Τι καινούργιο προστέθηκε στην ιστοσελίδα... | Χάρτης Ιστότοπου
Εκτύπωση Σελίδας Μείωση Γραμματοσειράς Αύξηση Γραμματοσειράς

ΠΑΣΧΑΛΙΟΝ ΜΗΝΥΜΑ 2009

 

Ἐν Βούλᾳ τῇ 10ῃ Ἀπριλίου 2009

Ἀριθμ. Πρωτ. 526

 

Ἀγαπητοί μου ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

«Ἀναστάσεως ἡμέρα, λαμπρυνθῶμεν λαοί».

Τό ἀναστάσιμο μήνυμα καλεῖ τούς λαούς τῆς γῆς σέ λαμπρότητα. Ποιά ὅμως ἀνταπόκριση μπορεῖ νά βρεῖ αὐτό τό κάλεσμα ἀπό τούς λαούς τῆς γῆς, καί μάλιστα σέ δύσκολους καιρούς οἰκονομικῶν δυσπραγιῶν, κοινωνικῶν ἀνισοτήτων καί διαστρεβλώσεως τῆς ἐλευθερίας τῆς συνειδήσεως; Καί ποιό εἶναι τό ποιοτικό περιεχόμενο τῆς λαμπρότητας πού καλοῦνται νά ζήσουν;

Θά ρωτήσουν οἱ λαοί τῆς γῆς: «Τί σημαίνει ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ γιά μένα σήμερα;» Ἄν δέν ἔχουμε ἀπάντηση στό τόσο οὐσιαστικό αὐτό ἐρώτημα, τότε περιορίζουμε τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ σέ ἕνα ἱστορικό γεγονός, πού θά μᾶς δώσει τή δυνατότητα νά ζοῦμε στό μέλλον αἰώνια, ἀλλά δέν θά ἔχουμε νά ποῦμε τίποτε γιά τό σήμερα, καί οἱ λαοί χρειάζονται αὐτό τό σήμερα.

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, μέ τήν βαθύτατη κοινωνική του εὐαισθησία, συνέλαβε τό καθοριστικό μέγεθος τοῦ ἐρωτήματος αὐτοῦ, γιά τόν ἄνθρωπο τῆς κάθε ἐποχῆς, καί τονίζει: Ἡ Ἀνάσταση «γίνεται κάθε μέρα» καί «Ἄν κάποιος δέν πιστεύει ὅτι ὁ Χριστός ἀπέθανε καί ἀνέστη, θά πιστεύσει ἄν δεῖ ἐμᾶς νά πεθαίνουμε καί νά άνασταινόμαστε κάθε μέρα». Ἡ εὐθύνη τῆς μαρτυρίας τῆς Ἀναστάσεως βρίσκεται στά χέρια μας. Τό εἶχε τονίσει ὁ ἴδιος ὁ Χριστός: «καί ἔσεσθέ μοι μάρτυρες... καί ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς».

Αὐτή ἡ καθοριστική ἀναστάσιμη εὐθύνη θεμελιώνεται πάνω στή θεραπευτική πρόταση τοῦ ποιητοῦ τοῦ κανόνος τῆς ἑορτῆς, Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ: «Καθαρθῶμεν τάς αίσθήσεις», καί μετά ἀκολουθεῖ ἡ πρόταση «προσέλθωμεν λαμπαδηφόροι». Ὅσοι μετέχουν στή ζωή τοῦ Χριστοῦ γίνονται λαμπάδες φωτός καί μέ τή ζωή τους ἀποκαλύπτουν τόν ἀναστημένο κόσμο τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, σχολιάζοντας τήν ἐμφάνιση τοῦ Κυρίου μετά τήν Ἀνάσταση «εἰς τό μέσον» τῶν μαθητῶν, τονίζει: «στάθηκε... στό μέσο τῆς καρδιᾶς τοῦ καθενός, καί αὐτή στηρίχθηκε διά τῆς πίστεως...» καί «ἀπό ἐκείνη τήν ὥρα οἱ Ἀπόστολοι τοῦ Κυρίου ἔγιναν σταθεροί καί ἀμετακίνητοι». Τό σταθερό καί τό ἀμετακίνητο συγκροτοῦν τό δομικό ὑλικό τοῦ ἀναστημένου, ἀπό τώρα, ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ. Οἱ κοινωνικἐς, πολιτικές καί οἰκονομικές συγκυρίες, ἐναλλάσσονται συνεχῶς μεταξύ ἀναληθῶν ἐπαγγελιῶν γιά καλύτερες μέρες καί ψυχοφθόρων ἀναλύσεων γιά τήν ἀπελπισία τοῦ σήμερα. Ὁ ἀναστημένος ὅμως κόσμος τοῦ Θεοῦ, ἔχοντας τόν Χριστό στό μέσο τῆς καρδιᾶς του, δέν ἐλπίζει οὔτε στις καλές προοπτικές τοῦ κόσμου, οὔτε ἀπελπίζεται ἀπό τίς τραγικές ἀναλύσεις τοῦ σήμερα. Ὁ ἀναστημένος κόσμος τοῦ Θεοῦ δέν ἔχει ἁπλῶς ἐλπίδα, εἶναι ἐλπίδα γιά τόν κόσμο.

Ὀ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος τονίζει: «Ἁμάρτησε ὁ Ἀδάμ καί ἀπέθανε, δέν ἁμάρτησε ὁ Χριστός ἀλλά καί ἀπέθανε, κι αὐτό γιά νά ἐλευθερωθεῖ τῶν δεσμῶν τοῦ θανάτου ἐκεῖνος πού ἁμάρτησε καί ἀπέθανε, ἀπό Ἐκεῖνον πού δέν ἁμάρτησε καί ἀπέθανε». Αύτό τό συγκλονιστικό χωρίο, ἐνῶ μᾶς τοποθετεῖ ἐνώπιον τῆς κοινῆς μας πορείας πρός τόν θάνατο, ἀφοῦ καί ὁ Χριστός ἀπέθανε, μᾶς διαφοροποιεῖ ἀπό τόν θάνατο, κατά τό μέτρο τῆς μή συμμετοχῆς μας στήν τραγῳδία τῆς ἁμαρτίας. Τό κριτήριο τῆς ἁμαρτίας καταργεῖ τή δυνατότητα νά γίνει ἡ Ἀνάσταση φανερούμενος τρόπος ζωῆς στό σήμερα.

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεόλογος, περιγράφοντας τή βιωματική ἐμπειρία τῆς Ἀναστάσεως ὡς πράξη ζωῆς, τονίζει: «Σήμερα ἡ φωνή μου ἀντήχησε, τά κλεισμένα ἀπό τή σιωπή χείλη μου έλευθερώθηκαν, μέσα μου θυσίασα τό νοῦ μου στό Νοῦ (τοῦ Χριστοῦ) καί τόν λόγο μου στόν Λόγο (Χριστό)».

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος θεωρεῖ τούς χριστιανούς ζωντανές ἀποδείξεις τῆς Ἀναστάσεως: «Ὅσα οί μαθητές τοῦ Χριστοῦ ἔκαναν μετά τήν Ἀνάσταση, εἶναι ἡ ἀπόδειξη τῆς Ἀναστάσεως». Στό σημεῖο ἀκριβῶς αὐτό γίνεται καί ἡ δική μας προσωπική ἀναμέτρηση. Εἴμαστε ζωντανές μαρτυρίες τῆς Ἀναστάσεως; Πόσο ἀποκαλύπτουμε μέ τή ζωή μας τή γιορτή; Ἤ πόσο ἐξαφανίζουμε τή γιορτή; Πόσο τοῦ ἅδου καταργοῦμε τή δύναμη; Πῶς «θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν»; Κατά πόσο τόν Χριστό κατέχοντες, ὡς ἄγκυρα ἐλπίδας ἀγαλλόμεθα; Μήπως αναζητοῦμε «τόν Ζῶντα μετά τῶν νεκρῶν»; Μήπως «θρηνοῦμε τόν ἄφθαρτον ὡς ἐν φθορᾷ»; Μήπως «χαρᾷ ἀλλήλους» δέν «περιπτύσσομεν»; Μήπως δέν «συγχωροῦμεν πάντα τῇ Ἀναστάσει»;

Τέκνα μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά καί περιπόθητα,

Εὔχομαι ἐκ βαθέων πρός ὅλους σας ἑόρτιο εὐφροσύνη καί καρδιακή συμμετοχή, σημερινή καί αἰώνια, στήν πανήγυρι τῆς ἀνεκλαλήτου ἀγάπης τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ.

 

Ὁ Ἐπίσκοπός Σας καί Ποιμενάρχης Σας.

 

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ο ΓΛΥΦΑΔΑΣ ΠΑΥΛΟΣ

 


 

Εκτύπωση Σελίδας Μείωση Γραμματοσειράς Αύξηση Γραμματοσειράς
Ἐπιστροφή στήν ἀρχή τῆς σελίδας