωμα των μαθητών στη θρησκευτική εκπαίδευση.

(Η υπόθεση αυτή έχει εκδικαστεί το Σεπτέμβριο του 2016 και αναμένεται η απόφαση).

Βλέποντας τη δικαστική ετοιμότητα της ΠΕΘ, το υπουργείο αποφάσισε να δράσει πιο πονηρά αυτή τη φορά για την προαποφασισμένη είσοδο των ΝΠΣ. Με απόλυτη μυστικότητα και αιφνιδιασμό γονέων, δασκάλων και θεολόγων, κατά την έναρξη της σχολικής χρονιάς του 2016, μία μέρα μετά τον αγιασμό, και αφού είχαν μοιραστεί τα παλιά βιβλία των θρησκευτικών, δημοσιεύθηκε η απόφαση για την πανελλαδική εισαγωγή του ΝΠΣ.

Μάλιστα, από τα 7 μέλη της επιτροπής που ενέκρινε τα ΝΠΣ, τα 5 ήταν συντάκτες του προγράμματος κατά προφανή παράβαση της αρχής της αμεροληψίας!

Εκ νέου η ΠΕΘ και οι υπόλοιποι φορείς προσέφυγαν κατά της υπουργικής απόφασης αυτής. Όμως, πριν εκδοθεί κάποια απόφαση, ο νέος υπουργός Γαβρόγλου εξέδωσε νέα υπουργική απόφαση με ελάχιστες αλλαγές από εκείνη του Φίλη, έτσι ώστε η απόφαση του ΣτΕ να μην την πιάνει τυπικά. Από την αρχή έως το τέλος μιλάμε για ένα παμπόνηρο σχέδιο με εκμετάλλευση των παραθύρων της δικονομίας, ώστε να επιβληθεί δικτατορικά το μάθημα που θέλουν οι άθεοι και οι οικουμενιστές.

 

Τι κάνουμε από εδώ και πέρα;

Αναμένοντας να εκδοθεί η απόφαση του ΣτΕ, προτείνουμε να επιστραφούν πίσω οι φάκελοι των θρησκευτικών, συνοδευόμενοι από υπεύθυνη δήλωση που θα γνωστοποιεί στους αρμοδίους τον λόγο για τον οποίο επιστρέφονται. Τη φόρμα της υπεύθυνης δήλωσης θα βρείτε στο σάιτ της ενωμένης ρωμηοσύνης καθώς και σε άλλα χριστιανικά ιστολόγια. Τη δήλωση τη στέλνουμε είτε στον διευθυντή, είτε στον προϊστάμενο πρωτοβάθμιας ή δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, με το αίτημα να μεταβιβαστεί στο υπουργείο παιδείας. Μπορούμε δε να τη στείλουμε ταχυδρομικώς κατευθείαν στο υπουργείο μαζί με το βιβλίο.

Βεβαίως αυτή η κίνηση δεν είναι η τέλεια, ούτε μας εξασφαλίζει 100%. Έχουν καταγγελθεί ανάρμοστες συμπεριφορές διευθυντών και καθηγητών εναντίον των παιδιών που επέστρεψαν με τους γονείς τους τα βιβλία. Πριν πάρουμε αυτή την απόφαση, πρέπει να έχουμε αποδεχτεί και το τυχόν κόστος και να ενημερώσουμε και τα παιδιά μας γι᾿ αυτό, ώστε να είναι προετοιμασμένα.

Επειδή πολλοί λένε ότι αυτή η αντίδραση δεν βγάζει πουθενά, πρέπει να τονίσουμε ότι η κίνηση αυτή στοχεύει περισσότερο στο να φανεί η αντίδραση των γονέων. Να μην περάσουν δηλαδή τα πανθρησκευτικά αβρόχοις ποσί στα σχολεία. Με την κίνηση αυτή, βοηθάμε και προβληματίζουμε τους άλλους γονείς που μπορεί να μη γνωρίζουν το θέμα ή να μην υπολογίζουν το κακό που γίνεται στα παιδιά τους. Δίνουμε, επιπλέον, θάρρος στους αδελφούς μας που μπορεί να μην έχουν το σθένος να σηκώσουν το βάρος αυτής της θυσίας. Όταν οι διστακτικοί γονείς δουν άλλους να αγωνίζονται για τη θρησκευτική διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους, παίρνουν θάρρος και η αντίδραση πολλαπλασιάζεται.

Μα πάνω απ᾿ όλα δείχνουμε στον Θεό ότι θέλουμε να επέμβει. Κάνουμε ό,τι μπορούμε ανθρωπίνως και τα υπόλοιπα τα αφήνουμε σε Εκείνον. Κι αν δεν βγει τίποτα, εμείς θα έχουμε κάνει το χρέος μας απέναντι στον Θεό, στην πατρίδα, σε εμάς και στα παιδιά μας. Και όπως γνωρίζουμε όλοι, σε πνευματικό επίπεδο μετράει το τι κάναμε, όχι το τι τελικά έγινε. Σε αυτή λοιπόν την ιστορική στιγμή κληθήκαμε να ζήσουμε και εδώ καλούμαστε να αντιδράσουμε. Όσο δεν αντιδράμε και δεν κάνουμε τίποτα, τόσο οι εχθροί του Χριστού θα προχωράνε στα επόμενα βήματα που είναι μελετημένα.

Μη νομίζουμε ότι είμαστε μόνοι μας. Είναι πάρα πολλοί οι άνθρωποι που αντιστέκονται και δεν έκλιναν γόνυ στον Βάαλ της Νέας Εποχής. Αλλά και μόνοι μας να ήμασταν, πάλι θα οφείλαμε να αντισταθούμε έχοντας ως πρότυπα τόσους Αγίους μας (Αγ. Μάξιμο, Αγ. Μάρκο, Αγ. Αθανάσιο κ.λπ.) που μόνοι τους, με μόνη τη βοήθεια του Θεού κατάφεραν να ανατρέψουν πανίσχυρες αιρέσεις και μας απέδειξαν ότι και αν μας εγκαταλείψουν οι πάντες, ο Θεός δεν θα μας εγκαταλείψει.

Θα πρέπει επίσης να προσέξουμε να μην πέσουμε στην παγίδα να κατηγορήσουμε τους άλλους επειδή δεν έκαναν αυτά που κάνουμε εμείς. Μία τέτοια υπερήφανη αντιμετώπιση μας στερεί τα πνευματικά οφέλη που θέλουμε να αποκομίσουμε από την αντίδρασή μας και ίσως μας στερεί και την ουράνια βοήθεια πάνω στην οποία μόνο ελπίζουμε.

 

Πέρα από την ατομική μας δράση, τώρα, καλό θα ήταν να ενημερώσουμε όσο μπορούμε και άλλους γονείς, τους συλλόγους γονέων και κηδεμόνων, τους καθηγητές. Τα έργα του σκότους αντιμετωπίζονται με φως. Ας ενημερωθούμε έγκυρα και ας ενημερώσουμε τους άλλους. Τα περισσότερα ΜΜΕ ελέγχονται και δεν αναδεικνύουν αυτά τα θέματα.

Να πιάσουμε κατ᾿ ιδίαν τους δασκάλους και τους καθηγητές και να τους εξηγήσουμε με ευγενικό τρόπο την αντίρρησή μας, τονίζοντας ότι η επιστροφή των φακέλων δεν έχει να κάνει με αυτούς, αλλά γίνεται επειδή θέλουμε να φανεί η αντίδραση.

Υπάρχουν κάποιοι δάσκαλοι και θεολόγοι που αποτρέπουν τους γονείς από την επιστροφή των βιβλίων, διαβεβαιώνοντάς τους ότι δεν θα διδάξουν τα μη ορθόδοξα σημεία τους στα παιδιά. Αυτό είναι λάθος, διότι μπορεί φέτος να έχουν έναν συνειδητοποιημένο δάσκαλο, αλλά τα επόμενα χρόνια μπορεί να έχουν άλλον, πιο «ανοιχτόμυαλο». Επιπλέον, τα βιβλία αυτά είναι μία νάρκη μέσα στη μαθητική τσάντα. Οι μαθητές θα τα ξεφυλλίσουν από μόνοι τους, βλέποντας τις πρωτοφανείς γι᾿ αυτούς εικόνες.

΄Αλλοι πάλι λένε, ότι θα εξηγήσω εγώ στα παιδιά μου την αλήθεια και δεν θα επηρεαστούν από το σχολείο. Σαφώς πρέπει να γίνει και αυτό, αλλά κατά τη γνώμη μου δεν αρκεί. Είναι σαν να επιτρέπουμε στο παιδί μας να φάει χαλασμένη τροφή, αναπαυόμενοι στο ότι μετά θα το πάμε για πλύση στομάχου. Στα μάτια των παιδιών, το σχολείο και ο δάσκαλος είναι αυθεντίες, ίσως μεγαλύτερες από τους γονείς. Επιπλέον, ειδικά στην προεφηβική και εφηβική ηλικία, υπάρχει έντονο το αίσθημα της αμφισβήτησης προς τους γονείς. ΄Αλλωστε, κατά κανόνα στις νεαρές ηλικίες λείπει το βίωμα που θεμελιώνει την πίστη, και έτσι πάντα θα υπάρχει ένα κενό που μπορεί να εκμεταλλευτεί ο εχθρός του ανθρωπίνου γένους για να τα μπερδέψει.

Αν προσθέσουμε και το γεγονός ότι έχουν επικρατήσει ανορθόδοξες διδασκαλίες και δεισιδαιμονίες σε μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης, ως δήθεν διδασκαλίες της Εκκλησίας, όπως π.χ. το ξεμάτιασμα, το πίστευε και μη ερεύνα και πολλά άλλα, καταλαβαίνουμε ότι η σύγχυση που προκαλείται με τέτοιου είδους μάθημα σε ανηλίκους είναι παραπάνω από προφανής.

Αν θα κάναμε, λοιπόν, τα πάντα για να αποτρέψουμε τη δηλητηρίαση του παιδιού μας, πόσο περισσότερο πρέπει να μεριμνήσουμε για την αποφυγή της δηλητηρίασης της αθάνατης ψυχής του από τον νεοεποχήτικο αχταρμά που παρουσιάζεται σε αυτά ως ένα νόστιμο πρωτόγνωρο και θελκτικό γλυκό.

Στη νέα εποχή, ο διωγμός είναι πιο ευγενικός. Οι διώκτες θέλουν να μας κάνουν να ντρεπόμαστε γι᾿ αυτό που πιστεύουμε και κυρίως να ντρεπόμαστε να διαφωνήσουμε με τα νεοεποχήτικα κελεύσματα, διότι τότε θα είμαστε φανατικοί, φασίστες, απολιθωμένοι κ.λπ. Μας κακοχαρακτηρίζουν διότι δεν έχουν αντίλογο.

Για κάθε χριστιανό, όμως, αρκεί η αψευδής υπόσχεση του Κυρίου «Μακάριοί ἐστε, ὅταν ὀνειδίσωσιν ὑμᾶς καὶ διώξωσιν καὶ εἴπωσιν πᾶν πονηρὸν ρῆμα καθ᾿ ὑμῶν ψευδόμενοι ἕνεκεν ἐμοῦ».

Επιπροσθέτως, χρειάζεται να οργανωθούμε, ώστε να διεκδικήσουμε όχι μόνο ατομικά, αλλά και συλλογικά τα δικαιώματά μας. Ας παραδειγματιστούμε από την οργάνωση και τη συστηματικότητα των εχθρών του Χριστού, και ας ξυπνήσουμε από την ύπνωση της καθημερινότητας. Οι στιγμές που ζούμε είναι ιστορικές και για την πατρίδα μας. Από συμβολικής άποψης, η αλλαγή του μαθήματος των θρησκευτικών σημαίνει πολλά. Διότι αν γράψει ο τάδε ένα βιβλίο, γνωρίζουμε ότι αυτό το βιβλίο απηχεί τις απόψεις του. Τα βιβλία, όμως, που διδάσκονται στα σχολεία απηχούν τις απόψεις του κράτους και δεν μπορεί να είναι οι προσωπικές απόψεις κάθε ιδεοληπτικού νεομπολσεβίκου ή ισοπεδωτικού κουλτουριάρη θεολόγου.

Αλλά και οι εκπαιδευτικοί πρέπει να δώσουν τη δική τους μάχη. Να ευνοήσουν την επιστροφή των βιβλίων και σε κάθε περίπτωση να αποφύγουν τη διδασκαλία των αντορθόδοξων σημείων του προγράμματος σπουδών. Γνωρίζω ότι οι ευσυνείδητοι θεολόγοι δέχονται πιέσεις από σχολικούς συμβούλους και ανθρώπους του υπουργείου, ώστε να εφαρμόσουν κατά γράμμα το πρόγραμμα.

Ας μη φοβούνται. Είναι καλυμμένοι νομικά, καθώς η άρνησή τους να διδάξουν βασίζεται στην αντισυνταγματικότητα των προγραμμάτων, γι᾿ αυτό και παρά τις απειλές των δήθεν ανοιχτόμυαλων και προοδευτικών ανθρώπων, δεν υπάρχουν πειθαρχικές διώξεις παρά μόνο πυροβολισμοί στον αέρα. Πάρα πολλοί θεολόγοι δεν εφαρμόζουν καν αυτά τα προγράμματα και διδάσκουν είτε το παλιό βιβλίο είτε βίους Αγίων και το Ευαγγέλιο. Σε αυτούς οφείλουμε να υποκλιθούμε για τη χριστιανική λεβεντιά που επιδεικνύουν, την ανδρεία και θαρραλέα στάση τους, η οποία είναι η ενδεδειγμένη απέναντι στη θρασυδειλία και το μπούλινγκ των υπηρετών της Νέας Εποχής. Στις απειλές τους, απαντούν με αποφασιστικότητα και πίστη, ρισκάροντας ακόμα και τη δουλειά τους.

Βέβαια, κανείς από εκείνους που απειλούν δεν τόλμησε να κινήσει πειθαρχική δίωξη εναντίον θεολόγων για τη μη εφαρμογή των ΝΠΣ, γιατί γνωρίζουν ότι σε αυτή την περίπτωση θα τεθεί ενώπιον του πειθαρχικού το θέμα της αντισυνταγματικότητας των προγραμμάτων και θα δημιουργηθούν νέα προβλήματα για το υπουργείο, καθώς ακόμα και αν το πειθαρχικό κάνει τα στραβά μάτια στην αντισυνταγματικότητα, η υπόθεση θα τεθεί εκ νέου ενώπιον των διοικητικών δικαστηρίων.

Ωστόσο, οι θεολόγοι πρέπει να αντιπροτείνουν ένα ολοκληρωμένο σύγχρονο και απόλυτα προσεγμένο πρόγραμμα θρησκευτικών με ορθόδοξο ομολογιακό περιεχόμενο ως αντιπρόταση. Διότι πολλοί λένε ότι το μάθημα ήταν αγγαρεία και έπρεπε να αλλάξει. Καμμία αντίρρηση ότι έπρεπε να γίνει αναθεώρηση των παλιών προγραμμάτων, τα οποία είχαν εισαχθεί το 2006 και είχαν επίσης διαποτιστεί σε κάποια σημεία τους από το νεωτεριστικό θεολογικό κύμα που καταπόντισε τις θεολογικές σχολές, μακριά από την ασκητική μας παράδοση και την εμπειρική θεολογία.

Γι᾿ αυτό εκτός από την άρνηση των ΝΠΣ, οφείλουμε να καταθέσουμε αντιπρόταση. Και είναι πολύ θετικό βήμα το ότι η ΠΕΘ, με επικεφαλής τον πρόεδρό της κ. Ρεράκη, συντάσσει νέα ΠΣ με ορθόδοξη κατεύθυνση, ώστε να υπάρχει μία απτή και ολοκληρωμένη αντιπρόταση.

 

Τι ακολουθεί;

Η ένταξη της παιδείας στη Νέα Εποχή βεβαίως δεν αφορά μόνο το μάθημα των θρησκευτικών.

Ήδη στα προγράμματα σπουδών για τα αγγλικά, υπάρχει μία ημέρα αφιερωμένη στο χάλογουιν, μια σύγχρονη εκδοχή του αρχαίου κέλτικου παγανισμού, όπου οι μαθητές υποχρεωτικά πρέπει να συμμετάσχουν.

Ακολουθεί η προαναγγελμένη σεξουαλική αγωγή. Το 2017, επί υπουργίας του κ. Γαβρόγλου εισήχθη πειραματικά, με τη μορφή της θεματικής εβδομάδας και της ενότητας των έμφυλων ταυτοτήτων. Η θεματική εβδομάδα, κατά δημόσια ομολογία της γενικής γραμματέως ισότητος στη βουλή, εισήχθη κατόπιν αιτημάτων της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας και αποτελεί «επιτυχημένο» κατά τη γνώμη των κυβερνόντων προστάδιο της σεξουαλικής αγωγής.

Αλλά και για τους εκπαιδευτικούς φροντίζει το υπουργείο, καθώς, εδώ και πολλά χρόνια παρέχονται σεμινάρια στους καθηγητές για τη χρήση της γιόγκα στην εκπαίδευση! Δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία ότι η ινδουιστική λατρεία της γιόγκα θα πάρει τη θέση της στο πρόγραμμα σπουδών, πιθανών της φυσικής αγωγής.

 

Οφείλουμε στον εαυτό μας και στα παιδιά μας να ενημερωθούμε για όλα αυτά και να μη τα περνάμε αδιάφορα σκεφτόμενοι μόνο πως θα εξασφαλίσουμε τις υλικές ανέσεις τους. Να μάθουμε για τα δικαιώματά μας και για τα δικαιώματα των παιδιών μας. Τα προβλήματα της εκπαίδευσης να τα θέσουμε ενώπιον της Εκκλησίας. Να ζητάμε υποστήριξη από τους επισκόπους και από τους ιερείς.

Το ίντερνετ είναι ένα δυνατό εργαλείο πληροφόρησης στα χέρια μας για να μάθουμε από ορθόδοξα ιστολόγια τι είναι όλα αυτά. Έτσι θα ξέρουμε να φυλαγόμαστε εμείς, αλλά και θα προστατεύσουμε αποτελεσματικότερα τα παιδιά μας. Ειδικά για τα θέματα όπως το χάλογουιν και η γιόγκα, η έλλειψη πληροφόρησης εκ μέρους μας εξασφαλίζει τις προϋποθέσεις για ταχεία εξάπλωσή τους.

 

Ο νεοεποχήτικος κλοιός σφίγγει επικίνδυνα στα σχολεία. Τα παιδιά των χριστιανών είναι ο εύκολος στόχος τους για να διώξουν την Εκκλησία με αυτό τον «αναίμακτο» τρόπο.

Πρόκειται για ανίερο παιδομάζωμα και διωγμό, όμοιο με εκείνο που επιχείρησαν οι ιδεολογικοί πρόγονοι των σημερινών κυβερνόντων, οι μπολσεβίκοι της σοβιετικής ένωσης. Και τότε οι άθεοι συνεργάστηκαν με τους οικουμενιστές της εποχής τους και έφτιαξαν τη σχισματική «ζώσα εκκλησία». Έτσι και τώρα θέλουν μία εκκλησία υποχείριό τους και την παιδεία εργαλείο στην κομματική προπαγάνδα τους.

Όμως, κάθε διωγμός συμβαίνει επειδή ο Θεός τον επιτρέπει για να βγάλει κάτι καλύτερο και να δώσει την ευκαιρία στους πιστούς να αγωνιστούν ώστε να μπουν στη Βασιλεία Του.

Γι᾿ αυτό ο αγώνας μας γίνεται χωρίς απελπισία και άγχος για το αποτέλεσμα, η έκβαση του οποίου εξαρτάται αποκλειστικά από τον Θεό. Βαθιά πεποίθησή μας είναι ότι όπως ηττήθηκαν ειρηνικά και αναίμακτα στις άλλες ορθόδοξες χώρες, έτσι και πάλι οι εχθροί του Χριστού θα καταρρεύσουν, αποτελώντας μία ακόμη απόδειξη της ματαιότητας κάθε αγώνα κατά του Χριστού και της Εκκλησίας Του.

 

Θα κλείσω με τα διαχρονικά λόγια του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, ο οποίος την εποχή της παντοδυναμίας των αθέων στις ορθόδοξες χώρες έγραψε:

Σαν περιπλανώμενοι ακροβάτες οι άθεοι βαδίζουν με περασμένο το χαλινάρι του ηγεμόνα της κόλασης από ήττα σε ήττα... Το παντοτινό έργο τους – παμπάλαιο και εντελώς γερασμένο – είναι να απορρίπτουν το Βασίλειο των Ουρανών και ανεπιτυχώς να προσπαθούν να θεμελιώσουν το γήινο βασίλειο. Όταν λάμψει το φως του Χριστού, η σκιά τους στην ιστορία θα παραμείνει πολύ σκοτεινή, και επί αιώνες θα φοβερίζει τους λαούς και θα τους προσκολλά στον Θεό.

 


 

(Διεύθ.: http://www.imglyfadas.gr/portal/gr/details.asp?cdPro={5DC19A03-E86F-4320-BFDC-E37C4FBA3FA0})

 


 

Εκτύπωση Σελίδας Μείωση Γραμματοσειράς Αύξηση Γραμματοσειράς
Ἐπιστροφή στήν ἀρχή τῆς σελίδας