Τι καινούργιο προστέθηκε στην ιστοσελίδα... | Χάρτης Ιστότοπου
Εκτύπωση Σελίδας Μείωση Γραμματοσειράς Αύξηση Γραμματοσειράς

ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΕΣ ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ ΓΕΛΙΟΥ

 

του π. Θωμά Βαμβίνη

 

Μέσα στην κατανυκτική ατμόσφαιρα της Μ. Τεσσαρακοστής, στην χαρμολύπη του Τριωδίου, θα κάνουμε μια αναφορά στις «απελπισμένες» απόπειρες για την θεραπεία ψυχικών και σωματικών ασθενειών με την πρόκληση και την «καλλιέργεια» του γέλιου. Αφορμή μάς δίνεται από την εισβολή στην «αγορά της ευτυχίας» μιας νέας μεθόδου της γιόγκα, η οποία χρησιμοποιεί ως θεραπευτική άσκηση το γέλιο. Η μέθοδος μοιάζει αφελής, αλλά φαίνεται ότι πείθει αρκετούς ανά τον κόσμο (και την Ελλάδα), αφού έχουν δημιουργηθή ανά την υφήλιο χιλιάδες «λέσχες γέλιου». Προβάλλονται μάλιστα κατά καιρούς στα Μ.Μ.Ε. και σχετικά ρεπορτάζ.

Το γέλιο, ως μέθοδος, χρησιμοποιείται μέσα στον στενό, τυφλό, ορίζοντα μιας φυσικής ανθρωποκεντρικής θρησκείας. Οι λέσχες, δηλαδή, γέλιου δεν είναι κάτι το θρησκευτικά αδιάφορο. Έχουν μεταφυσικό θεμέλιο δανεισμένο από την ινδουϊστική ή ιαπωνική θρησκευτικότητα.

Από το διαδίκτυο πήραμε πληροφορίες για το «δικό μας» κέντρο γέλιου, το OSHO ZEN Center. Το OSHO βγαίνει από το όνομα Όσσο, που είναι το όνομα του Μπαγκουάν Σρι Ρατζνίς, γνωστού ως «μύστη, εμπνευστή και δημιουργού εκατοντάδων τεχνικών για την επιστήμη της επίγνωσης, την τέχνη του διαλογισμού». Το «ΖΕΝ είναι η ιαπωνική εκδοχή της ελληνικής λέξης διάνοια, που σημαίνει διαλογισμός». Και το «OSHO ZEN» σημαίνει την «πολυδιάστατη επέκταση της συνειδητότητας, μέσω του Διαλογισμού».

Όλες αυτές οι πληροφορίες για τις λέσχες γέλιου δεν βγάζουν και πολύ γέλιο (παρά την θυμηδία που εκ πρώτης ακοής προκαλούν) σε όσους γνωρίζουν ότι η χαρά ήλθε (και έρχεται) στον κόσμο μόνον «δια του σταυρού». Αντίθετα, τους προκαλούν βαθιά θλίψη. Κάθε Ορθόδοξος Χριστιανός θλίβεται διαπιστώνοντας την είσοδο τέτοιων «θεραπευτικών μεθόδων» στην χώρα της Φιλοκαλίας, γιατί γνωρίζει τα αδιέξοδα και τους γκρεμούς στους οποίους οδηγούν οι λανθασμένοι προσανατολισμοί της ψυχής, οι πλάνες στο πεδίο της πνευματικής ζωής.

 

Η πρωϊνή κίνηση του νου

Οι άγιοι Πατέρες μάς συμβουλεύουν: η πρωτόνοιά μας, η πρώτη πρωϊνή μας σκέψη μετά τον νυχτερινό ύπνο, ως απαρχή της ημέρας, πρέπει να κατευθύνεται στον Θεό. Η ξεκούραστη διάνοια, αδιαφορώντας για ό,τι τυχόν άφησαν στην μνήμη μας τα όνειρα, δραπετεύοντας και από την αιχμαλωσία πού της επιβάλλουν οι ποικίλοι πιεστικοί και θανατηφόροι λογισμοί, πρέπει να στρέφεται προσευχητικά προς τον Χριστό, που είναι το «φως το αληθινόν». Έτσι ευλογείται όλη η ημέρα μας και ευεργετείται όλη η ψυχοσωματική μας ύπαρξη.

Οι δάσκαλοι του γέλιου, από την άλλη μεριά, διδάσκουν στους μαθητές τους να διαλογίζονται αφήνοντας «τα φορτία και τις αρνητικές σκέψεις» και να σκέφτονται: «Ο νους μου έχει αδειάσει και το σώμα μου είναι γεμάτο ενέργεια!». Τους κατηχούν μάλιστα, λέγοντάς τους: «Αν καθιερώσεις έναν πρωινό διαλογισμό κάθε μέρα, η ζωή σου θα αλλάξη ριζικά».

Όμως, ο νους που αδειάζει μπορεί να γίνεται αναίσθητος στις θλίψεις, αλλά καθίσταται ανίκανος για την αγάπη. Ο διαλογιζόμενος, χωρίς καμμιά αίσθηση ευθύνης, στέκεται απέναντι στο άζωο κενό βλέποντας μόνο τον εαυτό του. Απεναντίας, ο προσευχόμενος στέκεται ενώπιον του ζωντανού Χριστού, που είναι «το φως του κόσμου», το οποίο κρίνει τον προσευχόμενο, ως «κριτικό ενθυμήσεων και εννοιών καρδίας».

 


 

(Πηγή: «Εκκλησιαστική Παρέμβαση», Μάρτιος 2013)

 


 

Εκτύπωση Σελίδας Μείωση Γραμματοσειράς Αύξηση Γραμματοσειράς
Ἐπιστροφή στήν ἀρχή τῆς σελίδας