Τι καινούργιο προστέθηκε στην ιστοσελίδα... | Χάρτης Ιστότοπου
Εκτύπωση Σελίδας Μείωση Γραμματοσειράς Αύξηση Γραμματοσειράς

ΜΑΘΑΙΝΩ: ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΙΑΝΟΙ

 

τοῦ Ἀρχιμ. Μελέτιου Στάθη,
ἐφημερίου τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίας Βαρβάρας, Ἄνω Πατησίων

 

Τό φυλλάδιο αὐτό ἔχει σκοπό νά ἐνημερώσει μέ ὑπευθυνότητα καί κυρίως μέ ἀγάπη τούς ἐνδιαφερόμενους σχετικά μέ τήν πίστη καί τή δράση κάποιων ὁμάδων πού ὀνομάζονται Πεντηκοστιανοί καί πού ὑποστηρίζουν ὅτι στίς συνάξεις τους ἐπαναλαμβάνεται τό γεγονός τῆς Πεντηκοστῆς, τό ὁποῖο περιγράφεται στήν Καινή Διαθήκη.

Ἄς δοῦμε τό θέμα ἱστορικά. Πενήντα μέρες μετά τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἐκπληρώθηκε ἡ ὑπόσχεσή Του στούς Μαθητές καί Ἀποστόλους, ὅτι δέν θά τούς ἀφήσει μόνους ἀλλά θά στείλει Ἄλλον Παράκλητο, τό Ἅγιο Πνεῦμα, γιά νά τούς ὁδηγεῖ στήν Ἀλήθεια καί νά μείνει μαζί τους αἰώνια (Ἰωάν. 16, 13). Πραγματικά, καθώς οἱ Μαθητές ἦσαν συγκεντρωμένοι στά Ἱεροσόλυμα, ἦλθε τό Ἅγιο Πνεῦμα καί γέμισαν μέ τή Χάρη Του (βλέπε Πράξεις 2ο κεφ.).Ἡ κάθοδός Του ἔγινε αἰσθητή μέ τή μορφή πύρινης γλώσσας πάνω στό κεφάλι κάθε Μαθητῆ. Μετά, βγῆκαν νά κηρύξουν στό λαό πού ἦταν συγκεντρωμένος ἐκεῖ, ὁπότε συνέβη τό ἑξῆς παράδοξο: Οἱ ἀκροατές, πού κατάγονταν ἀπό διάφορα ἔθνη, ἄκουγαν ὁ καθένας στή γλώσσα του τό κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων. Ἀποτέλεσμα: Ἐκείνη τήν ἡμέρα βαπτίσθηκαν 3.000 ἄνθρωποι. Ἔτσι, ἡ Ἐκκλησία μετά τήν Πεντηκοστή φανερώθηκε στόν κόσμο μέ τή νέα της μορφή, παρουσιάσθηκε σάν Σῶμα Χριστοῦ, μέ κεφαλή τόν Χριστό καί μέλη ὅσους βαπτίζονται.

Μέχρι τότε ὁ κόσμος βρισκόταν σέ σύγχυση, θυμηθεῖτε τόν πύργο τῆς Βαβέλ. Οἱ ἀνθρώπινες κοινωνίες εἶχαν διασπασθεῖ. Μέ τήν Πεντηκοστή καταργοῦνται αὐτά, ἀφοῦ τό Ἅγιο Πνεῦμα «εἰς ἑνότητα πάντας ἐκάλεσε» καί γεννήθηκε ἕνα καινούργιο ἔθνος, ὁ νέος λαός τοῦ Θεοῦ, πού περιλαμβάνει ὅλα τά ἔθνη, καί αὐτός ὁ λαός εἶναι ἕνα Σῶμα, ὅπως εἴπαμε, εἶναι μία μεγάλη Οἰκογένεια πού λέγεται Ἐκκλησία.

Ἔτσι, ἡ Ἐκκλησία συνέχισε νά πορεύεται σάν Σῶμα Χριστοῦ μέσα στήν Ἱστορία.

Ἀρχικά, κατά τούς τρεῖς πρώτους αἰῶνες σκληροί διωγμοί τραυμάτισαν τήν Ἐκκλησία καί ὁδήγησαν στό μαρτύριο ἕντεκα ἑκατομμύρια Μάρτυρες, Μέλη Της. Παρά ταῦτα, ἡ Ἐκκλησία ἀντί νά ἀδυνατίζει καί νά ἐξαφανιστεῖ, γινόταν ὅλο καί πιό δυνατή καί ὅλο καί περισσότερες ψυχές τῶν κουρασμένων ἀπό τήν εἰδωλολατρία ἀνθρώπων τήν ἐμπιστεύονταν.

Τά μεγαλύτερα, ὅμως, τραύματα ἡ Ἐκκλησία τά δέχθηκε ἀπό τά ἴδια τά παιδιά Της μέ τή μορφή τῶν αἱρέσεων, ὅπως εἶχαν προειδοποιήσει οἱ Ἀπόστολοι (βλέπε Β΄ Πέτρου 2, 1). Μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ἀκόμη καί ἄνθρωποι πού εἶχαν ἀφιερώσει τόν ἑαυτό τους στό Χριστό, κληρικοί, Ἱερεῖς καί Ἀρχιερεῖς, π.χ. Ἄρειος, Νεστόριος, Μακεδόνιος, πλήγωσαν τήν Ἐκκλησία μέ τίς ἰδέες τους καί δημιούργησαν αὐτονομημένες ὁμάδες πολεμώντας τήν Μητέρα τους Ἐκκλησία. Παρά ταῦτα, ἡ Ἐκκλησία συνέχισε νά πορεύεται καί πέρασε τήν πρώτη χιλιετία ἑνωμένη. Ἔτσι, φθάνουμε στό ἔτος 1054, ὁπότε συνέβη ἡ διάσπαση ἀπό τήν Ἐκκλησία τοῦ λεγόμενου Δυτικοῦ τμήματος μέ ἀρχηγό τόν Πάπα τῆς Ρώμης. Ἀργότερα, κατά τόν 16ο αἰώνα, τό ἔτος 1517, παρουσιάσθηκε στή Δύση ἕνα καινούργιο φαινόμενο, ὁ Προτεσταντισμός, σάν ἀντίδραση στή διαφθορά τοῦ Παπισμοῦ.

Ἀντί ὅμως νά διορθώσει τά λάθη τοῦ Παπισμοῦ καί νά ἐπιστρέψει στή Μία Ἐκκλησία ἀπ᾿ ὅπου εἶχε ἀποστατήσει ὁ Παπισμός, τί ἔκανε ὁ Προτεσταντισμός; Προχώρησε μόνος του καί ἐξελίχθηκε σέ μιά αὐτόνομη θρησκευτική κίνηση μέ αὐτοτελῆ ὀργάνωση ἀλλά καί ρευστή διδασκαλία, μή συγκεκριμένη. Αὐτή ἡ ἐξέλιξη εἶχε φοβερά ἀποτελέσματα γιά τούς Προτεστάντες: Ἀρνήθηκαν τήν Ἐκκλησία, δήλωσαν πώς δέν χρειάζεται πιά καί στή θέση της, ὑποστήριξαν ὅτι ἀρκεῖ μόνο ἡ ἁγία Γραφή. Καί ἀκόμη ὅρισαν πώς καθένας μόνος του μπορεῖ νά ἑρμηνεύει τήν ἁγία Γραφή, ἀτομικά. Ἔτσι, ἡ αὐθαίρετη ἑρμηνεία τῆς Ἁγίας Γραφῆς ὁδήγησε σέ πολλαπλές διασπάσεις, στόν πραγματικό κατακερματισμό τοῦ Προτεσταντισμοῦ. Δημιουργήθηκαν ἀπό τότε μέχρι σήμερα ἑκατοντάδες ὁμάδες πιστεύοντας σέ τελείως διαφορετικές δοξασίες καί μάλιστα πολλές φορές ἀντίθετες μεταξύ τους, παρά τό ὅτι κρατοῦν στά χέρια τήν ἴδια Ἁγία Γραφή.

Μία ἀπό τίς ὁμάδες αὐτές πού διασπάσθηκαν ἀπό τόν Προτεσταντισμό εἶναι καί οἱ σημερινοί λεγόμενοι Πεντηκοστιανοί καθώς καί οἱ ἐπί μέρους σχετικές ὁμάδες, ὅπως ἡ λεγόμενη «Ἐλευθέρα Ἀποστολική Ἐκκλησία τῆς Πεντηκοστῆς» κ.ἄ. Αὐτοί διαφοροποιοῦνται ἀπό τούς Προτεστάντες καί λέγονται Πεντηκοστιανοί, ἐπειδή πιστεύουν ὅτι στίς ὁμάδες τους συμβαίνει τακτικά ἡ Πεντηκοστή τῶν Ἀποστόλων καί στούς ὀπαδούς τους κατεβαίνει τό Ἅγιο Πνεῦμα καί μιλᾶνε ξένες γλῶσσες καί προφητεύουν ὅπως οἱ Ἀπόστολοι. Ὅμως τέτοιες ἀντιλήψεις δέν ἔχουν καμία σχέση μέ τήν παλαιότερη ἐμπειρία αἰώνων Ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς. Οἱ Πεντηκοστιανοί παρουσιάστηκαν στήν ἱστορία γιά πρώτη φορά στήν Ἀμερική μετά τό ἔτος 1900. Ἀμέσως ἄρχισε ἡ διάσπαση. Δέν τά κατάφεραν οὔτε στήν ἑνότητα τῆς διοίκησης οὔτε στήν ἑνότητα τῆς διδασκαλίας. Ἄρα, δίκαια μποροῦμε νά ποῦμε πώς τό πνεῦμα πού ὑπάρχει στούς Πεντηκοστιανούς, καί τό ὁποῖο ἀντί νά τούς ἑνώνει τούς διαιρεῖ, δέν μπορεῖ νά εἶναι τό Ἅγιον Πνεῦμα τῶν Ἀποστόλων καί τῆς Ἐκκλησίας πού «εἰς ἑνότητα πάντας ἐκάλεσε», ἀλλά μᾶλλον κάποιο ἄλλο πνεῦμα, πνεῦμα πλάνης καί ἐγωισμοῦ.

Κατά τά ἄλλα, οἱ Πεντηκοστιανοί πιστεύουν τά ἴδια μέ τούς Προτεστάντες [1], χωρίς βέβαια αὐτό νά εἶναι ἀπόλυτο, γιατί ὑπάρχουν καί διαφορές μεταξύ τους. Οἱ μεγαλύτερες πλάνες τους εἶναι οἱ ἑξῆς:

1. Λένε ὅτι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μετά τό θάνατο τῶν Ἀποστόλων ἀποστάτησε καί μετά τόν 4ο αἰώνα ἐξαφανίστηκε. Ἐπανιδρύθηκε μετά τό ἔτος 1900 ἀπό τούς Πεντηκοστιανούς. Αὐτά ὅμως εἶναι ἀντίθετα μέ τά λόγια τοῦ Χριστοῦ, πού διαβεβαίωσε ὅτι θά εἶναι μαζί μέ τήν Ἐκκλησία Του ὅλες τίς ἡμέρες μέχρι τό τέλος τῶν αἰώνων καί «πύλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» (Ματθ. 16, 18).

2. Ἀπορρίπτοντας τήν ἱστορική Ἐκκλησία, ἀπορρίπτουν συγχρόνως καί ὅλη τήν Ἱερή Ἐκκλησιαστική διδασκαλία, τίς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καθώς καί τήν αὐθεντική ἑρμηνεία τῆς Ἁγίας Γραφῆς ἀπό τούς Ἁγίους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Ἑρμηνεύουν τήν Ἁγία Γραφή ἀνάλογα μέ τίς προσωπικές τους πεποιθήσεις. Ἀντίθετα, ὁ Ἀπ. Παῦλος μᾶς διδάσκει πώς ἡ «Ἐκκλησία εἶναι στῦλος καί ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας» (Α΄ Τιμ. 3, 15), πού σημαίνει ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἐκφράζει τήν ἀλήθεια πού διαβάζουμε στήν ἁγία Γραφή. Ἡ Ἐκκλησία μέ ἀπόφασή της ὅρισε ποιά βιβλία ἀποτελοῦν τήν Ἁγία Γραφή. Γιά παράδειγμα, μέχρι καί τόν 5ο αἰ. ἡ Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννου δέν συμπεριλαμβανόταν στόν κανόνα τῶν γνησίων βιβλίων τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Ἡ Ἐκκλησία μέ ἀπόφασή της στήν ἐν Καρθαγένη Σύνοδο τό ἔτος 419 ὅρισε νά θεωρεῖται ἡ Ἀποκάλυψη γνήσιο βιβλίο τῆς Καινῆς Διαθήκης. Ποιός Πεντηκοστιανός μπορεῖ σήμερα νά τό ἀμφισβητήσει αὐτό, ὅτι δηλ. ἡ Ἀποκάλυψη εἶναι γνήσιο βιβλίο τῆς Ἁγίας Γραφῆς; Κανείς. Κι ὅμως, ἀμφισβητεῖ καί ἀπορρίπτει ὄχι ἕνα βιβλίο ἀλλά ὁλόκληρη τήν Ἐκκλησία πού ὅρισε τό βιβλίο αὐτό ὡς γνήσιο, καθώς ὅρισε καί ὁλόκληρη τήν Ἁγία Γραφή. Μά, ὑπεραγαπητέ μου φίλε, εἶναι δυνατόν ἡ Ἐκκλησία νά ἔφτιαξε ἕνα βιβλίο καί μάλιστα τό πιό ἅγιο βιβλίο Της πού νά καταργεῖ τόν ἑαυτό Της;

3. Ἀπορρίπτουν τό κατ᾽ ἐξοχήν Ἱερό Μυστήριο, τήν θεία Λειτουργία καί λένε ὅτι τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ εἶναι σύμβολα. Ἀντίθετα, τό Εὐαγγέλιο λέει ὅτι ὁ Ἄρτος καί ὁ Οἶνος ὄντως εἶναι Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ, διότι γράφει «τοῦτο ἐστί τό Σῶμα μου, τοῦτο ἐστί τό Αἷμα μου» καί δέν λέει συμβολίζει (Ματθ. 26, 26-27. Μάρκ. 14, 22. Λουκ. 22,19. Α΄ Κορ. 11, 24-29). Ἤ ἀκόμη λένε πώς εἶναι Σῶμα καί Αἷμα ἤ δέν εἶναι, ἀνάλογα μέ τήν πίστη τοῦ κάθε πιστοῦ, δηλ. ἄν τό πιστεύει ὁ πιστός εἶναι καί ἐάν δέν τό πιστεύει δέν εἶναι (βλέπε περισσότερα στό βιβλίο Πεντηκοστιανοί καί ρθοδοξία, π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζόπουλου, Ἀθήνα 1995), αὐτές ὅμως οἱ τοποθετήσεις τό λιγότερο πού μποροῦμε νά ποῦμε εἶναι ὅτι δέν εἶναι σοβαρές.

4. Ἔχουν ψεύτικες προφητεῖες. Στήν ἐφημερίδα «Χριστιανισμός» πού εἶναι τό ἐπίσημο ὄργανο τῆς «Ἐλευθέρας Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τῆς Πεντηκοστῆς» στήν Ἑλλάδα, μέ ἡμερομηνία 1-1-1991 ἰσχυρίζονται ὅτι μέσα στή δεκαετία τοῦ 1990 θά συμβοῦν τρία πολύ μεγάλα γεγονότα. Πρῶτο, ἡ ἁρπαγή τῆς ἐκκλησίας, δεύτερο, θά ἔρθει ὁ Ἀντίχριστος καί τρίτο, θά γίνει ὁ τρίτος παγκόσμιος πόλεμος (βλέπε, ἐφημ. «Χριστιανισμός», ἀριθμ. φύλλου 73, Ἰανουάριος 1991, σελ. 1, 4. Γιά περισσότερη ἐνημέρωση βλέπε τό τεῦχος: Πεντηκοστιανν κακοδοξίες, π. Βασιλείου Γεωργόπουλου, καθηγητοῦ Πανεπιστημίου, Ἀθήνα 2004). Ἐπίσης, στήν ἴδια ἐφημερίδα, μέ ἡμερομηνία Ἰούλιος 1991, σελ. 6, λένε ὅτι «ὁ ἀρχηγός τοῦ εὐρωπαϊκοῦ κράτους θά εἶναι ὁ Ἀντίχριστος καί στό τέλος τοῦ 1992 θά δοῦμε τό πρόσωπό του». Μία ἀκόμη ψευδοπροφητεία. Φυσικά τίποτα ἀπό αὐτά δέν πραγματοποιήθηκε, γιά νά ἐπιβεβαιωθεῖ ὁ λόγος τοῦ Κυρίου, ὅτι οἱ ψευδοπροφῆτες θά ἀποκαλύπτονται ἀπό τούς καρπούς τους (Ματθ. 7, 15 - 20).

5. Λένε ὅτι ὁ Χριστός θά ξανάρθει κατά τή Δεύτερη Παρουσία Του γιά τήν ἁρπαγή, γιά νά «ἁρπάξει» τήν Ἐκκλησία Του, ἐννοεῖται μόνο ὅσους εἶναι Πεντηκοστιανοί, καί νά βασιλέψει πάνω στή γῆ γιά χίλια χρόνια ἀκριβῶς, οὔτε ἕνα παραπάνω ἤ παρακάτω, δηλαδή, ἔχουν καί χιλιαστικές ἀντιλήψεις, ἐνῶ ἡ ἀλήθεια εἶναι πώς ὁ ἀριθμός χίλια στήν Ἁγία Γραφή εἶναι συμβολικός. Καί μετά, λένε πώς θά ξανάρθει καί πάλι γιά 3η φορά γιά νά κρίνει τόν κόσμο, ἄρα μιλᾶνε καί γιά Τρίτη Παρουσία τοῦ Χριστοῦ, ἀντίθετα ἀπό τό Εὐαγγέλιο.

6. Χαρακτηριστικό γνώρισμα τῶν Πεντηκοστιανῶν εἶναι ὁ κυρίαρχος ρόλος πού διαδραματίζει τό πρόσωπο τοῦ ἱδρυτῆ κάθε ὁμάδας καθώς καί τό ἐνθουσιαστικό στοιχεῖο ἤ καλύτερα νά ποῦμε τό παραλήρημα πού ἐκδηλώνεται στίς συγκεντρώσεις τους μέ τό ὑποτιθέμενο «βάπτισμα τοῦ ἁγίου Πνεύματος», κορυφαῖες ἐκφράσεις τοῦ ὁποίου εἶναι ἡ δῆθεν γλωσσολαλιά, οἱ προφητεῖες, ὁ ἐκστασιασμός κ.ἄ. Πιστεύουν πώς ὅποιος δέν μιλήσει ξένες γλῶσσες δέν εἶναι ἀναγεννημένος καί ἄρα δέν θά σωθεῖ.

Ἀγαπητοί φίλοι πού διαβάζετε αὐτό τό ταπεινό φυλλάδιο, νά εἴσαστε σίγουροι πώς ἡ «γλωσσολαλιά» τῶν Πεντηκοστιανῶν δέν εἶναι τό χάρισμα τῆς Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας. Λέγοντας πώς ὅποιος δέν «γλωσσολαλεῖ» δέν θά σωθεῖ, προκαλοῦν ἕνα εἶδος ψυχολογικοῦ καταναγκασμοῦ στά μέλη τους καί οἱ καημένοι προσπαθοῦν μέ διάφορες τεχνικές ὁπωσδήποτε νά «γλωσσολαλήσουν». Ὅμως ὁ Ἀπ. Παῦλος ἔχει ἀντίθετη γνώμη, γράφει: Τό χάρισμα τῆς γλωσσολαλιᾶς δέν ἦταν γιά ὅλους (βλέπε: Α΄ Κορ. 12, 8. 10. 30). Ἀλλά καί σέ ὅποιον εἶχε δοθεῖ, αὐτό δέν ἦταν ἀπόδειξη ὅτι ἔχει σωθεῖ, διότι λέει ὅτι τό χάρισμα τῆς γλωσσολαλιᾶς δόθηκε γιά τούς ἄπιστους, γιά νά πιστέψουν, καί ὄχι γιά τούς πιστούς, ὅπως λανθασμένα λένε οἱ Πεντηκοστιανοί, (βλέπε Α΄ Κορ. 14, 22). Ἐπίσης μᾶς λέει ὅτι τό χάρισμα τῆς γλωσσολαλιᾶς, ὅπως καί τά ἄλλα χαρίσματα, θά καταργηθοῦν (βλέπε Α΄Κορ. 13, 8). Ἤδη, σύμφωνα μέ τή μαρτυρία τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, ἀπό τόν 4ο αἰώνα εἶχε ἐκλείψει. Ἔτσι καί στή σημερινή Ἀληθινή, Ἀποστολική καί Ἱστορική Ἐκκλησία τῶν 2.000 ἐτῶν δέν ὑπάρχει, γιά τόν ἁπλούστατο λόγο, διότι δέν χρειάζεται, δέν εἶναι ἀπαραίτητο σήμερα γιά τή διάδοση τοῦ Εὐαγγελίου, ὑπάρχουν πολλοί ἄλλοι τρόποι.

Ἀγαπητοί, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία σήμερα ἀποτελεῖ τήν ἀδιάκοπη ζωντανή παρουσία τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο. Μόνο Αὐτή μπορεῖ νά ἀποδείξει τήν ἀπό τήν Ἀποστολική περίοδο μέχρι σήμερα συνέχεια Πίστεως, Λατρείας καί διαδοχῆς Ἱερωσύνης. Ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη δέν εἶναι ἕνα χθεσινό κατασκεύασμα, δέν εἶναι ἰδεολόγημα μιᾶς κίνησης καί μάλιστα τῶν νεωτέρων χρόνων ἀλλά εἶναι ἡ ἴδια ἡ Ἀποστολική παρακαταθήκη (Γαλάτ. 1, 11-12, Α΄ Κορ. 15, 1-3). Ὄχι ὁποιοσδήποτε ἀρχηγός ἤ «ποιμένας» αἱρετικῆς ὁμάδας ἀλλά καί «ἐάν ἀκόμα ἄγγελος ἀπό τόν οὐρανό κηρύξει σέ σᾶς ἄλλο εὐαγγέλιο διαφορετικό ἀπό ἐκεῖνο πού σᾶς κηρύξαμε, ἄς εἶναι ἀνάθεμα» λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος (πρός Γαλάτας ἐπιστολή 1, 8-9.)

Ἀγαπητέ φίλε, σ᾿ ἕνα μικρό φυλλάδιο δέν εἶναι δυνατό νά γραφοῦν ὅλα, ὅμως ἄν θέλεις περισσότερη ἐνημέρωση, μπορεῖς νά ἐπικοινωνήσεις μέ τό γραφεῖο τῆς Ἐκκλησίας πού ἀσχολεῖται μέ τίς αἱρέσεις καί τήν παραθρησκεία, στό τηλ. 2107272240 ἤ στό email: aireseis@gmail.com

Στή συνέχεια, σᾶς προσφέρω μία περιληπτική ἐνθύμιση τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων τῆς Ἐκκλησίας, διότι ἡ Ἐκκλησία ἀπό τήν ἀρχή ἐκφράζεται Συνοδικά, σύμφωνα μέ τό παράδειγμα τῶν ἁγίων Ἀποστόλων (βλέπε Ἀποστολική Σύνοδο, Πράξ. 15, 6 καί ἑξῆς).

1η Οἰκουμενική Σύνοδος: Ἔτος 325, Νίκαια τῆς Βιθυνίας, ἔλαβαν μέρος 318 Ἐπίσκοποι, καταδίκασε τή διδασκαλία τοῦ Ἀρείου, ὅτι ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι κτίσμα καί ὄχι Ὁμοούσιος μέ τόν Πατέρα. Κανόνισε τόν ἑορτασμό τοῦ Πάσχα. Συνέταξε τά πρῶτα ἄρθρα τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως.

2η Οἰκουμενική Σύνοδος: Ἔτος 381, Κωνσταντινούπολη, ἔλαβαν μέρος 150 Ἐπίσκοποι, καταδίκασε τήν αἵρεση τοῦ Μακεδόνιου, πού δίδασκε ὅτι τό Ἅγιον Πνεῦμα εἶναι κτίσμα καί ὄχι Ὁμοούσιον μέ τόν Πατέρα καί τόν Υἱό. Συμπλήρωσε καί τά ὑπόλοιπα ἄρθρα τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως.

3η Οἰκουμενική Σύνοδος: Ἔτος 431, Ἔφεσος, ἔλαβαν μέρος 200 Ἐπίσκοποι, καταδίκασε τόν Νεστόριο, πού δίδασκε ὅτι ἡ Μητέρα τοῦ Χριστοῦ γέννησε ἁπλόν ἄνθρωπο πού ἀργότερα ἑνώθηκε-συγκατοίκησε μέ τόν Θεό Λόγο. Ὅρισε ὅτι ἡ Μαριάμ ἔτεκε τόν Θεόν Λόγον κατά σάρκα, ἄρα εἶναι καί ὀνομάζεται Θεοτόκος, καί ὅποιος δέν τήν ἀποδέχεται Θεοτόκον δέν ἀποδέχεται τήν Θεότητα τοῦ ἐξ Αὐτῆς γεννηθέντος Ἰησοῦ.

4η Οἰκουμενική Σύνοδος: Ἔτος 451, Χαλκηδόνα, ἔλαβαν μέρος 630 Ἐπίσκοποι, καταδίκασε τόν Μονοφυσιτισμό τοῦ αἱρεσιάρχη Εὐτυχοῦς γιά τόν Χριστό καί διετύπωσε ὀρθόδοξα τό Χριστολογικό δόγμα.

5η Οἰκουμενική Σύνοδος: Ἔτος 553, Κωνσταντινούπολη, ἔλαβαν μέρος 165 Ἐπίσκοποι, καταδίκασε τόν Ὠριγενισμό καί τίς αἱρέσεις πού προῆλθαν ἀπό τό Νεστοριανισμό καί τό Μονοφυσιτισμό.

6η Οἰκουμενική Σύνοδος: Ἔτος 680, Κωνσταντινούπολη, ἔλαβαν μέρος 289 Ἐπίσκοποι, καταδίκασε τήν αἵρεση τοῦ Μονοθελητισμοῦ.

7η Οἰκουμενική Σύνοδος: Ἔτος 787, Νίκαια Βιθυνίας, ἔλαβαν μέρος 367 Ἐπίσκοποι, καταδίκασε τήν ἰδέα τοῦ εἰκονισμοῦ τῆς ἄϋλης Ἁγίας Τριάδος ἀλλά καί ἐξέφρασε τήν θεολογία γιά τήν εἰκονογράφηση τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας καί τῶν Ἁγίων σάν κάτι πού εἴδαμε, βάσει κυρίως τῆς διδασκαλίας τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ ἀλλά καί ὅλης τῆς προγενέστερης παράδοσης περί τῶν ἁγίων Εἰκόνων.

Ἐπίσης, τό ἔτος 879 συγκλήθηκε στή Κωνσταντινούπολη μεγάλη Σύνοδος, ἡ ὁποία ἐπικύρωσε τίς ἀποφάσεις τῆς 7ης Οἰκουμενικῆς καί καταδίκασε τό Φιλιόκβε, πού μόλις εἶχε ἀρχίσει νά ἐπιβάλλεται στή Δύση, καταδίκασε ἐπίσης τίς αἱρετικές δοξασίες τῶν Συνόδων τοῦ Καρλομάγνου στή Φραγκφούρτη (794) καί τό Ἄαχεν (809).

Ἀκόμη, τό 1341 μεγάλη Σύνοδος στήν Κων/πολη δογμάτισε γιά τήν ἄκτιστη Οὐσία καί τίς ἄκτιστες Ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ καί καταδίκασε τόν αἱρετικό Βαρλαάμ τόν Καλαβρό πού δίδασκε κτιστές τίς Ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ καί κτιστή τήν Θεία Χάρη, δοξασίες πού μέχρι σήμερα πιστεύουν οἱ Παπικοί - Ρωμαιοκαθολικοί, οἱ Προτεστάντες καί φυσικά οἱ ἀποσπασθέντες ἀπ᾽ αὐτούς Πεντηκοστιανοί, οἱ ὁποῖοι οὐδέποτε τίς ἔχουν καταδικάσει μέχρι σήμερα.

Οἱ ἀποφάσεις αὐτές ἔγιναν δεκτές ἀπό ὁλόκληρη τήν Ἐκκλησία.

Ἀγαπητοί, εἴμαστε ἐλεύθεροι νά διαλέξουμε τήν Πίστη μας, ἐάν ὅμως θέλουμε νά εἴμαστε ἀληθινοί Χριστιανοί Μέλη τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, δέν μποροῦμε νά διαφωνοῦμε μέ τά παραπάνω.

Καί κάτι ἀκόμη, τελευταῖο: βρισκόμαστε στήν εὐχάριστη θέση νά ἀναγγείλουμε μία πολύ μεγάλη Εὐλογία τοῦ Κυρίου.

Ἤδη, ἀδέλφια μας πού γιά διάφορους λόγους εἶχαν βρεθεῖ στίς ὁμάδες «Ἐκκλησία τῆς Πεντηκοστῆς», ἄρχισαν νά ἐπιστρέφουν στήν Μία Ἐκκλησία. Κατάλαβαν πόσο πληγώθηκαν φεύγοντας ἀπό τήν Μάνα Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, μετανόησαν καί εἶναι τώρα μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι, δημιούργησαν μιά ἀδελφική σύναξη μελέτης τῆς Ἁγ. Γραφῆς μέ τήν εὐλογία καί τή συμμετοχή τοῦ πνευματικοῦ πατέρα, Ἱερέα. Σέ αὐτήν, ἄν θέλεις, μπορεῖς νά συμμετέχεις καί ἐσύ.

 


 

Εκτύπωση Σελίδας Μείωση Γραμματοσειράς Αύξηση Γραμματοσειράς
Ἐπιστροφή στήν ἀρχή τῆς σελίδας