Τι καινούργιο προστέθηκε στην ιστοσελίδα... | Χάρτης Ιστότοπου
Εκτύπωση Σελίδας Μείωση Γραμματοσειράς Αύξηση Γραμματοσειράς

ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΓ′ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΕΩΣ ΕΝΤΕΤΑΛΜΕΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΚΑΙ ΙΕΡΩΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΝ ΔΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΑΣ

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ
ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΙΩΑΝΝΟΥ ΓΕΝΝΑΔΙΟΥ 14 (115 21)

ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ

τηλ. 210-72.72.240-243, fax 210-72.72.244

ΚΓ′ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΙΣ ΕΝΤΕΤΑΛΜΕΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΚΑΙ ΙΕΡΩΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΝ ΔΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΑΣ

(Λαμία, 31-10 ἕως 2-11-2011)

 

ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ

Ἡ ΚΓ΄ Πανορθόδοξη Συνδιάσκεψη Ἐντεταλμένων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καί Ἱερῶν Μητροπόλεων γιά θέματα αἱρέσεων καί παραθρησκείας, πού πραγματοποιήθηκε, ὑπό τήν αἰγίδα τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί Πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερωνύμου, στήν Αἴθουσα Τελετῶν τοῦ Ἐργατικοῦ Κέντρου Φθιώτιδος, ἀπό 31-10 ἕως 2-11-2011, μέ τή φιλόξενη φροντίδα τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Φθιώτιδος κ. Νικολάου καί ὑπό τήν προεδρία τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ. Ἀνθίμου, Προέδρου τῆς Σ. Ε. ἐπί τῶν Αἱρέσεων, μέ θέμα: «Ὀρθοδοξία καί Πεντηκοστιανισμός», μετά ἀπό ἐκτενῆ συζήτηση ἐπί τῶν εἰσηγήσεων, ἐνέκρινε ὁμοφώνως τά ἀκόλουθα Πορίσματα:

1. Τό κίνημα τῶν αὐτοαποκαλουμένων Πεντηκοστιανῶν προέρχεται – κατά τούς πεπλανημένους ἰσχυρισμούς τους – ἀπό μιά δῆθεν «πρωτοφανῆ σέ μέγεθος καί ἔκταση ἔκχυση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος», πού ἔγινε ἀπό τά μέσα μέχρι τά τέλη τοῦ 19ου αἰῶνα, ξεκινώντας ἀπό τήν Ἀμερική καί ἐπεκτεινόμενη σέ πολλές χῶρες. Ὁ προτεσταντικός χριστιανισμός, κουρασμένος ἀπό τούς αἱματηρούς ὁμολογιακούς πολέμους, μετατόπισε τήν ἔμφαση ἀπό τό ὁμολογιακό δόγμα σέ μιά ὑποκειμενική καί ἀτομική ἐμπειρία, ξεκομμένη ἀπό τό γεγονός τῆς Ἱστορικῆς Ἐκκλησίας, τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, καί ἄρα ἐμπειρία πεπλανημένη. Σταδιακά, μέσα στό «νεογέννητο» κίνημα τῶν Πεντηκοστιανῶν αὐτή ἡ ὑποκειμενική προσωπική ἐμπειρία ἀπολυτοποιήθηκε.

2. Τό βασικό ἄλλοθι τῆς σχετικά νεοφανοῦς αὐτῆς ἐκπτώσεως τοῦ προτεσταντισμοῦ εἶναι ὁ βλάσφημος ἰσχυρισμός ὅτι ἡ Ἐκκλησία, τρεῖς αἰῶνες μετά τούς Ἀποστόλους, «ἀποστάτησε, ἔχασε τό Ἅγιο Πνεῦμα καί μεταβλήθηκε σέ πόρνη καί σέ θυγατέρα τῆς Βαβυλῶνος». Ὅμως, ἡ ἀψευδής διπλῆ διαβεβαίωση τοῦ Κυρίου, ἀφ᾿ ἑνός ὅτι «πῦλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς (τῆς Ἐκκλησίας Του)» (Ματθ. 16, 18), καί ἀφ᾿ ἑτέρου ὅτι ὁ Παράκλητος «μένει μεθ᾿ ἡμῶν εἰς τόν αἰῶνα» (Ἰωάν. 14, 16), καθώς καί ἡ ἀποστολική μαρτυρία ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι «στῦλος καί ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας» (Α΄ Τιμ. 3, 15), ἀποδεικνύουν τόν ὡς ἄνω ἰσχυρισμό τῶν Πεντηκοστιανῶν ἀπολύτως ψευδῆ. Παράλληλα αἰωρεῖται πάντοτε ἀναπάντητο τό ἐρώτημα: Πῶς οἱ Πεντηκοστιανοί ἐμπιστεύονται μιά – κατά τήν γνώμη τους – «ἀποστάτιδα» Ἐκκλησία νά προβαίνει σέ κάτι τό τόσο θεμελιῶδες γιά τήν πίστη, ὅπως εἶναι ὁ τελικός καθορισμός τοῦ Κανόνα τῆς Ἁγίας Γραφῆς στά τέλη τοῦ 4ου αἰῶνα»;

3. Οἱ Πεντηκοστιανοί ἀδυνατοῦν νά γνωρίσουν τό γεγονός τῆς Πεντηκοστῆς στίς πραγματικές του διαστάσεις, διότι ἀγνοοῦν τίς βασικότερες προϋποθέσεις ἑρμηνείας, ὅπως τήν ὀρθή ἀντίληψη γιά τήν ταυτότητα τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τήν ὀρθή κατανόηση τῆς θεοπνευστίας της. Μέ τήν ἀπολυτοποίηση καί τόν ὑπερτονισμό τῆς Πεντηκοστῆς σχετικοποιοῦν καί ὑποτιμοῦν τά ἄλλα ἐξ ἴσου σημαντικά γεγονότα τῆς Θείας Οἰκονομίας.

Πιό συγκεκριμένα, δέν ἔχουν τήν δυνατότητα νά ἀποδεχθοῦν τήν Πεντηκοστή ὡς τελική συσσωμάτωση τῶν Ἀποστόλων στό ἔνδοξο ἀναστημένο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, καθόσον οἱ ἴδιοι, χωρίς τήν ἀποστολική διαδοχή, δέν ἔχουν πραγματική ἐπαφή μέ τό ἀληθινό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Δέν μποροῦν νά ἀποδεχθοῦν τό γεγονός τῆς Πεντηκοστῆς ὡς πραγματική θεογνωσία, διότι δέν λαμβάνουν ὑπόψη τους τήν συνέργεια τῶν θείων Προσώπων σέ ὅλα τά ἀποκαλυπτικά γεγονότα. Δέν ἔχουν καμμία ἀντίληψη τῆς Πεντηκοστῆς ὡς γεγονότος θεώσεως καί θεοπνευστίας. Μένουν ἐπίσης ἀνυποψίαστοι γιά τήν ὁλοκλήρωση τῆς θεραπευτικῆς διαδικασίας στό γεγονός τῆς Πεντηκοστῆς καί τό παρερμηνεύουν.

4. Τά τυχόν ὑπαρκτά πνευματικά καί ποιμαντικά προβλήματα δέν ἀποτελοῦν ἐπαρκεῖς δικαιολογίες γιά διάσπαση τῆς ἑνότητας τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ ἤ γιά ἔξοδο ἀπό τήν Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία. Ἡ ἐκκλησιαστική ἱστορία μᾶς διδάσκει ὅτι ἡ Ἐκκλησία ζεῖ μία συνεχῆ Πεντηκοστή, καί μέσα σ᾿ αὐτή γίνεται ἀναζωπύρωση τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος διά τῶν μυστηρίων της.

5. Ἡ διδασκαλία τῶν Πεντηκοστιανῶν γιά «ἁρπαγή τῆς ἐκκλησίας», παρά τήν ψυχολογική πίεση καί τόν ἐκφοβισμό πού ἀσκήθηκε κατά τή δεκαετία τοῦ 1990, βάσει τῆς ὁποίας μόνον οἱ ὀπαδοί τους θά σωθοῦν ἁρπαζόμενοι «εἰς ἀπάντησιν τοῦ Κυρίου» (Α΄ Θεσ. 4, 17), πολύ πρίν ἀπό τήν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ, διαψεύτηκε παταγωδῶς.

6. Ἐξίσου νοσηρή ἀτμόσφαιρα ψυχολογικῆς πιέσεως καλλιεργεῖται στούς Πεντηκοστιανούς μέ τόν τονισμό τῆς ἀνάγκης γιά «αὐτόματη» ἀπόκτηση δῆθεν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσῳ τεχνικῶν ὑποβολῆς. Ἡ ὑγιαίνουσα διδασκαλία καί ζωή τῆς Ἐκκλησίας τονίζει τήν ἀνάγκη συγκεκριμένων καί σαφῶν προϋποθέσεων γιά τήν ἀπόκτηση τῶν Ἁγιοπνευματικῶν χαρισμάτων, μέ βάση τήν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ἄσκηση καί τήν διά τῶν Μυστηρίων κάθαρση καί ἀναγέννηση.

7. Πρῶτο καί ἀναγκαῖο τεκμήριο τῆς κατά τούς Πεντηκοστιανούς δῆθεν ἀπόκτησης τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι τό ὑποτιθέμενο χάρισμα τῆς «γλωσσολαλιᾶς». Στήν πρώτη Ἐκκλησία ἡ «γλωσσολαλιά» οὐδέποτε θεωρήθηκε ἀναγκαῖο καί ὑποχρεωτικό σημεῖο τῆς παρουσίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στούς πιστούς. Ἀντίθετα, ὁ ἀπόστολος Παῦλος τήρησε κριτική στάση ἀπέναντι στό φαινόμενο (Α΄ Κορ. κεφ. 14), διατήρησε σοβαρότατες ἐπιφυλάξεις γιά τήν χρήση τῆς γλωσσολαλιᾶς στίς λατρευτικές συνάξεις καί τήν τοποθέτησε στήν κατώτατη βαθμίδα τῶν χαρισμάτων (Α΄ Κορ. 12, 30).

8. Ἡ προσπάθεια τῶν Πεντηκοστιανῶν νά διεισδύσουν ἰδιαίτερα στόν τρίτο κόσμο ἑστιάζεται κυρίως στήν ἱκανότητά τους νά προσαρμόζονται στίς ἰδιαίτερες πολιτιστικές παραδόσεις τῶν διαφόρων κοινωνιῶν. Τό δῆθεν χαρισματικό στοιχεῖο ἔφθασε, σέ μερικές περιπτώσεις, ἀκόμη καί σέ ἄκριτη υἱοθέτηση παγανιστικῶν στοιχείων καί μαγικῶν τελετουργιῶν. Ἐπίσης οἱ θρυλούμενες θεραπεῖες ἀποδεικνύονται ὑποκειμενικές ἐμπειρίες καί ὡς ἐκ τούτου ἀπατηλά γεγονότα.

9. Ἡ κίνηση τῶν Πεντηκοστιανῶν ἀπό τά πρῶτα της βήματα, ἀλλά καί κατά τήν ἱστορική της ἐξέλιξη, ἀντιμετώπισε σοβαρές ἐνστάσεις καί ἔτυχε εὐρυτάτης κριτικῆς, ὄχι μόνον ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἀλλά καί ἐντός τοῦ παραδοσιακοῦ ἑλληνικοῦ καί ξένου προτεσταντικοῦ χώρου, τόσο γιά τό θεολογικό ὑπόβαθρό της, ὅσο καί γιά τά «ἐκστατικοῦ» καί ἐνθουσιαστικοῦ τύπου φαινόμενα τοῦ χώρου της, πού τά θεωρεῖ ὡς «χαρισματικές δωρεές».

10. Κατά τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς οἱ εὑρισκόμενοι στό ὑπερῶο «ἐπλήσθησαν Πνεύματος Ἁγίου» ὡς μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ. Γιά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τό γεγονός τῆς Πεντηκοστῆς δίνει τή δυνατότητα στόν πιστό νά φθάσει στό «καθ᾿ ὁμοίωσιν», δηλαδή στήν ὁλοκλήρωση τῆς πνευματικῆς του θεραπείας, πορευόμενος ἀπό τήν κάθαρση στόν φωτισμό, καί ἀπό τόν φωτισμό στή θέωση.

 

Ὁ Πρόεδρος τῆς Συνδιασκέψεως

† Ὁ Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Ἄνθιμος

 

Οἱ Ἐντεταλμένοι τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν

Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου: Μητροπολίτης Νικοπόλεως καί Πρεβέζης Μελέτιος

Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας: Μητροπολίτης Γέρων Λεοντοπόλεως Διονύσιος

Πατριαρχείου Ἀντιοχείας: Ἀρχιμανδρίτης Γεώργιος Σακούρ

Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων: Ἀρχιμανδρίτης Δημήτριος Βασιλειάδης

Πατριαρχείου Ρωσίας: Ἱερομόναχος Θεοφάνης Λουκιάνωφ

Πατριαρχείου Βουλγαρίας: Μητροπολίτης Νευροκοπίου Ναθαναήλ

Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου: Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Κωστόπουλος

Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος: Πρωτοπρεσβύτερος Κυριακός Τσουρός

Ἐκκλησία τῆς Πολωνίας: Πρεσβύτερος Andrzej Lewczak

Ἐκκλησίας τῆς Ἀλβανίας: Ἰωάννης Μένη

 


 

Εκτύπωση Σελίδας Μείωση Γραμματοσειράς Αύξηση Γραμματοσειράς
Ἐπιστροφή στήν ἀρχή τῆς σελίδας